Ποια είναι η μεγαλύτερη πίεση στην χώρα, υπό το βάρος της οποίας η κυβέρνηση καλείται να πάρει τις αποφάσεις της για την εφαρμογή των νέων, επιπλέον, μέτρων που ζητούν οι δανειστές και ειδικότερα το ΔΝΤ; Το γεγονός ότι χωρίς πρόγραμμα στήριξης της ελληνικής οικονομίας κάθε προσπάθεια ουσιαστικής επιστροφής του ελληνικού Δημοσίου στις αγορές θα είναι επιεικώς παρακινδυνευμένη.
Κι αυτό γιατί, το κόστος χρηματοδότησης θα είναι υψηλό και το ύψος των κεφαλαίων που θα μπορούν να αντληθούν μικρό. Ακόμα και αν η χώρα συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, που δεν μπορεί να αποτελεί, εκ των πραγμάτων, πανάκεια για όλες τις στρεβλώσεις. Μια απλή συζήτηση με τους διαχειριστές κεφαλαίων, αρκεί για να πείσει για του λόγου το αληθές.
Είναι ενδεικτικό το τι συμβαίνει με τη διαφορά αποδόσεων του ελληνικού ομολόγου που λήγει το 2017, έναντι αυτού του 2019. Το ομόλογο που ωριμάζει το 2017 κινείται αυτές τις μέρες στην περιοχή των 99 λεπτών ονομαστικής αξίας, διαμορφώνοντας την απόδοσή του στο 5,38% έναντι ονομαστικής 3,375%. Οι αγορές το αποτιμούν υψηλότερα από όλα τα άλλα χρεόγραφα του ελληνικού Δημοσίου, διότι ωριμάζει εντός της διάρκειας του τρίτου μνημονίου. Οι επενδυτές αντιμετωπίζουν έτσι την αποπληρωμή του πρακτικά ως βέβαιη, εξαιτίας της στήριξης από τους δανειστές.
Όμως το ομόλογο που λήγει το 2019, έτος για το οποίο δεν υπάρχει ορατότητα αναφορικά με την ύπαρξη ή όχι ευρωπαϊκής στήριξης, βρίσκεται στην περιοχή των 95 λεπτών ανά ευρώ, με απόδοση 7,09% έναντι ονομαστικής 4,750%. Δηλαδή, διαφορά πολύ μεγαλύτερη απ' ό,τι θα δικαιολογούσε μια φυσιολογική καμπύλη αποδόσεων. Άρα, από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάλυψη μνημονίου, εξακολουθεί να κάνει πολύ υψηλές πτήσεις...