Ακόμα πανηγυρίζει η Αθήνα τη συμφωνία της Αλ Ουάλ. Η προσέγγιση της Σαουδικής Αραβίας με το Κατάρ, είναι ένα αγκάθι στην Τουρκία, που έρχεται να προστεθεί σε εκείνα της προσέγγισης του Ισραήλ με τον αραβικό κόσμο. Οσοι γνωρίζουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες σημειώνουν ότι εκτός από την Άγκυρα, «πονάει» και η Τεχεράνη. Αλλά την Αθήνα, την ενδιαφέρει η πρώτη. Η Τουρκία μόνο κερδισμένη δεν βγαίνει από αυτή την εξέλιξη κι αυτό είναι κοινώς αποδεκτό.
Την ίδια ώρα, σε ένα άλλο εξωτερικό μέτωπο συντελείται επίσης μετακίνηση πλακών. Συγκεκριμένα, στην Αθήνα σιγά – σιγά να αρχίζουν να αντιλαμβάνονται κάτι που μας μεταφέρεται εμπιστευτικά από τις Βρυξέλλες. Ότι, δηλαδή, το «καράβι» της ΕΕ αρχίζει να στρίβει προς την ανατολή. Πιο συγκεκριμένα, προς την Κίνα. Αργά, αλλά στρίβει. Η ιστορική, από κάθε άποψη, συμφωνία μεταξύ ΕΕ – Κίνας, που υπογράφηκε μόλις τρεις εβδομάδες πριν αναλάβει ο νέος αμερικανός πρόεδρος, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Και «δείχνει» πολλά.
Οι πηγές μας στις Βρυξέλλες επιμένουν μάλιστα ότι πίσω από αυτή τη στροφή κρύβεται το Βερολίνο. Μην έχετε καμία αμφιβολία επ' αυτού. Πριν αποχωρήσει από τη διεθνή σκηνή, η καγκελάριος Μέρκελ – όπως μας λένε – θα κάνει άλλες δυο, τρεις ανάλογες κινήσεις στο παρασκήνιο. Η μια από αυτές, διευκρινίζεται, θα έχει να κάνει με τη Ρωσία. Ωστόσο όλα αυτά απομένει να επιβεβαιωθούν. Κι αυτό γιατί η περίοδος Μπάιντεν στις ΗΠΑ μπορεί και να γεφυρώσει το χάσμα που ΄χει ανοίξει ανάμεσα στις δύο όχθες του Ατλαντικού. Τουλάχιστον αυτό ελπίζεται και στην Αθήνα.