Τι μαθαίνει ο «Τειρεσίας»; Ότι μια σειρά από έρευνες, που θα δουν προσεχώς το φως της δημοσιότητας (η μία από τις οποίες, μάλιστα, θα εκδοθεί σε βιβλίο), θα καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: Ότι το ευρωπαϊκό κέντρο του τουρκικού λόμπινγκ μεταφέρθηκε πλέον στο Στρασβούργο. Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα ότι εκεί χτίζεται αυτόν τον καιρό το μεγαλύτερο τζαμί, επί ευρωπαϊκού εδάφους, με τουρκική χρηματοδότηση βεβαίως. Ούτε ότι η Άγκυρα αναβαθμίζει σημαντικά αυτούς που δουλεύουν, στο παρασκήνιο, για λογαριασμό της, πέριξ του Ευρωκοινοβουλίου. Δικηγορικές εταιρίες, εταιρείες δημοσίων σχέσεων κλπ, κλπ.
Κι εξαπλώνεται, διεισδύοντας σχεδόν παντού. Έτσι εξηγείται, εν πολλοίς και η μεγάλη ανησυχία του Παρισιού για την συνεχώς διευρυνόμενη τουρκική παρουσία στην Γαλλία. Ας μην ξεχνάμε ότι και το Στρασβούργο επί γαλλικού εδάφους βρίσκεται. Αυτό είναι και το (σχεδόν) μόνιμο άγχος του Μακρόν. Εξ ου και οι σερί σκληρές δηλώσεις που κατά καιρούς έχει κάνει, με άμεσο παραλήπτη τον Ερντογάν. Κατά συνέπεια, δεν είχαν αποκλειστικά αφετηρία την Ελλάδα, όπως πιστεύουμε εμεί εδώ, επειδή νομίζουμε ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μας.
Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι το τελευταίο διάστημα οι ελληνογαλλικές συναντήσεις κορυφής πυκνώνουν αξιοσημείωτα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν εξ αυτού του λόγου – αλλά κι όχι μόνο - ότι «κάτι» ετοιμάζεται, σε γεωπολιτικό επίπεδο, με επίκεντρο την ανατολική Μεσόγειο. Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα από την κινητικότητα που παρατηρείται τις τελευταίες ώρες (και) στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών.
Ο «Τειρεσίας» μαθαίνει ότι μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, συναντήθηκε διαδοχικά με τους πρεσβευτές των ΗΠΑ και της Κύπρου στην Αθήνα, είχε τηλεδιάσκεψη με τον Ειδικό Απεσταλμένο των ΗΠΑ στη Λιβύη, αλλά και με τον Αιγύπτιο ομόλογό του, Σάμεχ Σούκρι. Κατά συνέπεια, οι εξελίξεις, μάλλον, θα πρέπει να αφορούν κυρίως σε Τουρκία, Λιβύη και τις γειτονικές τους χώρες. Το κοινό σημείο; Σε όλες έχει ζωτικά ενδιαφέροντα και η Γαλλία (εκτός της Ελλάδας).
Η χώρα μας, πάντως, έχει κι άλλα ζητήματα να διαχειριστεί. Στα οποία σαφώς και θα χρειαστεί – και πάλι – τη βοήθεια της Γαλλίας. Για το Oruc Reis (και δεν επιλέγουμε να το αναφέρουμε εδώ, τυχαία...) και τα τουρκικά σχέδια να επιστρέψει στην ανατολική Μεσόγειο για να συνεχίσει, υποτίθεται, τις έρευνες του, θα τα έχετε ακούσει ή θα τα έχετε διαβάσει. Αυτό που δεν ξέρετε, ωστόσο, είναι πως αυτή τη φορά δεν θα είναι μόνο του, σε ...επιστημονική – κι όχι στρατιωτική - βάση. Τώρα θα το συνοδεύουν άλλα δυο μικρότερα, βοηθητικά, ερευνητικά σκάφη, τα οποία αγοράσθηκαν πρόσφατα από την τουρκική κρατική εταιρία πετρελαίου ΤΡΑΟ.
Σημειώστε επίσης ότι το Oruc Reis φέρεται να έχει βελτιωθεί – κι αυτό - τεχνολογικά από την τελευταία στιγμή που «έσκασε μύτη» βόρεια της Κύπρου. Και όπως και τότε, έτσι και τώρα, θα παραπλέουν μαζί του μια τουρκική φρεγάτα κι άλλο ένα πολεμικό πλοίο. Τα οποία εννοείται, αντίστοιχα, ότι θα τα επιτηρούν ελληνικά πολεμικά.
Το συμπέρασμα; Θα χρειαστούμε τη βοήθεια του Παρισιού σίγουρα.