Ποια είναι η αίσθηση που αποκόμισαν οι Ελληνες τραπεζίτες, μετά την ενημέρωση που είχαν στη Φρανκφούρτη και την εβδομάδα που μας πέρασε, αναφορικά με τα αποτελέσματα του τελευταίου stress test, που επιτέλους ολοκληρώθηκε; Οτι «μάλλον πάμε προς το ήπιο σενάριο...». Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Οτι κατά πάσα πιθανότητα οι νέες κεφαλαιακές ανάγκες των τεσσάρων συστημικών πιστωτικών ιδρυμάτων της χώρας δεν θα είναι μεγαλύτερες των 9 δισ ευρώ, στη χειρότερη των περιπτώσεων.
Τι σημαίνει αυτό με τη σειρά του; Οτι δεν θα χρειασθούν κεφάλαια του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και ότι οι ανάγκες θα καλυφθούν από τους ιδιώτες μετόχους. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Το ερώτημα αυτό προβάλλεται, γιατί δεν είναι λίγοι εκείνοι, από την άλλη πλευρά που φοβούνται ότι όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από ευσεβείς προσδοκίες των τραπεζιτών και των μετόχων τους. Κι ότι στο τέλος της ημέρας, ο λογαριασμός μπορεί να βγει πάνω από τα 10 δισ ευρώ, όπερ σημαίνει ότι οδεύουμε προς πλήρη κρατικοποίηση των τραπεζών.
Κι επειδή όλοι υπέγραψαν αυστηρό γράμμα εμπιστευτικότητας με την ΕΚΤ, μόνο οι επίσημες ανακοινώσεις θα δείξουν ποια πλευρά έχει δίκιο...