Νέες εξελίξεις δρομολογούνται αναφορικά με τη στάση του ΔΝΤ ως προς το ελληνικό ζήτημα και ειδικότερα ως προς αυτό το σημείο που αφορά στο στόχο για το πρωτογενές πλεόνασμα.
Ως γνωστό, από το 2018, ο πήχυς ανεβαίνει στο 3,5% του ΑΕΠ.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αμφισβητεί ότι αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί με τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί, αλλά για τον επόμενο χρόνο δεν ζητεί πρόσθετα μέτρα, αποδεχόμενο ότι υπάρχει ο αυτόματος «κόφτης» δαπανών, που θα ενεργοποιηθεί για να εξουδετερώσει την όποια αστοχία. Αυτή είναι η σημαντική διαφοροποίηση που συντελείται στο εσωτερικό του Ταμείου, η οποία αναμένεται να γίνει ευρέως γνωστή στο αμέσως προσεχές διάστημα. Ωστόσο, για το 2019, ζητεί να εφαρμοστεί η προγραμματισμένη για το 2020 μείωση του αφορολόγητου ορίου, αλλά και να μετατεθούν για το 2023 τα αντίμετρα.
Πώς απαντά η Αθήνα; Προφανώς, η κυβέρνηση δεν θέλει ούτε την ενεργοποίηση του «κόφτη», ούτε την επίσπευση της μείωσης του αφορολογήτου. Για να μη συμβεί τίποτα από αυτά,
θα πρέπει να μην υπάρξει η παραμικρή απόκλιση από τις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου 2018-2021, τόσο ως προς τον ρυθμό ανάπτυξης όσο και ως προς τα έσοδα και τις δαπάνες.
Αυτός ο στόχος όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί, επίσης. Επισήμως, το οικονομικό επιτελείο βεβαίως ισχυρίζεται το αντίθετο, όμως ανεπισήμως όλοι αντιλαμβάνονται πόσο περίπλοκο μπορεί να αποδειχθεί το στοίχημα. Γι αυτό και στην κυβέρνηση, αυτό το διάστημα, δεν ξέρουν, κυριολεκτικά τι να ευχηθούν...