«Για όλα έφταιγε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Αυτή είναι πλέον η ημι-επίσημη γραμμή που ακολουθούν σε Αθήνα και Βρυξέλλες αναφορικά με το ελληνικό ζήτημα και τις βαρύτατες υποχρεώσεις της πρώτης, στο πλαίσιο τόσο της μνημονιακής, όσο και της μεταμνημονιακής περιόδου. Για παράδειγμα, ακόμα και σε επίπεδο Κομισιόν, αυτό το οποίο υποστηρίζεται στην περίπτωση των συντάξεων και της επιπλέον περικοπής τους, είναι ότι το «κακό» ΔΝΤ θεωρούσε το μέτρο διαρθρωτικό, λόγω των προβλημάτων του ασφαλιστικού συστήματος που συνδέονται με τη γήρανση του πληθυσμού στην Ελλάδα.
Και ότι η «καλή» Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε συναινέσει στη λήψη του μέτρου, προκειμένου να μην αποχωρήσει το Ταμείο από το πρόγραμμα. Πρόκειται για τη βασική δικαιολογία των Βρυξελλών, που σπεύδουν τώρα να υποστηρίξουν ότι είναι φανερό ότι «απεξαρτήθηκαν» από αυτή τη «γραμμή» του ΔΝΤ, αφού πλέον δεν υπάρχει ως κομμάτι στο ελληνικό πρόγραμμα – πρόβλημα.
Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο ακόμα και ο αρμόδιος επίτροπος Πιέρ Μοσκοβισί να δηλώνει την ικανοποίησή του για τη μη περικοπή των συντάξεων, σημειώνοντας ότι η Επιτροπή ουδέποτε θεώρησε ότι οι πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις χρειάζονταν, είτε για τη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος είτε για την επίτευξη του στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος του επόμενου έτους. Σε κάθε περίπτωση, όλοι πλέον, σε Αθήνα και Βρυξέλλες αισθάνονται κάτι παραπάνω από ικανοποιημένοι.