Τι κι αν χθες βράδυ το αρχαίο θέατρο Δίου δέχθηκε τη «θεόσταλτη βροχή» και οι αστραπές του… Δία, απευθείας από την κορυφή του Ολύμπου, φώτιζαν τον ουρανό, σα να υπήρχε μια μεταφυσική συμφωνία των καιρικών φαινομένων για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος; Οι χιλιάδες θεατές που έσπευσαν να παρακολουθήσουν τη sold out παράσταση της μοναδικής σωζόμενης τριλογίας αρχαίου δράματος και του τελευταίου σωζόμενου έργου του Αισχύλου «Ορέστεια» (Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες), δεν κουνήθηκαν από τις θέσεις τους. Προφυλάχθηκε ο καθένας όπως μπορούσε και επί 3 ώρες και 20 λεπτά -ευτυχώς η βροχή δεν διήρκεσε τόσο- ήταν προσηλωμένοι στο σκηνοθετικό… άλμα του διεθνώς καταξιωμένου Έλληνα σκηνοθέτη Θεόδωρου Τερζόπουλου, στην πρώτη του συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο.
Ο θάνατος του Αγαμέμνονα από το χέρι της Κλυταιμνήστρας και του εραστή της Αίγισθου, η δολοφονία τους στη συνέχεια από τον γιο της Ορέστη και τέλος η αθωωτική δικαστική απόφαση για την πράξη του μητροκτόνου κόντρα στην οργή των Ερινύων και χάρη στη δόλια πειθώ της θεάς Αθηνάς, που θέλησε να συνάψει ειρήνη μαζί τους με κάθε τίμημα, καταφέρνοντας τελικά να τις μετατρέψει σε Ευμενίδες, ήταν οι βασικοί άξονες της τριλογίας. Στο τέλος η εγκαθίδρυση του νέου καθεστώτος, μιας δημοκρατίας που θεσμοθετήθηκε με τη βία, χάρη σε μια αμφιλεγόμενη συνθηκολόγηση, ανέδειξε εύγλωττα τη δύναμη της εξουσίας, με τον Θεόδωρο Τερζόπουλο να κάνει σαφή νύξη στις αμαρτίες και την ηθική κατάπτωση της σύγχρονης… δημοκρατικής Δύσης.
Η ορχήστρα που… μάτωσε και το αντιπολεμικό μήνυμα
Παρουσιασμένη από τον Αισχύλο για πρώτη φορά το 458 π.Χ., σε μια εποχή βίαιων κοινωνικών και πολιτικών ανατροπών, η «Ορέστεια» συνδέθηκε με το σήμερα με ένα αόρατο νήμα, που έγινε τεράστιο κόκκινο… κουβάρι στο τέλος της παράστασης, στέλνοντας ένα ηχηρό αντιπολεμικό μήνυμα που συγκλόνισε τους θεατές. Σε μια ορχήστρα που… μάτωσε από τους κόκκινους φωτισμούς, με έναν άνθρωπο από τον Χορό στο κέντρο να σπαράζει και να μοιρολογεί τυλιγμένος με ματωμένα ρούχα όσο μια γυναικεία φωνή από τα μεγάφωνα μάς καλωσόριζε σε διαφορετικές γλώσσες στον νέο κόσμο και στη νέα τάξη πραγμάτων και ενημέρωνε για τους νεκρούς αμάχους στη Γάζα, στο Χαλέπι, το Κίεβο, παράλληλα με την πτώση του Dow Jones και του Nasdaq εν μέσω ήχων από ριπές πυροβόλων, γράφτηκε το τραγικό τέλος της παράστασης, που έφερε το παρατεταμένο χειροκρότημα των θεατών και συνθήματα όπως «Να τελειώσουν οι πόλεμοι», «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Ήταν η στιγμή που το συναίσθημα πλημμύρισε το αρχαίο θέατρο Δίου και ένας αθόρυβος αναστεναγμός ανέβηκε στον ουρανό, τον οποίον κανείς δεν άκουσε, άλλα όλοι τον κατάλαβαν.
Πρωταγωνιστής στην παράσταση ήταν το δίχως άλλο ο Χορός, αποτελούμενος από νέους ηθοποιούς, οι οποίοι ήταν τη μια στιγμή Αργείοι και την άλλοι Χοηφόροι και Ερινύες στα αντίστοιχα μέρη της τριλογίας, μοιάζοντας με ένα σώμα που παλλόταν συνεχώς και γύρω από το οποίο φάνηκε να στήνεται όλη η σκηνοθεσία του Θεόδωρου Τερζόπουλου.
Πάντως, πέρα από την αγωνιώδη περιπέτεια της ίδιας της τριλογίας, η παράσταση ήταν επεισοδιακή πριν καν ξεκινήσει.
Οι καθυστερημένες αφίξεις κάποιων θεατών, που δεν μπορούσαν να βρουν θέσεις, καθώς ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος, προκάλεσαν εκνευρισμό και φωνές -ίδιον της ανυπομονησίας και της μηδενικής ανοχής που μας διακρίνουν όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια- ενώ, όταν η βροχή έκανε την πρώτη της εμφάνιση -επανήλθε τρεις φορές κατά τη διάρκεια της παράστασης- η περιπέτεια έγινε ακόμα πιο συναρπαστική. Μάλιστα, κάποια στιγμή από το κείμενο της Ορέστειας ακούστηκε η φράση «θεόσταλτη βροχή», τόσο ταιριαστή με τις καιρικές συνθήκες, που έκανε τους θεατές να ξεσπάσουν σε γέλια. Οι ηθοποιοί δε ήταν σαν μην είχαν αίσθηση της βροχής, τίποτα δεν άλλαξε στην ερμηνεία ή τις κινήσεις τους και οι θεατές… υποτάχθηκαν στο μεγαλείο τους και στην επί 3 ώρες και 20 λεπτά τιτάνια προσπάθειά τους, παραμένοντας στωικά στις θέσεις τους.
Το δίχως άλλο η «Ορέστεια» υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Θεόδωρου Τερζόπουλου προκάλεσε κατά την έξοδο από το θέατρο έντονες συζητήσεις, που έδωσαν τη θέση τους σε προβληματισμούς γι’ αυτό που είμαστε και βιώνουμε σήμερα.
