Τι δεν πάει καλά στις σχέσεις της Ελλάδας με τη Γερμανία; Γιατί η Αθήνα δεν καταφέρνει να προσεγγίσει όσο πρέπει, διπλωματικά και όχι μόνο, το Βερολίνο, με αποτέλεσμα το τελευταίο στην πραγματικότητα να παραμένει προσκολλημένο στην Άγκυρα; Ακόμα και λίγο πριν την τελευταία Σύνοδο Κορυφής, που φαίνεται τελικά να σημάδεψε την ελληνική πλευρά, όλοι πίστευαν ότι «αυτή τη φορά, δεν μπορεί, η Μέρκελ θα αλλάξει στάση".
Ακόμα και στο Παρίσι, όπως μας εξηγείται, θεωρούσαν ότι «η Άνγκελα, στο τέλος, κάτι θα κάνει και θα μας αιφνιδιάσει όλους», προφανώς ευχάριστα. Ωστόσο, η Αθήνα διαπίστωσε στην πράξη πως οι Γάλλοι δεν ήξεραν κάτι συγκεκριμένο. Διαπίστωσε επίσης ότι η φραστική συμπαράσταση του προέδρου Μακρόν ήταν θερμή, αλλά πρακτικά αυτό δεν είχε καμία αντανάκλαση. Όχι, η Αθήνα δεν έχει την αίσθηση ότι «ο Μακρόν την άδειασε», αλλά ότι «ο Μακρόν, απλά, δεν είχε προετοιμαστεί» για να απαντήσει με ένα plan b, αν η Μέρκελ επέμενε να μην κάνει τίποτα για το τουρκικό. Όπως κι έγινε.
Η εικόνα συμπληρώθηκε με τον πιο δυσάρεστο τρόπο ως εξής: Στη Ρώμη και (προφανώς) και στην Μαδρίτη είχαν έρθει σε συνεννόηση με το Βερολίνο, ώστε, αν χρειαστεί, να παρέμβουν κατά τη διάρκεια της Συνόδου και να διακόψουν κάθε συζήτηση για το θέμα των κυρώσεων. Όπως κι έκαναν. Άλλωστε, το Βερολίνο δεν βγαίνει ποτέ μπροστά το ίδιο. Και κάπως έτσι εξελίχθηκε η όλη διαδικασία. Απλώς, στο τέλος της ημέρας εξουσιοδοτήθηκε ο Μπορέλ να κάνει πιο συγκεκριμένη τη λίστα των λεγόμενων «απαλών» μέτρων και να ξανασυζητηθεί το θέμα (αν συζητηθεί, δηλαδή) στην επόμενη Σύνοδο, τον Μάρτιο.
Είναι ενδεικτικό ότι στην Αθήνα είχαν προσπαθήσει, από την πρώτη στιγμή, να ζυμώσουν και την ιδέα μιας έκτακτης Συνόδου, τον Φεβρουάριο. Για να ανακόψει την φόρα της Άγκυρας στο Αιγαίο. Δεν πέρασε ούτε αυτή. Μόνο που έτσι, δεν κερδίζονται διπλωματικές μάχες...