Η αποτυχία είναι παντού. Στις επιχειρήσεις, στην τεχνολογία, στην πολιτική, στην τέχνη. Μας λένε συνεχώς πως πρόκειται για κάτι κακό, ντροπιαστικό. Κανείς δεν μιλά γι’ αυτήν. Το Fuckup Nights Thessaloniki όμως το κάνει και μάλιστα στο πλαίσιο ενός παγκόσμιου κινήματος που χρησιμοποιεί την αποτυχία ως αφορμή για δημιουργικές και ουσιαστικές συζητήσεις και ως μάθημα για καλύτερες αποφάσεις την… επόμενη φορά. Έτσι, στην τελευταία του διοργάνωση από το InfinitiyGreece, το Fuckup Nights Thessaloniki παρουσίασε τέσσερις ιστορίες ανθρώπων, που ξεκίνησαν με μεγάλα όνειρα, αλλά απέτυχαν παταγωδώς, παίρνοντας όμως πολύτιμα μαθήματα, τα οποία τους βοήθησαν να κάνουν με μεγαλύτερη ασφάλεια τα επόμενα επιτυχημένα, πια, βήματά τους.
Ο Ανδρέας Καραβανάς, ιδρυτής της WedoHype & Liberators, σε ηλικία 27 χρονών το 2020, αποφασισμένος να δημιουργήσει κάτι δικό του στο πεδίο του ηλεκτρονικού εμπορίου, και αφού άρχισε να χτυπά πόρτες σε μαγαζιά Κινέζων στην Ομόνοια για να αγοράσει προϊόντα σε φθηνές τιμές, δημιούργησε το easy agores, ένα ελληνικό e-commerce store. Τον πρώτο μήνα της λειτουργίας του ο τζίρος ανήλθε σε 25.000 ευρώ, τον δεύτερο σε 70.000 ευρώ και τον τρίτο και τέταρτο σε 200.000 ευρώ. Ο 27χρονος Ανδρέας ένιωθε ότι είχε κατακτήσει τον κόσμο, πολλά λεφτά περνούσαν ξαφνικά από τα χέρια του, ενώ έδινε δουλειά σε δύο οικογένειες. Σύντομα όμως τα προβλήματα άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Με τον συνεταίρο του ήταν και οι δύο marketers και δεν υπήρχε κανένας CFO. Οι μεταφορικές αργούσαν εβδομάδες, ενώ όσον αφορά τις αντικαταβολές, τα χρήματα κρατιούνταν στα καταστήματα. Δέματα χάνονταν, οι πληρωμές καθυστερούσαν κι ενώ οι πωλήσεις ήταν μεγάλες, ο λογαριασμός ήταν άδειος.
Το αποτέλεσμα ήταν 50.000 ευρώ χαμένα, καθώς πολλές παραγγελίες δεν πληρώθηκαν, ενώ οι μεταφορικές χρέωναν κανονικά. Ο Αύγουστος του 2022 ήταν ο πρώτος μήνας που ο Ανδρέας δεν πληρώθηκε. Η τρύπα εντοπίσθηκε αργά και τον Ιανουάριο του 2023, αφού πρώτα πλήρωσε 20.000 ευρώ στην Εφορία -έχοντας χάσει τον ύπνο του πριν- έκλεισε την εταιρεία και η ιστορία τελείωσε. Τι έμαθε από όλα αυτά; Το e-commerce δεν είναι μόνο μάρκετινγκ και βιντεάκια στο tik tok, αλλά logistics, cash flow, άνθρωποι και διαδικασίες. Πρέπει κάποιος να γνωρίζει οικονομικά και η επιλογή των συνεργατών είναι κομβικής σημασίας.
Η Ναταλία Αλεξανδρίδη, life coach, άκουγε για πολλά χρόνια από τον περίγυρό της πόσο ανώριμη και ασταθής ήταν, αφού δεν έμενε για πολύ κάπου, ούτε είχε καταφέρει να αφοσιωθεί σε κάποια δουλειά. Η πρώτη στάση της ήταν οι σπουδές της στη Φιλολογία στο ΑΠΘ, που δεν ήταν τελικά αυτό που περίμενε. Η δεύτερη στάση ήταν η Σεβίλλη, όπου εργάστηκε στο πλαίσιο πρακτικής ως καθηγήτρια ελληνικών σε Ισπανούς. Αλλά και αυτό δεν ήταν αρκετό. Η τρίτη στάση ήταν πιο μακριά, στο Μεξικό, όπου εργάστηκε ως receptionist σε ξενοδοχείο, τα καθήκοντά της όμως δεν την γέμιζαν, με αποτέλεσμα να έρθει η τέταρτη στάση: ένα μεταπτυχιακό στο marketing and consumer psychology στο Σάσσεξ, αλλά και μια δουλειά στη συνέχεια σε εταιρεία μάρκετινγκ στο Λονδίνο, όπου την πήραν, αλλά τελικά δεν πήγε.
