Αποφασισμένος να δεχθεί ακόμα και τους πιο σκληρούς όρους, στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης, φέρεται ο Ελληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας. Και να αναλάβει το σχετικό πολιτικό κόστος, που θα είναι ανάλογα μεγάλο. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα "περάσουν" τόσο η αύξηση του ορίου ομαδικών απολύσεων (από το 5% στο 10%) όσο και η οριστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Πάλαι ποτέ σκληρές "κόκκινες γραμμές" και οι δύο για την ελληνική διαπραγματευτική ομάδα, που όμως «θα πέσουν» ενδόξως.
Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Οτι οι πρόωρες εκλογές δεν είναι στο μυαλό του κ. Τσίπρα. Και αυτό γιατί είναι πεπεισμένος ότι η μόνη ελπίδα για τη διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σκηνικό ως κόμματος εξουσίας είναι να πάει σε εκλογές το 2019, έχοντας βγάλει προηγουμένως, το 2018, τη χώρα από το μνημόνιο - αυτό θέλει να "πουλήσει" πτοεκλογικά. Αλλιώς δεν θα τολμούσε ούτε καν να σκεφθεί σε αυτή τη φάση μια τέτοια διαπραγματευτική τακτική με αυτές τις υποχωρήσεις. Ανεξάρτητα του τι άφησε να εννοηθεί κατά την τελευταία ομιλία του στη Βουλή, απευθυνόμενος στον πρόεδρο της ΝΔ, Κυριάκο Μητσοτάκη. Υπό αυτούς τους όρους – όπως περιγράφονται παραπάνω – το μόνο που δεν θέλει να σκέφτεται ένας πρωθυπουργός είναι το ενδεχόμενο της πρόωρης κάλπης.
Κι αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά στην οδό Πειραιώς, όπου βρίσκονται τα κεντρικά της ΝΔ. Και προετοιμάζονται, για την οποιαδήποτε επόμενη μέρα, αλλά με την άνεση τους. Εξ ου και τα «σχολεία εκπαίδευσης στελεχών» και άλλες, αναλόγου περιεχομένου πρωτοβουλίες, που κάθε άλλο παρά την ύπαρξη άγχους και πίεσης καταμαρτυρούν.