Στον ΣΥΡΙΖΑ, η ανησυχία των πρώτων γκάλοπ μετά την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη, αρχίζει σιγά – σιγά να υποχωρεί. Αν και δεν θα 'πρεπε. Ενδεχομένως επειδή μετατρέπεται σε κομμάτι της σκληρής καθημερινότητας. Ισως πάλι επειδή το «πρόβλημα» παίρνει τις πραγματικές του διαστάσεις, που κρίνονται ότι δεν είναι ιδιαίτερα απειλητικές. Ο,τι κι αν ισχύει, πάντως, αυτό που φοβούνται πρόσωπα που παρεπιδημούν στην Κουμουνδούρου είναι μήπως τελικά στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης περάσουν στο άλλο άκρο: του εφησυχασμού. Κι αυτό θα είναι πιο επικίνδυνο κι από το στάδιο του πανικού. Οι ενδείξεις δεν είναι θετικές. Τα πρώτα δείγματα μαρτυρούν ότι στα πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ χτίζεται όντως ένας υπολογίσιμος αντίπαλος που δεν θα είναι πλέον της τάξης του 6% - 6,5%, αλλά κατά πάσα πιθανότητα του 10% (ούτε του 15%, ούτε του 20%). Ακόμα κι έτσι όμως, αυτό θα είναι ένα ποσοστό που θα κρατά στο εξής την Κουμουνδούρου σαφώς κάτω από τον πήχη – στόχο του 30%, αλλά κι ενδεχομένως κάτω κι απ' αυτόν ακόμα του 25%. Προιόντος του χρόνου, αυτή η εξέλιξη μπορεί να λειτουργεί διαβρωτικά, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να πάψει να είναι κόμμα εξουσίας, γεγονός που θα επισφραγιστεί αν οι δημοσκοπήσεις αρχίσουν να τον δίνουν σε πιο μόνιμη βάση κάτω απ΄ το 20%
Το γεγονός προκαλεί εκνευρισμό. Μια από τις εκφάνσεις του είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκε, για παράδειγμα, η προεδρική ομάδα στον τομεάρχη Υγείας του κόμματος Ανδρέα Ξανθό, ο οποίος τελευταία απέχει γενικώς από τη δημοσιότητα, αν το προσέξατε. Αν μάλιστα αληθεύει η φήμη ότι στην γνωστή ερώτηση για τις ΜΕΘ, ο Ξανθός αποκλείστηκε από τις υπογραφές που τη συνόδευαν με εντολή του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, τότε η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. Όπως περίπλοκη είναι και στη περίπτωση του πρώην υπουργού Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτου, η προοδευτικά αυξανόμενη απομόνωση του οποίου από το κέντρο των αποφάσεων του κόμματος, συνιστά πλέον μια πραγματικότητα. Ενοχλητική, για την ηγεσία του, γιατί απλώς την αντιπολιτεύεται. Ισως γι' αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Τσίπρας ήταν αυτός που του ανέθεσε να συντάξει ένα μεσοπρόθεσμο πολιτικό σχέδιο για το τι πρέπει να γίνει από εδώ και στο εξής, σε επίπεδο παρεμβάσεων και όχι μόνο. Πως ερμηνεύεται αυτή η κίνηση; Πολιτικά, τον θέλει στο παιχνίδι, γιατί αν απομονωθεί θα κερδίζει μόνο, από την διογκούμενη εσωκομματική δυσαρέσκεια. Σας μπερδέψαμε; Μπορεί. Αλλά ποιος είπε ότι οι εσωτερικές διεργασίες στην Αριστερά ήταν ποτέ μια εύκολη εξίσωση. Ένας δύσκολος γρίφος για λίγους ήταν από πάντα...