Η αγάπη μου για τα ταξίδια είναι δεδομένη ή καλύτερα αποδεδειγμένη. Αν μάλιστα μπορώ να τα συνδυάσω παρακολουθώντας και κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα τότε η προσμονή για την έλευσή τους αυξάνεται.
Έντεκα εναντίον έντεκα παίζουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη με μία μπάλα στρογγυλή που καθώς γυρνάει, κρατά δέσμια τα βλέμματα των θεατών γεννώντας τους παράλληλα την προσδοκία για το τι θ' ακολουθήσει, τι συγκινήσεις θα τους προσφέρει.
Ανάλογες συγκινήσεις ανέμενα και εγώ όταν τον περασμένο Νοέμβριο έκλεινα τον τελευταίο μου προορισμό, το Κάιρο. Σαν μία μαγική αλληλουχία να ταίριαξε τα οικονομικά αεροπορικά με το σαββατοκύριακο διεξαγωγής του μεγαλύτερου αγώνα στην Αφρική, Αλ Αχλί εναντίον Ζάμαλεκ.
Αναπόφευκτα το ντέρμπι του Καΐρου μπήκε στην ατζέντα μου, πινέζα για τo Σάββατο 22 Φεβρουαρίου, πώς θα μπορούσε να χαθεί; Ρητορικό ερώτημα για κάποιον που έχει δει μέχρι και παιχνίδι φιέστας κορασίδων 10:00 πρωί Σαββάτου στη Μάλτα (και χωρίς καφέ...)!
Αυτομάτως έρχομαι σ' επαφή με τον φίλο-δημοσιογράφο, τον Αιγύπτιο Ομάρ Ελμπανούμπι, επικεφαλής στο κανάλι της Αλ Αχλί, του κορυφαίου συλλόγου της Μαύρης Ηπείρου ή αλλιώς της αφρικανικής Ρεάλ Μαδρίτης προκειμένου να κάνει αυτό το μαγικό touch (όχι αυτό που προσπαθεί να... αναλύσει ο Στεφάν Λανουά στη Super League αλλά κάτι τύπου Μοχάμεντ Σαλάχ) ώστε να εξασφαλίσει την είσοδό μου στο διεθνές στάδιο του Καΐρου).
Το αραβικό κλάσικο τραβάει τα βλέμματα όλης της χώρας, οι δύο κορυφαίοι σύλλογοι κοντράρονται με στόχο τη δόξα του νικητή σε αυτό το παιχνίδι αλλά και τους πολύτιμους βαθμούς για να παραμείνουν συνδεδεμένοι με την κορυφή, εκεί όπου βρίσκεται η ανερχόμενη Πίραμιντς.
Μετά την πρωινή περιήγησή μου στα must αξιοθέατα, ήρθε η ώρα για να πάρουμε μαζί με τον Ομάρ ένα μαγικό uber προκειμένου να μας πάει στο στάδιο, ο αγώνας είναι στις 19:00 και έχοντας ξεκινήσει από τις 17:00, η κίνηση πάλι φαντάζει αποπνικτική. Οι κόρνες τρυπάνε τα εγκεφαλικά κύτταρα, όσα μου απέμειναν τέλος πάντων από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο αεροδρόμιο και οι προσπεράσεις φαντάζουν ντρίμπλες του Σικαμπάλα (*αυτού του μύστη που θα μάθαινε κάποτε στον Ριβάλντο λίγη μπάλα, σύμφωνα με τους ποιητές της εξέδρας του ΠΑΟΚ).
Φτάνουμε στο στάδιο με την προσμονή να μπούμε όσο πιο... φυσιολογικά γίνεται αλλά με το που πλησιάζουμε τις θύρες, το τι αναμένω χάνει στο εγκεφαλικό μου μπρα ντε φερ από τα όσα ακολουθούν. Η παρουσία στρατού και αστυνομίας είναι έντονη, οι Αιγύπτιοι δεν τολμούν άλλωστε πλέον να κάνουν το παραμικρό, τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδων. Η αιματηρή τραγωδία του Πορτ Σάιντ, την 1η Φλεβάρη του 2012 όταν έχασαν τη ζωή τους 79 οπαδοί της Αλ Αχλί, δεχόμενη λυσσαλέα επίθεση από τους αντίστοιχους της Αλ-Μασρί που είχαν μπει στον αγωνιστικό χώρο για να πανηγυρίσουν τη νίκη της ομάδας τους, άλλαξε την αθλητική και κοινωνική ανθρωπογεωγραφία στην πόλη των χιλίων μιναρέδων.
Ο κάθε φίλαθλος, ανεξαρτήτως ηλικίας, χώρας, φύλου κλπ έχει πάνω του καρτελάκι με barcode και τη φωτογραφία του, ξέχωρα από το εισιτήριο εισόδου προκειμένου να τσεκαριστεί και να γνωρίζουν οι αρχές ανά πάσα στιγμή οποιονδήποτε έχει προχωρήσει σε παραβατική συμπεριφορά. Για να περάσουμε στο στάδιο υποβληθήκαμε σε... έξι διαφορετικούς ελέγχους, παρά το γεγονός πως κατέχουμε VIP εισιτήρια.
