Του Σωτήρη Ντάλη*
Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του Ιουνίου ακολούθησαν στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρόμοιο μοτίβο με άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων.
Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα στην Ευρώπη μετά την κορύφωση της προσφυγικής κρίσης το 2015, όταν όλο και περισσότερα ακροδεξιά κόμματα άρχισαν να αυξάνουν διαρκώς τη δημοτικότητά τους. Οι εκλογικές τους επιτυχίες στις ευρωεκλογές τους έδωσαν μεγαλύτερη ώθηση για επερχόμενες εθνικές εκλογές, όπως έγινε στη Γαλλία, όταν στον πρώτο γύρο το ποσοστό του κόμματος της Λεπέν προκάλεσε τρόμο στην Ευρώπη, λόγω και του ιστορικού και κομβικού ρόλου της Γαλλίας στην ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία.
Τα τελευταία χρόνια, η ασφάλεια, η σταθερότητα και η ευημερία της Ευρωπαϊκής Ένωσης απειλήθηκαν και απειλούνται. Από έναν άγνωστο εχθρό τον Covid-19 και έναν γνωστό εχθρό της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας τον Πούτιν. Τα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα επωφελήθηκαν από αυτούς τους παράγοντες και είναι εδώ για να ακυρώσουν την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση.
Το διακύβευμα του δεύτερου γύρου των γαλλικών εκλογών
Την προηγούμενη Κυριακή, άνοιξε ένα καινούργιο κεφάλαιο στη νεότερη πολιτική ιστορία της Γαλλίας και ολόκληρης της Ευρώπης προκαλώντας αβεβαιότητα και ανησυχία στην ευρύτερη Ευρωατλαντική κοινότητα. Το διακύβευμα του δεύτερου και αποφασιστικού γύρου των βουλευτικών εκλογών, όπως αναμενόταν κρίθηκε στο πως θα εξελίσσονταν οι εκλογές στις λεγόμενες «τριγωνικές» περιφέρειες, δηλαδή εκεί που διεκδίκησαν την έδρα εκπρόσωποι και των τριών μεγάλων παρατάξεων. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας Le Monde, το μήνυμα του δεύτερου γύρου βρισκόταν στα λόγια του Μακρόν προς τους υπουργούς της κυβέρνησής του, όταν τους υπενθύμισε ότι εκείνος που διεκδικούσε την εξουσία δεν ήταν ο Μελανσόν, αλλά η Λεπέν, και ότι «χωρίς τις ψήφους της Αριστεράς το 2017 και το 2022 δεν θα βρισκόμαστε εδώ σήμερα».
Ευτυχώς για τον Μακρόν στον δεύτερο γύρο λειτούργησαν αποτελεσματικά οι συμφωνίες του δημοκρατικού χώρου για τις «τριγωνικές» περιφέρειες και απομακρύνθηκαν (όχι οριστικά) οι προοπτικές εξουσίας για την Ακροδεξιά της Λεπέν.
Μια νίκη του κόμματος της Λεπέν θα βύθιζε όχι μόνο τη Γαλλία αλλά συνολικά την Ευρωπαϊκή Ένωση σε υπαρξιακή κρίση;
Τα χειρότερα αποφεύχθηκαν, ωστόσο δεν μπορεί να μείνει κανείς αδιάφορος όταν στην χώρα που αποτελεί ιστορικά μαζί με τη Γερμανία τον κινητήριο άξονα του Ευρωπαϊκού Σχεδίου, βγαίνει πρώτο στις ευρωεκλογές ένα κόμμα το οποίο θεωρεί την Ενωμένη Ευρώπη πρόβλημα και όχι λύση.
Την εικόνα της σημερινής Γαλλίας, περιγράφει εύστοχα ο Ζακ Ατταλί: «Στοχεύαμε να κάνουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες που ξεκινούν στις 26 Ιουλίου, μια γιορτή όπως ήταν οι Ολυμπιακοί στο Παρίσι του 1924 και κινδυνεύουμε να ζήσουμε κάτι σαν τους Αγώνες του Βερολίνου του 1936».
Μάλιστα την ώρα που η Γαλλία θα διαχειρίζεται μια πολιτική και κυβερνητική κρίση με ένα «μετέωρο κοινοβούλιο», χωρίς ξεκάθαρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ο έτερος ισχυρός πόλος της Ένωσης, η Γερμανία και ο κυβερνητικός συνασπισμός ειδικότερα δεν πάνε καλά.
Όλες αυτές οι πολιτικές εξελίξεις δεν βοηθούν την ενοποιητική διαδικασία και οι Βρυξέλλες πρέπει να διαχειριστούν άλλη μια κρίση με την Ουγγαρία του Όρμπαν να έχει στα χέρια της την εξαμηνιαία Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.