Μετά από 6 χρόνια και 50.000 ευρώ σπαταλημένα, η Ναταλία επέστρεψε τελικά στην Ελλάδα και μάλιστα στην Πτολεμαΐδα. Έχοντας όμως έρθει στην Αγγλία σε επαφή με τον κόσμο του life coaching, τον οποίο βρήκε γοητευτικό, αποφάσισε να κάνει μία ακόμα προσπάθεια και άρχισε να στήνει σταδιακά την πελατεία της, απευθυνόμενη σε επωνύμους, βρίσκοντας τελικά τον δρόμο της. Τι έμαθε από όλα αυτά; Ότι μόνο ένας αποτυχημένος μπορεί να πετύχει, όπως είπε χαρακτηριστικά, αλλά και ότι η αποτυχία θέλει ταχύτητα… εξόδου. Μάλιστα, κανονικοποίησε μέσα της την αποτυχία και την αντιμετώπισε ως κάτι ουδέτερο, για να πάει πιο εύκολα παρακάτω.
Η Μαρία Σαράφη, σήμερα ιδιοκτήτρια της Digi Glow, αποφάσισε στα 20 της να γίνει επιχειρηματίας, γιατί δεν ήθελε κανέναν πάνω από το κεφάλι της, χωρίς όμως να έχει λεφτά ούτε σχετική γνώση και εμπειρία. Ήταν η εποχή που τα βίντεο κλαμπ είχαν αρχίσει να ανεβαίνουν διεθνώς και αποφάσισε να ασχοληθεί με το αντικείμενο και να ανοίξει ένα κατάστημα. Για να το κάνει όμως χρειαζόταν 15 εκατομμύρια δραχμές. Έπεισε λοιπόν άλλους τέσσερις φίλους της και, αξιοποιώντας το περιβάλλον των παχέων αγελάδων της εποχής, πήραν καταναλωτικά δάνεια από πέντε διαφορετικές τράπεζες.
Άνοιξε έτσι το κατάστημα, οι τζίροι άρχισαν να έρχονται και η ίδια διασκέδαζε την επιτυχία της. Ξαφνικά όμως τα έξοδα εκτοξεύθηκαν και η μεγάλη ερώτηση που καλούνταν να απαντήσει η ίδια καθημερινά ήταν «πού είναι τα έσοδα;». Σε ενάμιση χρόνο δεν υπήρχαν χρήματα παρά μόνο οφειλές, τόσο στις τράπεζες όσο και στους συνεταίρους της. Μάλιστα, μεταξύ άλλων, διαπίστωσε κάποιες υπερχρεώσεις και χρειάστηκε να εργαστεί επί δύο χρόνια για 20 ώρες την ημέρα, ώστε να αποπληρώσει τα χρέη της, παθαίνοντας στο τέλος υπερκόπωση. Τελικά τα κατάφερε, δούλεψε το κατάστημα για άλλα επτά χρόνια και πούλησε το μερίδιό της το 2008, προτού η αγορά αρχίσει να καταρρέει. Το μεγαλύτερό της μάθημα, όπως σημείωσε, ήταν πως έπρεπε να έχει προετοιμαστεί καλύτερα για το εγχείρημα, να κάνει την έρευνά της και να διαλέξει σωστά τους συνεργάτες της.
Ο Γιώργος Τσιτιρίδης, δημοσιογράφος και συγγραφέας, οραματίστηκε το 2008 μαζί με την παρέα του τη δημιουργία ενός περιοδικού για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και σύντομα κατέβηκε στην Αθήνα με το νέο brand, το οποίο έκανε ντόρο, έφτασε τα 25.000 φύλλα και είδε την ύλη του να τριπλασιάζεται. Η ομάδα μέσα στην καρδιά της κρίσης απλώς γιόρταζε την επιτυχία της και την αποδοχή του κοινού του περιοδικού, χωρίς ποτέ να ενδιαφερθεί για την οικονομική διαχείριση. Χαιρόταν τη στιγμή, σκεφτόταν μόνο την αισθητική του περιοδικού και την ποιότητα της ύλης, ποτέ όμως δεν ασχολήθηκε με τη βιωσιμότητά του. Και κάπως έτσι, με τα έσοδα να είναι ελάχιστα, ήρθε η προσγείωση και το κλείσιμο του περιοδικού. «Το λάθος ήταν πως κοιτούσαμε να είναι ωραίο το οικοδόμημα, αλλά δεν ασχοληθήκαμε ποτέ με τα θεμέλια. Ήταν ένα πετυχημένο περιοδικό, αλλά όχι βιώσιμο. Μαζευτήκαμε πολλοί καλλιτέχνες, αλλά κανείς δεν ήταν επιχειρηματίας. Έπρεπε να υπάρχει έστω ένας που να του αρέσει εξίσου με τη δική μας καλλιτεχνική τρέλα και η οικονομική διαχείριση» σημείωσε ο Γιώργος Τσιτιρίδης.
Το.... Fuckupping δημιουργήθηκε στο Μεξικό το 2012, όταν σε μια παρέα πέντε φίλων που είχαν πιει, ο ένας ρώτησε: «γιατί όλοι μιλάνε πάντα για τους Ζούγκερμπεργκ και τους Γκέιτς του κόσμου και κανείς ποτέ δεν μοιράζεται τις αποτυχίες τους;». Η ερώτηση αυτή έβαλε τις βάσεις για την εξέλιξη ενός διεθνούς κινήματος, που με τη σειρά του δημιούργησε τις Fuckup Nights, μια παγκόσμια κοινότητα που εκτείνεται πλέον σε 300 πόλεις σε 90 χώρες, όπου οι ομιλητές μοιράζονται τις ιστορίες των αποτυχιών τους με το κοινό. «To Fuckup Nights γιορτάζει την αποτυχία» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Γιάννης Χαρχαντής του InfinityGreece.
