Μπορεί επισήμως το σενάριο να αποκλείεται κατά τρόπο κατηγορηματικό, ωστόσο πληροφορίες που έρχονται τόσο από τις Βρυξέλλες, όσο και από το Βερολίνο, αναφέρουν ότι κι αυτό το ενδεχόμενο εξετάζεται σοβαρά. Ο λόγος αφορά στην απευκτέα προοπτική η Ιταλία να χρειαστεί πακέτο οικονομικής βοήθειας για το συσσωρευμένο της χρέος. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Όλαφ Σολτς, ως όφειλε, εκ της θέσεως του δήλωσε ότι δεν αναμένει η Ιταλία να προσφύγει σε μια τέτοια λύση. Όμως η προηγούμενη εμπειρία – κυρίως με την Ελλάδα - μαρτυρά ότι κάπως έτσι ξεκινούν όλα.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο πιο ισχυρός υπουργός Οικονομικών της Ευρωζώνης, σπεύδει πάντα να διευκρινίσει, με νόημα, όταν η συζήτηση έρχεται στο θέμα αυτό ότι πλέον η Ευρώπη είναι καλά προετοιμασμένη για πιθανές κρίσεις. Και υπενθυμίζει ότι αυτοί οι εποπτικοί φορείς έχουν ως στόχο την καλύτερη παρακολούθηση του τραπεζικού συστήματος και την αντιμετώπιση των όποιων κρίσεων χωρίς την ανάγκη για χρηματοδότηση των εθνικών κυβερνήσεων.
Μόνο που η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Γιατί, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί κάθε χώρα να είναι υπεύθυνη για τη δική της οικονομία, ωστόσο ο ρόλος του υπερεπόπτη από τους τεχνοκράτες της ΕΕ είναι πλέον θεσμικός. Το λένε άλλωστε στο Eurogroup σχεδόν ομόφωνα: «Αν έχεις ένα μεγάλο χρέος, όπως στην περίπτωση της Ιταλίας, τότε σαφώς χρειάζεται να δίνεις περισσότερη προσοχή από όσο άλλες χώρες στο πώς χρηματαγορές χειρίζονται το μελλοντικό δημόσιο χρέος». Και για να γίνει αυτό, σίγουρα χρειάζεσαι «βοήθεια»...