Μεταξύ των θεατών που θα παρακολουθήσουν απόψε στη «Bilbao Arena» τον μεγάλο τελικό για το FIBA Europe Cup μεταξύ της Μπιλμπάο και του ΠΑΟΚ (16/4, 21:00) θα είναι και ο Ντίνος Αγγελίδης.
Ο παλαίμαχος μπασκετμπολίστας με διακεκριμένη καριέρα στα ελληνικά παρκέ, κυρίως με τη φανέλα του Άρη, αλλά και της Εθνικής, ζει και εργάζεται τα τελευταία χρόνια στη μεγαλύτερη πόλη της χώρας των Βάσκων όπου και διατηρεί το ελληνικό εστιατόριο «Grecocina».
Ο βετεράνος άσος του μπάσκετ μίλησε στη Voria.gr για τη σπουδαία κόντρα του Δικεφάλου με τη Μπιλμπάο, την πόλη, την επιχειρηματική του δραστηριότητα και την απόφαση να συνεχίσει την καριέρα του μετά τον Άρη στους ασπρόμαυρους.
«Είναι φίλος μου ο Μάρβιν Τζόουνς (σ.σ παίκτης της Μπιλμπάο και πρώην του ΠΑΟΚ), έχω κανονίσει εισιτήρια για να πάω στο παιχνίδι με τα παιδιά μου. Αυτό που θα παίξει ρόλο είναι το πάθος, όση φασαρία και να κάνουν οι φίλαθλοι της Μπιλμπάο δεν μπορούν να φτιάξουν μία ατμόσφαιρα σαν αυτή που θ' αντιμετωπίσει η Μπιλμπάο στη Θεσσαλονίκη. Σε καμία περίπτωση ωστόσο δεν πρέπει να την υποτιμήσει ο ΠΑΟΚ, είδαμε πώς κατάφερε να προκριθεί με τη Ντιζόν υπερκαλύπτοντας τη διαφορά της ήττας στη Γαλλία», ανέφερε αρχικά ο κ. Αγγελίδης για να προσθέσει:
«Αν η Μπιλμπάο δεν κερδίσει με μεγάλη διαφορά τότε τα πράγματα γι' αυτήν θα είναι δύσκολα εκτός, δεν έχει μάθει να παίζει σε μία έδρα -τρεις φορές πιο καυτή- όπως αυτή του ΠΑΟΚ. Έχουν χάσει αρκετά παιχνίδια μέσα από τα χέρια τους με επιπολαιότητες. Από την άλλη ο ΠΑΟΚ δείχνει να βρίσκεται σε καλύτερη αγωνιστική κατάσταση, με πιο δεμένη ομάδα και συγκεκριμένο πλάνο, το οποίο βγαίνει και κυνηγά σε κάθε παιχνίδι».
Ακολούθως ο Ντίνος Αγγελίδης δήλωσε:
«Η πλειοψηφία στην πόλη του Μπιλμπάο παρακολουθεί ποδόσφαιρο και την Αθλέτικ, το μπάσκετ βρίσκεται χαμηλά στη συνείδηση του Βάσκου εδώ, ακόμη και στη 10η θέση να τερματίσει δεν τρέχει κάτι. Είναι αντίθετα τα πράγματα στη Βιτόρια, μία καθαρά μπασκετική πόλη. Φέτος ωστόσο γίνεται προσπάθεια ν' ανατραπεί αυτό με την ευκαιρία που τους δίνεται μέσω ενός διπλού τελικού.
Τα πράγματα μέχρι στιγμής είναι ήρεμα στην πόλη, θα υπάρξουν την Τετάρτη μέτρα ασφαλείας αλλά είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα απ' ότι στην Ελλάδα πριν τους αγώνες. Επίσης η ισπανική αστυνομία δεν αστειεύεται στη φύλαξη των χώρων και εδώ είναι χωρισμένη κιόλας στα τέσσερα, εθνική, τοπική, βασκική και δημοτική αστυνομία.
Πριν κάποια χρόνια, έγιναν επεισόδια εδώ σε αγώνα που θα έδινε η Αθλέτικ Μπιλμπάο με τη Σπαρτάκ Μόσχας και σκοτώθηκε αστυνομικός. από τότε φυσάνε και το γιαούρτι...».
