Κάνοντας έναν πρώτο απολογισμό των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα στην Τουρκία τα τελευταία εικοσιτετράωρα, το συμπέρασμα που σχεδόν αβίαστα προκύπτει είναι ότι εμείς εδώ στην Ελλάδα μπορεί να αιφνιδιαστήκαμε από την σύλληψη του Εκρέμ Ιμάμογλου, αλλά απέναντι την περίμεναν.
Για την ακρίβεια, την θεωρούσαν απλά θέμα χρόνου. Και αυτό γιατί εδώ και πάνω από έναν μήνα, στενοί συνεργάτες του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης συλλαμβάνονταν σποραδικά και επιλεκτικά. Και ήταν ολοφάνερο ότι ο κλοιός έσφιγγε γύρω του. Το σίγουρο ήταν ένα: Πώς κάτι θα γίνονταν, ώστε, έως την ημέρα που επρόκειτο να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για την προεδρεία της Τουρκίας στις κάλπες του 2028, να εμποδιστεί να το πράξει. Και εμποδίστηκε. Και τώρα; Αφού έχει ήδη παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη, η οποία έχει σχεδόν αποφασίσει για την τύχη του, προφυλακίστηκε για περίπου δυο χρόνια, κάπου στη Μαρμαρίδα.
Ο πρόεδρος Ερντογάν δεν τον θέλει «μέσα στα πόδια του», για έναν βασικό λόγο. Σε όλες τις μετρήσεις που γίνονται στην Τουρκία, ο πρόεδρος χάνει από τον δήμαρχο. Το σημαντικότερο; Ο Ιμάμογλου έχει κερδίσει στις κάλπες τρεις φορές τον Ερντογάν. Μπορεί να ήταν δημοτικές κάλπες, αλλά ήταν κάλπες. Το συμπέρασμα: Ο δήμαρχος είναι επικίνδυνος εχθρός για τον πρόεδρο, αν ο τελευταίος όντως θέλει να διεκδικήσει για μια ακόμα φορά την προεδρεία. Θέλει; Σίγουρα ναι. Λέγεται ότι σχεδιάζει να αλλάξει ακόμα και το Σύνταγμα της χώρας του, για μια ακόμα φορά, για να το πετύχει. Οπότε, άρχισε να θέτει (ή έτσι νομίζει) εκτός παιχνιδιού τα αγκάθια που του φράζουν τον δρόμο. Μόνο που ξεχνάει κάτι: Ότι και η δική του, σχεδόν, μετεωρική άνοδος, ξεκίνησε από μια πολύμηνη φυλάκιση. Όταν ακόμα ήταν ...δήμαρχος στην Πόλη. Τότε ήταν που τον επισκέφθηκε ο Δ. Αβραμόπουλος, ως δήμαρχος Αθηναίων, για να του εκφράσει την συμπαράστασή του, για να γίνουν έκτοτε προσωπικοί φίλοι. Αν λοιπόν ο Ερντογάν δεν καταφέρει να κλείσει μια και καλή τον δρόμο του Ιμάμογλου προς την υποψηφιότητα για την προεδρεία, το μόνο που θα καταφέρει, θα είναι να την ηρωποιήσει. Και η όλη ιστορία να του γυρίσει μπούμερανγκ. Γεγονός αποτελεί ότι μια φορά τα κατάφερε και τον εμπόδισε να είναι υποψήφιος πρόεδρος, κατά την προηγούμενη προεκλογική προεδρική περίοδο. Δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο ότι θα το κάνει και τώρα.
Και η Αθήνα; Πώς αντιδρά σε όλες αυτές τις εξελίξεις; Προς το παρόν, παρακολουθεί ανήσυχη. Για πολλούς λόγους. Καταρχήν, για τον κλασικό: Έχει αποδειχθεί ότι πάγια τακτική της Άγκυρας είναι, όταν αντιμετωπίζει εσωτερικά προβλήματα, να εφευρίσκει κάποιον εθνικό κίνδυνο, για να στρέψει αλλού την προσοχή της τουρκικής κοινής γνώμης. Όμως, το κόλπο είναι τόσο παλιό, που θεωρείται και είναι ξεπερασμένο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η Αθήνα δεν παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις απέναντι. Κι αυτό γιατί έρχονται σε μια φάση που είναι ανοικτά πολλά θέματα με την Τουρκία. Καταρχήν η επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού εκεί. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ενώ αρχικά τίποτα δεν θα άλλαζε με τον προγραμματισμό, τώρα η συνάντηση τους μετατίθεται για αργότερα. Και βέβαια, η όλη εξέλιξη συνιστά ένα καμπανάκι και για την ΕΕ. Που επιχειρούσε μεγάλο άνοιγμα στην Τουρκία τον Ερντογάν. Με το δήμαρχο στη φυλακή, πόσο μπορεί να το συνεχίσει;