Το μήνυμα είναι σαφές κι έρχεται απευθείας από την Ουάσιγκτον, όπου βρίσκεται η έδρα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου: για να συμφωνήσει το ΔΝΤ να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα χρειάζεται κάποια δέσμευση από την πλευρά των Ευρωπαίων, όχι μόνο για τα βραχυπρόθεσμα αλλά και για τα μακροπρόθεσμα μέτρα, που αφορούν στη διευθέτηση του ελληνικού χρέους. Μέτρα, που θα τεθούν σε ισχύ τα επόμενα χρόνια μετά τη λήξη του προγράμματος, έτσι ώστε αν το ετήσιο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους της χώρας ξεπερνά το 15% του ΑΕΠ, που έχουν συμφωνήσει Ευρωπαίοι και ΔΝΤ ότι είναι το όριο, τότε να υπάρχει ένας μηχανισμός που να το μειώνει.
Οι Ευρωπαίοι δεν αναμένεται να δεχθούν κάτι τέτοιο χωρίς συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ενώ για το ΔΝΤ θα πρέπει να γίνεται αυτόματα. Κι αυτή είναι μια σημαντική διαφορά που χωρίζει τις δύο πλευρές, η οποία δύσκολα δείχνει ότι μπορεί να γεφυρωθεί.
Ενδεικτικό του πόσο διαφορετικές είναι ακόμα και σήμερα οι απόψεις ως προς τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους ανάμεσα στο ΔΝΤ και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, είναι οι τελευταίες δηλώσεις του επικεφαλής του ΕSM, κ. Ρέγκλινγκ. Ο κ. Ρέγκλινγκ, ως γνωστόν δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα με το χρέος της για τουλάχιστον ακόμα μία δεκαετία, υιοθετώντας τη «σκληρή» γερμανική θέση για τη μη αναγκαιότητα για ελάφρυνση του χρέους. Υπο αυτές τις συνθήκες όμως περίπτωση επιστροφής του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα, δεν υπάρχει.