Στα 56 του χρόνια πλέον, ζει μία καθημερινότητα ιδανική για τον ίδιο και τα παιδιά του, μιλώντας με θέρμη για το Μπιλμπάο:
«Είναι μία ήρεμη και εύκολη πόλη μέσα στο πράσινο για να την περπατήσεις και να τη χαρείς, τόσο στην παλιά πόλη όσο και στ' αξιοθέατά της. Έχει αρκετά μουσεία όπως το παγκοσμίως γνωστό Γκούγκενχαϊμ. Επίσης ξεχωρίζει εδώ το φαγητό και το ποτό, υπάρχουν παντού μικρά μπαράκια όπου ο κόσμος κάθεται για να πιει τη μπύρα ή το κρασί του συνδυάζοντάς το με πίνσος (σ.σ μικρά σνακ που τρώγονται είτε ζεστά είτε κρύα συνδυαστικά με το ποτό) κατά την παράδοση».
Ειδικότερα, κάνει ξεχωριστή αναφορά στην επιλογή του να μείνει μόνιμα στην πόλη ανοίγοντας το εστιατόριο μαζί με τον συνέταιρό του:
«Δεν θα έλεγα ότι ήταν ένα ξαφνικό άλμα για μένα, σταμάτησα το μπάσκετ τη σεζόν 2000-01 έχοντας ήδη ωστόσο ασχοληθεί παράλληλα με την εστίαση για αρκετά χρόνια, με μαγαζιά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Οι συνθήκες στην Ελλάδα δεν μας επέτρεπαν να δουλέψουμε όπως θέλουμε, το 2012 ήρθε η οικονομική κρίση και ψάχναμε πού θα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον, την ώρα που ήταν δύσκολα να μείνω στην Αθήνα. Το Μπιλμπάο δεν το αλλάζω με τίποτα, έχω την πολυτέλεια να ζω σ' ένα οργανωμένο κράτος που δεν είναι αντίπαλός μου, με στηρίζει σε ό,τι κάνω παρέχοντας ένα σύστημα υγείας που λειτουργεί στους καλύτερους χρόνους εξυπηρέτησης.
Επίσης νιώθω ασφαλής και για τα παιδιά μου. Δεν χάνω χρόνο στον δρόμο, δεν υπάρχουν νεύρα και δεν ζω σ' ένα περιβάλλον που μου αντλεί την ενέργεια. Παρ' όλα αυτά πηγαινοέρχομαι στην Ελλάδα, μας λείπουν πολλά πράγματα στο κομμάτι του φαγητού, θες π.χ. να δεις ένα ματς στην τηλεόραση και δεν έχει να φας... κάτι βρόμικο».
Έπειτα από μία σπουδαία πορεία στον Άρη, όπου και κατέκτησε τα πάντα, ο Αγγελίδης πήρε τη μεγάλη απόφαση ν' αφήσει τα κιτρινόμαυρα βάζοντας τ' ασπρόμαυρα του μεγάλου αντιπάλου.
Πώς νιώθει όμως ο Ντίνος Αγγελίδης χρόνια μετά γι' αυτή του την κίνηση;
«Δεν μετάνιωσα καθόλου, γνωρίζουν όσοι πρέπει να ξέρουν τι συνέβη. Γνωρίστηκα με τον κ. Αλεξόπουλο, με επέλεξε και με έπεισε να έρθω, όσο δύσκολο και αν φαινόταν. Ήταν αναμενόμενο πως θα υπήρχαν τριβές, κάποιοι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ δεν με δέχθηκαν ποτέ, άλλοι του Άρη αντέδρασαν επίσης για την απόφασή μου.
Δεν θα έκανα ποτέ κουβέντα για κάποιους θερμοκέφαλους και από τις δύο πλευρές. Θα έλεγα ωστόσο πως δεν μου κόστισε καθόλου, το περιβάλλον ήταν γνώριμο καθώς τα παιδιά που έπαιζαν τότε σε ΠΑΟΚ και Άρη μοιραζόντουσαν τις εμπειρίες μας στην Εθνική».