Ήταν μικρή για αυτά -σχεδόν 15 ετών. Ήθελε, όμως, να πειραματιστεί. Ξεκίνησε να πίνει αλκοόλ γιατί είχε ανάγκη να φαίνεται διαφορετική από τους άλλους εφήβους και πίνοντας, αισθανόταν ότι κάνει τη δική της μαγκιά. Το ποτό την διασκέδαζε.
Εκεί όπου οι συμμαθητές της έπαιζαν μπάλα και κρυφτό, εκείνη έπινε μπίρες. Έπειτα πήγε στο κρασί και το πρώτο μεθύσι το έκανε στα 19 της. «Πέρασα χρόνια πίνοντας, αλλά μετά δεν φανταζόμουν τέτοια κατρακύλα...», λέει στη Voria.gr. Και αφού σιγά-σιγά το αλκοόλ έπαψε να την συγκινεί, άρχισε να σκέφτεται να συνεχίσει με κάτι δυνατότερο. Κάτι που θα την έπιανε ακριβώς όσο θα ήθελε, κάτι που θα επιδρούσε περισσότερο στον οργανισμό της. Αυτό το κάτι που -μαζί με το αλκοόλ- αργότερα θα κυρίευαν τη ζωή της και θα της έδιναν ένα διαφορετικό νόημα. Δοκίμασε λοιπόν το χασίς και για χρόνια, έγινε μαζί του μια καλή φίλη. Σύντομα, ο εθισμός ξεκίνησε να καταστρέφει τα πάντα γύρω της. «Δεν πίστευα ότι θα ευχαριστιόμουν τη ζωή χωρίς να πιώ ή να μαστουρώσω. Οι καταστάσεις, όμως, άρχισαν να γίνονται επικίνδυνες. Δεν ήξερα τι έκανα. Στεναχωρούσα τους ανθρώπους μου. Έπινα το βράδυ, αλλά το πρωί δεν είχα την τσάντα, τα κλειδιά ή το πορτοφόλι μου. Κοιμόμουν, ξυπνούσα και δεν θυμόμουν τίποτα. Έχανα τη μνήμη μου...».
Η Κατερίνα είναι σήμερα 45 ετών. Από τα 40 της είναι καθαρή από αλκοόλ και ναρκωτικά. Ο μόνος της εθισμός πλέον, είναι η νέα της ζωή.
«Θέλω», λέει, «να συνεχίσω να χτίζω έναν νέο χαρακτήρα. Έναν άλλον εαυτό. Πιο δυνατό, πιο ανεξάρτητο. Θέλω να είμαι αυτό το άτομο που δεν υποκύπτει στα πάθη του. Αρκετά ήμουν αιχμάλωτη. Φτάνει πια αυτή η σκλαβιά. Γιατί σκλαβιά είναι να σε κάνει μία ουσία ό,τι θέλει».
Ο δρόμος για την απεξάρτηση δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Για την ακρίβεια, είναι γεμάτος με καρφιά. Και πάνω σε αυτά τα καρφιά, τα εθισμένα σε αλκοόλ και ουσίες άτομα περπατούν ξυπόλητα μέχρι να φτάσουν στη Γη της δικής τους Επαγγελίας. Άλλωστε, μετά από το σκοτάδι έρχεται το φως. Η Κατερίνα βγήκε πλέον από το μακρύ και ολόμαυρο τούνελ στο οποίο περπατούσε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της και εδώ και μια πενταετία, περήφανη και αυτόνομη ζει σε μια νέα, για εκείνη, πραγματικότητα. «Είμαι καλά. Δεν ξεχνάω ποια είμαι και τι χρειάζομαι. Ζω, διαβάζω βιβλία, βγαίνω, περνάω όμορφα, δουλεύω», διηγείται και μετανιωμένη, αναφέρεται στον πατέρα της. «Τον έχασα πριν από 1,5 χρόνο. Του ζήτησα συγγνώμη και του είπα ευχαριστώ. Έφυγε από τη ζωή, αλλά τουλάχιστον με είδε καθαρή...».
Για να καταφέρει η Κατερίνα να αφήσει πίσω της τις εξαρτήσεις, απευθύνθηκε στο Κέντρο Υποστήριξης Εξαρτημένων Ατόμων ΟΑΣΙΣ. Είναι το ίδιο Κέντρο που με έρευνά του στους νέους 18-25 ετών, έρχεται να επιβεβαιώσει την περίπτωση της Κατερίνας. Ότι δηλαδή, σε ένα συντριπτικό τους ποσοστό (96,5%) οι νέοι πίνουν για διασκέδαση, ενώ το 53,1% αυτών καταφεύγουν στο αλκοόλ για να τονώσουν την αυτοπεποίθησή τους, δηλαδή για τη μαγκιά.
Τη διασκέδαση και τη μαγκιά όμως, ακολουθούν τα βαριά συναισθήματα και οι κίνδυνοι. Το 37,1% των ερωτηθέντων στην έρευνα του ΟΑΣΙΣ, απάντησαν ότι μετά από μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ παρουσίασαν κενά μνήμης. Αντίστοιχα, το 65,8% ένιωσαν γελοίοι, το 70,8% μελαγχολικοί/καταθληπτικοί και τα ποσοστά όσων ένιωσαν ελκυστικοί και σέξι, ήταν κάτω από 12%. Καμία μαγκιά, λοιπόν. Η ταπείνωση ήταν το αίσθημα των νέων μετά από μερικά ποτήρια.
Ο Γιάννης Μπουτάρης έβαλε τον θεμέλιο λίθο
Το κέντρο ΟΑΣΙΣ λειτουργεί από το 2002 και ο ιδρυτής του, Δαμιανός Δουίτσης, ανέβηκε τον δικό του Γολγοθά μέχρι να γίνει ο άνθρωπος που βοηθά τους εξαρτημένους να ξεπεράσουν τις δικές τους σκοπέλους.