Κάτσε όμως; Τι θα πει VIP είσοδος στο Κάιρο ρε Βλάση; Είχα μία αίσθηση ότι τουλάχιστον σε αυτό το πλαίσιο θα υπήρχε μία κάποια τάξη, μία αλφαδιά ρε παιδί μου αλλά όχι, έπρεπε να ζήσουμε και μερικές luben στιγμές. Αφού ο Ομάρ, υποστηρικτής και του ΠΑΟΚ με ό,τι συνεπάγεται αυτό, τους έχει πείσει ότι είμαι ταπεινός Έλληνας δημοσιογράφος που ήρθε να παρακολουθήσει το παιχνίδι και όχι Ταλιμπάν, έχουμε μπει και ετοιμαζόμαστε να βρούμε τις θέσεις μας...
«These are the seats, first come first serve. That's why i told you malaka to come earlier, welcome to Cairo my friend». Βρήκαμε θέσεις προς τα κάτω με τα πολλά, ας όψεται που είμαι ψηλός και μπορούσα να δω κάτι, παρά το γεγονός ότι η εξέδρα θύμιζε Καυτανζόγλειο, ελληνιστί κάθεσαι όπου βρεις.
Για την ιστορία, ωραίο το παιχνιδάκι παρεμπιπτόντως, 1-1 με σχετικά καλό ρυθμό, δύο δοκάρια και μερικές φάσεις ακόμη, προηγήθηκε η Αλ Αχλί και ισοφάρισε η Ζάμαλεκ προς το τέλος. Όλα τα λεφτά ωστόσο είναι οι κερκίδες, από τα 75.000 κόσμου που χωράει το στάδιο, υπήρχε η μισή χωρητικότητα στη διάθεση των δύο αιωνίων αντιπάλων, με την πρώτη να έχει τη μερίδα του λέοντος. Ακόμη και ποιοτικότερο να ήταν το θέαμα, το βλέμμα παραμένει καρφωμένο στους οπαδούς των μονομάχων. Πανό, σημαίες, κορεό και συνθήματα έστηναν μία μικρή... κόκκινη (αντιφατικό γαρ) Λεωφόρο, ένα γήπεδο της Τούμπας, σαν τη σύνδεσή του με ιερά πεδία μάχης όπως το Ιράν, η Καμπότζη και το Βιετνάμ.
Για τους Αιγύπτιους το ποδόσφαιρο είναι πάθος, έξαρση συναισθημάτων, συγκίνηση και μνήμη όταν στο 20' (από πλευράς Ζάμαλεκ) και στο 79' αντίστοιχα (από την Αλ Αχλί) άναψαν κινητά για να τιμήσουν τη μνήμη αυτών που χάθηκαν αδόκητα στον βωμό της οπαδικής και αστυνομικής βίας. Σ' ένα τόσο μεγάλο παιχνίδι, ο σεβασμός του ενός στον άλλο και η ασφάλεια που αισθάνεται κανείς (όχι και έξι ελέγχους όμως ρε παιδιά!) προκαλεί ιδιαίτερα συναισθήματα σε κάποιον που έρχεται από χώρα όπου οι έννοιες gov.gr, ΔΕΑΒ, αστυνομοκρατία, οπαδική βία, εξυγιάνσεις και !@#$%^&*! (βάλτε όποιο μπινελίκι θέλετε) κυριαρχούν και κρατούν τη στρογγυλή θεά σε δεύτερη μοίρα.
Όποιος νομίζει ότι το ποδόσφαιρο στην Αίγυπτο είναι μόνο ο Μοχάμεντ Σαλάχ, άντε και ο νεοφερμένος στη μεγάλη σκηνή, Ομάρ Μαρμούς, ας κοπιάσει για ν' ακούσει το μακρόσυρτο yallaaaaaaaaaaa κάθε φορά που η ομάδα βγάζει αντεπίθεση. Σαν αφρισμένη απόκριση στ' αυτιά των κοχυλιών από τα κύματα που θα έλεγε και ο Οδυσσέας Ελύτης όταν έρχεται το τελευταίο -a και σβήνει.
*Υ.Γ: Τελικά ο 38χρονος πλέον Μαχμούντ Αμπντελραζέκ Χασάν Φαντλάλα, κατά κόσμον Σικαμπάλα, δεν ήταν στο στάδιο για λογαριασμό της Ζάμαλεκ ώστε να τον ρωτήσω αν έμαθε εν τέλει στον θρύλο Ριβάλντο λίγη μπάλα. Φτάνει ωστόσο για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ να ξέρουν ότι εκείνο το βράδυ της 16ης Οκτωβρίου του 2005 ντύθηκε... ουτοπία εγκαινιάζοντας το νέο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» μαζί με τον Ιησού από τη Ναζαρέτ!