Και τώρα τι, με το μεταναστευτικό; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα που απασχολεί την κεντρική κυβέρνηση, μετά την αποτυχία - διότι περί αυτού πρόκειται - της τελευταίας Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες. Οι μαξιμαλιστικές απαιτήσεις της Τουρκίας, η συγκαλυμμένη αδιαλλαξία των Κεντροευρωπαίων και η μοιρολατρική - στα όρια της κουτοπόνηρης - αντίληψη που φαίνεται να επικρατεί στη Βόρεια Ευρώπη, αναφορικά με το θέμα, φέρνουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τη χώρα μας, η οποία, μόλις τώρα αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι μπαίνει σε φάση οριστικής απομόνωσης, δια της υπογραφής δυσεφάρμοστων συμφωνιών.
Η μόνη ελπίδα, που έχει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι να πεισθούν οι μετανάστες που βρίσκονται στα παράλια της Μικράς Ασίας και ετοιμάζονται να περάσουν στην Ελλάδα, ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα να συνεχίσουν βορειότερα. Ακόμα και σε αυτή, την ιδανική, όπως διαμορφώνεται, περίπτωση, το μεγάλο ερώτημα είναι τι πρόκειται να γίνει με τους χιλιάδες των μεταναστών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι εντός των ελληνικών ορίων.
Γι αυτούς, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, δεν υπάρχει καμία απολύτως πρόβλεψη, αυτή τη στιγμή. Η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει στις πιο στοιχειώδεις των αναγκών, με αποτέλεσμα το κύριο βάρος να έχει πέσει σε πολλές - ακόμα και αγνώστου προέλευσης και ταυτότητας - ΜΚΟ. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται όμως για τους ίδιους τους μετανάστες, αλλά και για την χώρα.