Μετά το Ισραήλ, ο ρόλος της Αιγύπτου στην ελληνο-τουρκική ένταση, αποδεικνύεται κομβικός.
Για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως για δυο, οι οποίοι μάλιστα δρομολογήθηκαν το τελευταίο διάστημα, στη σκιά της υπογραφής της συμφωνίας χάραξης κοινής ΑΟΖ με την Ελλάδα.
Συγκεκριμένα, το Κάιρο:
Α) έδωσε το ok και 10 από τα 20 γαλλικά πολεμικά αεροσκάφη, τύπου Rafale, που επρόκειτο να εξαγοράσει η πολεμική αεροπορία της, θα τα εξαγοράσει τελικώς η ελληνική. Έτσι εξηγείται και πώς τα εν λόγω μαχητικά θα είναι άμεσα διαθέσιμα στην πολεμική μας αεροπορία, με βάση πάντα τους χρόνους που ισχύσουν σε αυτού του είδους τις παραγγελίες
Β) έδωσε το ok και εννιά F-16 της πολεμικής αεροπορίας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που κατευθύνονταν προς την Κρήτη, ανεφοδιάστηκαν στην Αλεξάνδρεια. Έτσι, κατέστη δυνατή η άφιξη τους στη βάση της Σούδας και μετά από μερικές μέρες η συμμετοχή τους σε κοινή άσκηση με ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη νότια της Κρήτης.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι και οι δυο παραπάνω κινήσεις τελούσαν εν γνώσει της Άγκυρας, η οποία, κάπου εκεί, αντιλήφθηκε ότι η Ελλάδα το τελευταίο διάστημα κατάφερε κάτι που αδυνατούσε παλιότερα: να συνάψει ευρύτερες συμμαχίες γεωπολιτικά, οι οποίες θα της φανούν εξαιρετικά χρήσιμες. Και κάπως έτσι, η Αγκυρα αποφάσισε να αντιδράσει, ενίοτε με όσο πιο προκλητικό τρόπο μπορούσε.
Για παράδειγμα, οι πληροφορίες που φτάνουν στην Αθήνα αναφέρουν πως με γρήγορους ρυθμούς, η Τουρκία στήνει όχι μια, αλλά δυο βάσεις στα Κατεχόμενα της Κύπρου. Και οι δυο πέριξ της Αμμοχώστου. Κι ενισχύει τις εκεί κατοχικές δυνάμεις της. Δεν αποκλείεται μάλιστα να προχωρήσει ακόμα και στο άνοιγμα της πόλης, που είναι κλειστή από το 1974