Στο πένθος έχει βυθιστεί για μία ακόμη φορά η οικογένεια του ΠΑΟΚ μετά το σημερινό (27/1) -τραγικό- δυστύχημα των οπαδών του στη Ρουμανία που επανέφερε μνήμες από το τροχαίο των Τεμπών, την αποφράδα ημέρα της 4ης Οκτωβρίου του 1999.
Επτά φίλαθλοι του Δικεφάλου έχασαν τη ζωή τους στον αυτοκινητόδρομο DN6-E70 και το χωριό Λαγκόζ, κοντά στην πόλη Τιμισοάρα, καθ' οδόν για τη Γαλλία και τη μεθαυριανή (29/1, 22:00) -ευρωπαϊκή- μάχη με τη Λυών για το Europa League ενώ τρεις ακόμη δίνουν μάχη για τη ζωή τους.
Βουβός πόνος και σκοτάδι έχει σκεπάσει την ασπρόμαυρη οικογένεια με υποστηρικτές των Θεσσαλονικέων που ήταν καθ' οδόν για το σπουδαίο παιχνίδι να επιστρέφουν στην Ελλάδα ενώ άλλοι έχουν σπεύσει στο γήπεδο της Τούμπας, αποθέτοντας κεριά, λουλούδια και κασκόλ εις μνήμην των επτά αετόπουλων. Οι σημαίες στη Μικράς Ασίας κυματίζουν μεσίστιες ενώ στο κεφάλι όλων γυρνά σχεδόν 27 έτη πριν και το μαύρο συμβάν των Τεμπών.
Την ημέρα που ο Θεός σημάδεψε τον σύλλογο καθώς ένα διώροφο τουριστικό λεωφορείο που μετέφερε 77 οπαδούς του ΠΑΟΚ από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγάκι που κατευθύνονταν στη Λάρισα, γεγονός που κόστισε τη ζωή σε έξι εξ' αυτών, έπειτα από την πτώση του πούλμαν σε χαράδρα. Και τότε για μία προσπέραση...
«ΠΑΟΚΑΡΑ είμαι χάρε μου... την ψυχή μου πάρε μου», ήταν το αποχαιρετιστήριο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας της «Θύρας 4» για τη ματωμένη 4η του Οκτώβρη 1999. Ο ιστορικός οργανισμός της Μακεδονίας οδεύει στη συμπλήρωση των 100 του ετών γράφοντας σήμερα μία ακόμη αποφράδα ημέρα στο ημερολόγιο του πένθους. Η 27η Ιανουαρίου του 2026 θα μείνει βαθιά χαραγμένη στις μνήμες των φιλάθλων του και το DNA του κλαμπ.
Σχεδόν 27 έτη μετά, πάλι σε μία εκδρομή, ταξιδεύοντας να δουν την αγαπημένη τους ομάδα. Ξανά νεαρά παιδιά που δεν πρόλαβαν να χαρούν τη ζωή. Τα ονόματά τους θ' αγκαλιάσουν αυτά των Χαράλαμπου Ζαπουνίδη, Δημήτριου Ανδρεαδάκη, Χριστίνας Τζιόβα, Αναστάσιου Θέμελη, Γιώργου Γκανάτσιου και Κυριάκου Λαζαρίδη. Και κάθε φορά που το σύνθημα που έχει φτιαχτεί γι’ αυτούς ακούγεται από τις κερκίδες της Τούμπας, οι καρδιές όλων σφίγγονται και τα μάτια βουρκώνουν, με τα γιατί να παραμένουν αναπάντητα.
Άπαντες στη χώρα σκύβουν ευλαβικά την κεφαλή και τις σκέψεις τους για όλους όσοι έπεσαν στην παγανιά του Χάρου και έγιναν αιώνια σύμβολα άδολης αγάπης για τα τέσσερα ή και περισσότερα γράμματα. Για το άσπρο, το μαύρο και κάθε άλλη άδολη απόχρωση αγάπης για μία ομάδα. Γι' αυτούς που δεν πρόλαβαν να ζήσουν και το κάνουν πλέον μελαγχολικά μέσα από τις θύμησες των αγαπημένων τους ανθρώπων.
Ο Δικέφαλος θα έπρεπε να έχει ανοιχτά φτερά γιορτάζοντας τα 100 χρόνια του αλλά πλέον τα κλείνει αγκαλιάζοντας όλους όσοι πενθούν για τα επτά αδικοχαμένα αετόπουλα. Βούτηξε στο αίμα ελπίζοντας να μην πενθήσει.
Σήμερα ο χρόνος έχει σταματήσει. Η Θεσσαλονίκη, η Αλεξάνδρεια και η Κατερίνη είναι πόλεις της σιωπής γι' αυτούς που αγαπούσαν τον ΠΑΟΚ, έφτασαν εδώ και πήγαν παραπέρα.
Κι αν σίγησε η φωνή σου σ’ ακούω να μου μιλάς...