Ο κ. Δουίτσης είναι καθαρός 33 χρόνια. Ίδρυσε το ΟΑΣΙΣ μαζί με άλλους εξαρτημένους, μεταξύ των οποίων και ο Γιάννης Μπουτάρης που έφυγε από τη ζωή στις 9/11/2024. «Συμφωνήσαμε να πεθάνουμε καθαροί. Είμαι πολύ χαρούμενος που ο Γιάννης έφυγε καθαρός», δήλωνε λίγες μέρες αργότερα στην πολιτική κηδεία του φίλου του.
Ενάμιση μήνα μετά, ο κ. Δουίτσης μίλησε στη Voria.gr για τη δική του απεξάρτηση από το αλκοόλ και τις ουσίες. Τη δική του κάθαρση. 33, πλέον, χρόνια καθαρός, ο Δαμιανός Δουίτσης που ως μέντορας καθοδηγεί τους ανθρώπους στο φως, λέει πως ουδέποτε σκέφτηκε να ξαναγυρίσει στα παλιά. «Δεν έχω πιεί ούτε σταγόνα από τότε», τονίζει και περιγράφει τον εαυτό του ως ένα άτομο σε καλή πνευματική και συναισθηματική κατάσταση. Για να φτάσει όμως ως εδώ, ο 65χρονος σήμερα άνδρας πέρασε πολλές κακές στιγμές.
«Ξεκίνησα με δοκιμές μετά από την εφηβεία, αφότου άνοιξαν οι πρώτες παμπ στη Θεσσαλονίκη. Ήμουν επαναστάτης, δυναμικός, δεν διάβαζα, ζούσα έντονα και δεν μου έφτανε το ένα ποτό. Έπινα, φλέρταρα, γλένταγα και μοιραία ξεκίνησα ένα ταξίδι που δεν είχα φανταστεί ότι θα είχε τέτοια δυσοίωνη εξέλιξη», θυμάται και περιγράφει τη συνέχεια με μετάνοια, αφού μετά από το αλκοόλ, ήρθαν και τα ναρκωτικά.
«Είχα ένα πολύ σοβαρό ατύχημα, πέρα από ακόμη 2-3. Είχα δικαστήρια, έγινα πολλές φορές ρεζίλι, κυκλοφορούσα στο κέντρο μεθυσμένος και έκανα απρεπή πράγματα, για τα οποία μετάνιωνα την επόμενη ημέρα. Μετά όμως, κατέφευγα και πάλι στο αναλγητικό μου φάρμακο για να δραπετεύσω από την πραγματικότητα», περιγράφει. Αυτό επιβεβαιώνει και η έρευνα του ΟΑΣΙΣ, αφού το 54,2% των ερωτηθέντων απαντά ότι πίνει «για να ξεφύγει από τα καθημερινά προβλήματα και τις έγνοιες».
Ο Διαμιανός Δουίτσης έβλεπε τους ανθρώπους του να απομακρύνονται. «Καυγάδιζα με τους φίλους, την οικογένεια, τις συντρόφους μου, έχασα τις παρέες μου, δεν ήμουν στην κηδεία του καλύτερού μου φίλου», λέει και περιγράφει τη ζωή του ως «καμένη γη».
Και κάθε φορά που επιχειρούσε να βάλει τέλος στο μαρτύριο της εξάρτησης, τα πράγματα γινόταν ολοένα και δυσκολότερα. «Όταν έκοβα, δεν είχα καμία διάθεση για τίποτα. Δεν είχα καμία χαρά. Ήμουν ένα ναυάγιο, ένα κουφάρι. Ήμουν ένας άνθρωπος δίχως μέτρο...».
Για αυτό και περιγράφει την εξάρτηση ως έναν τοκογλύφο. «Στην αρχή σου δίνει δώρα. Γεμίζεις, έχεις αυτοπεποίθηση και ξεχνάς τις δυσκολίες της ζωής. Σταδιακά όμως, παύεις να αισθάνεσαι αυτήν την ευφορία και ξεκινούν τα παρατράγουδα...».
Τελικά, ωστόσο, πήρε την απόφαση να ξεκόψει από τους δαίμονές του και ταξίδεψε στο εξωτερικό. Πήγε σε θεραπευτικό κέντρο και κατάλαβε ότι με μεθοδολογία βγαλμένη από τους ίδιους τους αλκοολικούς, υπάρχει απάντηση σε όλα αυτά. Έπειτα, το 1992, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη.
«Άρχισα να βοηθάω ανθρώπους, να οργανώνω ομάδες αυτοβοήθειας και μετά από δέκα χρόνια γύρισε και ο Μπουτάρης και ιδρύσαμε την ΟΑΣΙΣ», λέει και αισθάνεται ότι «με την ΟΑΣΙΣ επανόρθωσα για όλα όσα έκανα στην οικογένειά μου αλλά και στην κοινωνία. Για όλες μου τις ζημιές».
22 χρόνια μετά από την ίδρυση του Κέντρου, η συμβουλή του κ. Δουίτση σε ένα εξαρτημένο από οτιδήποτε άτομο που ζει στο δικό του σκοτάδι, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα αισιόδοξο για το μέλλον μήνυμα. Γιατί ο εθισμός, μπορεί να τελειώσει.
«Όλο αυτό είναι δανεικό. Περνάς καλά, αλλά θα το πληρώσεις. Θα βουλιάξεις στην αρρώστια. Οπότε να ξέρεις ότι γίνεται να ζήσεις αλλιώς. Υπάρχει λύση. Όπως μπόρεσα να τη βρω εγώ, μπορεί να τη βρει ο οποιοσδήποτε...».