Μπορεί το γλυπτό, όπως το τεμάχισαν, να είναι για τα «μπάζα», στην πραγματικότητα όμως για τα «μπάζα» είμαστε εμείς, που διαμορφώσαμε μια κοινωνία τριτοκοσμική.
Από μεγαλόστομες όμως διακηρύξεις των «επαγγελματιών της ευαισθησίας» είμαστε χορτάτοι. Κούφια λόγια, αντίστοιχα με τις κούφιες σκέψεις. Και με πρωτοπόρο τα «δήθεν», μάθαμε να ζούμε στη βρομιά και την ασχήμια.
Κάποιοι (δεν γνωρίζω καν, ποιοι) τοποθέτησαν στην Ικτίνου ένα γλυπτό, που παρίστανε ένα παιδί να δείχνει με το χέρι του ζευγάρια παπούτσια κρεμασμένα σε σύρμα. Και σ’ ένα αναλόγιο δίπλα υπήρχε κείμενο που επεξηγούσε το νόημα της παράστασης.
Το γλυπτό ήταν ευχάριστο στη θέα, αλλά δεν είχε μεγάλη διάρκεια ζωής, όπως αναμενόταν άλλωστε. Δέχθηκε κατ’ αρχήν επίθεση από τις γνωστές παράνομες ομάδες εμπορίας μετάλλου, που με πριόνι έκοψαν χέρια και πόδια, αλλά το παράτησαν γιατί διαπίστωσαν ότι το υλικό δεν είναι εμπορεύσιμο.
Οι δημιουργοί του, κόλλησαν τα κομμένα μέλη, αλλά προχθές βρέθηκαν άλλοι φιλοθεάμονες, οι οποίοι το κατέστρεψαν.
Δεν ρίχνω την ευθύνη στους ανεγκέφαλους. Τι είδους ευθύνη μπορείς να αποδώσεις σ’ αυτούς που εμείς τους εκπαιδεύσαμε να συμπεριφέρονται έτσι; Είτε ως γονείς, είτε ως εκπαιδευτικοί, αυτήν την αγωγή δώσαμε. Κάποιοι από αδιαφορία, κάποιοι σκόπιμα, υπηρετώντας παρωχημένες ιδεοληψίες, που στα σοβαρά κράτη γελούν μ’ αυτές, εμείς όμως τις έχουμε σε πρώτη ζήτηση.
«Με τις υγείες μας», που λέγει κι η γιαγιά μου. Ίσως, αυτή η κοινωνία μας ταιριάζει, αφού δεν αντιδρούμε.
Καλλισθένης