Ένας γεμάτος κουβάς με μαύρη μπογιά να έπεφτε στην περσινή σεζόν του Άρη. Να τα σκεπάσει όλα, να τα σβήσει. Στάλα κίτρινο, να μην πάει χαράμι.
Για αρκετούς σαν χρώμα συμβολίζει το νου και τη διάνοια, άλλοι το ερμηνεύουν ως απόχρωση του μίσους ενώ οι θετικοί το βλέπουν ως δώρο που μας χαρίζεται καθημερινά απλόχερα, μέσω του ήλιου.
Σταθείτε όμως, πότε ο Άρης υπήρξε έννοια την οποία κατάφερε κάποιος να ερμηνεύσει μονόπατα; Πάντα υπήρξε αθλητικός (όχι μόνο ποδοσφαιρικός) πλανήτης που είναι για λίγους περιπατητές και διαβάτες.
Η ελπίδα είναι η αναβολή της απογοήτευσης όπως με στόμφο ανέφερε σε κάποια παράσταση ο λόγιος Οδυσσέας Ιωάννου.
Η έννοια αυτή δοκιμάστηκε πέρσι όπως ποτέ άλλοτε. Πικρός ευρωπαϊκός αποκλεισμός στο Βουκουρέστι εν μέσω θέρους από τη Ντιναμό Κιέβου στα πέναλτι, εφιάλτης άνευ προηγουμένου στο πρωτάθλημα που στην ούγια του έγραφε «Πρωταθλητής Ελλάδος ΠΑΟΚ», μέσα στο Χαριλάου. Και μετά το κύπελλο, εκείνη η μία στιγμή που σκοράρει ο Βαγιαννίδης και τα πάντα σβήνουν, μία τραγική ειρωνεία που επαναλαμβάνεται κρατώντας διψασμένο τον ιστορικό σύλλογο. Να ψάχνει την ισορροπία σε μια περιδίνηση μεταξύ του τι αξίζει να κερδίσει και τι τελικά καταφέρνει.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Πρεμιέρα στη Super League με τον Ατρόμητο (18/8, 20:30). Κάποιοι κουβαλούν το πέρσι ως ένα βάρος που δεν θα τους αφήσει ποτέ, άλλοι περιμένουν το παιχνίδι στο Περιστέρι πώς και πώς για να αρχίσει κάτι καινούργιο, να σβήσει τις εικόνες από το «αχ» στη χαμένη κεφαλιά του Ανσαριφάρντ και να ζεστάνει την παγωνιά από τη στιγμή που σκοράρει ο Βαγιαννίδης στο Πανθεσσαλικό.
Ο κόσμος παραμένει προβληματισμένος, το φώναξε με την απουσία του στα φιλικά με Ελμπασάνι και Λαμία, το «Βικελίδης» θύμιζε τεριτόριο υπό κατοχή και οι μοναδικοί θεατές υποβάλλονταν στη διαδικασία να σβήσουν το πρόσφατο παρελθόν, γεννώντας νέες σκέψεις.
Πόσες φορές άλλωστε ο Αρειανός έχει κληθεί να αδιαφορήσει, όπως λέει και το γνωστό σύνθημα της εξέδρας, παρά τις πληγές του.
Δεν τον νοιάζουν οι Μοντσού, Σιφουέντες και λοιποί αναγνωρισμένοι φαντάροι στον λόχο του στρατηγού Άκη Μάντζιου.
Έχει χρόνια ρωτήσει την καρδιά του, δεν τίθεται θέμα να του πει κάτι καινούργιο, ίσως ενδόμυχα να αναζητεί πάλι το ίδιο καθώς αυτό τον χαλυβδώνει.
Ο στόχος για τους Θεσσαλονικείς θα είναι πάντα να πρωταγωνιστούν, να αναπνέουν με την ελπίδα ότι όσο η μπάλα γυρίζει και τα παιδιά χαμογελούν στην κερκίδα, τότε το κίτρινο θα φωτίζει την ψυχή τους νικώντας στο μπρα ντε φερ το δυστοπικό μαύρο...