Κάθε γονιός έχει νιώσει εκείνο το γνώριμο σφίξιμο στο στομάχι όταν βλέπει το παιδί του να κλαίει. Το ένστικτό μας είναι να τρέξουμε να το σώσουμε, να διώξουμε τη στενοχώρια όσο πιο γρήγορα γίνεται, να επαναφέρουμε την «κανονικότητα». Ωστόσο, δεν γίνεται ούτε χρειάζεται να προστατεύσουμε τα παιδιά από κάθε δυσάρεστο συναίσθημα. Γιατί αυτά τα συναισθήματα είναι μέρος του τρόπου που μεγαλώνουν.
Θα απογοητευτούν, θα χάσουν φίλους, θα νιώσουν αδικία, θα περάσουν μικρές και μεγάλες απώλειες. Η θλίψη δεν είναι απλώς μια κακή διάθεση που πρέπει να περάσει. Είναι ο τρόπος του παιδιού να σταματήσει, να καταλάβει τι συνέβη, να προσαρμοστεί. Να πει, με τον δικό του τρόπο, «αυτό με πόνεσε» και σιγά σιγά να βρει πώς θα συνεχίσει. Μέσα από αυτή τη διαδικασία χτίζεται η ανθεκτικότητα.
Διαβάστε περισσότερα στη Vwoman.gr.
