Με ιδιαίτερη λαμπρότητα πραγματοποιήθηκε σήμερα (4/11) η παρουσίαση του βιβλίου «Γεννημένος Νικητής» από τις εκδόσεις Ψυχογιός, που αποτελεί την πολυαναμενόμενη βιογραφία του σπουδαίου Γιάννη Ιωαννίδη.
Στο κτήριο Μ1 του Μεγάρου Μουσικής στη Θεσσαλονίκη, παρουσιάστηκε ο βίος και η πολιτεία του «Ξανθού» που έφυγε από τη ζωή τον Οκτώβριο του 2023, μέσα από το συγγραφικό πόνημα -και τις δικές του διηγήσεις- στους δημοσιογράφους Δημήτρη Καρύδα και Βασίλη Σκουντή.
Στο πάνελ βρέθηκαν η κόρη του εκλιπόντος προπονητή, Θεοδώρα-Ελένη, ο «Τίγρης» Βαγγέλης Αλεξανδρής, ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτης Σχοινάς και οι δύο συγγραφείς.
«Θέλουμε μέρες, βδομάδες ή μήνες για να αναλύσουμε τον Ιωαννίδη. Όταν τιμούμε μια εμβληματική προσωπικότητα, ταιριάζει να γίνεται σε έναν εμβληματικό χώρο. Πολύ έντονη και πληθωρική προσωπικότητα, την είχε σε υπέρμετρο βαθμό και τον ξεχώριζε από όλους. Πώς μπορούμε να αποτυπώσουμε σε αριθμούς τις υπέροχες αναμνήσεις;» δήλωσε αρχικά μεταξύ άλλων συγκινημένος ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Μεγάρου και φίλαθλος του Άρη, Χρήστος Γαλιλαίας.
«Λυπάμαι που δεν είμαι κοντά. Ο "Ξανθός" δεν ήθελε να χάσει, θα θυσίαζε μέχρι και την υγεία του δίνοντας τα πάντα. Πολλοί τον παρεξηγούσαν αλλά ήταν άνδρας, ό,τι ήθελε να στο πει, το έλεγε μπροστά σου και το εκτίμησα πολύ αυτό. Ήταν σκληρός αλλά και πάρα πολύ ευαίσθητος άνθρωπος, παθιασμένος για να πάει η ομάδα μπροστά. Ήξερε να βγάλει το καλύτερο από κάθε παίκτη», ανέφερε σε μαγνητοσκοπημένο μήνυμά του ο Νίκος Γκάλης για να προσθέσει:
«Αγαπούσε πολύ το μπάσκετ, αν μπορούσε θα ήταν 24 ώρες στο γήπεδο. Εκείνη την εποχή ήμασταν ομάδα της Ελλάδας, όχι μόνο της Θεσσαλονίκης, μια οικογένεια. Δεν ήταν εύκολο όταν τον είχα έπειτα αντίπαλο. Συγκινήθηκα πολύ για τον θάνατό του, ένιωσα να χάνω ένα μέλος της οικογένειάς μου».
Η κόρη του, Θεοδώρα-Ελένη, θείο δώρο κυριολεκτικά για τον «Ξανθό, ίσως η μεγαλύτερη νίκη στη ζωή του, τόνισε:
«Ήταν δυναμικός και στο σπίτι, οι εντάσεις ήταν αναπόφευκτες. Μπορεί να μάλωνες μαζί του, μετά από μια ώρα, όμως, δεν έδινε σημασία. Πήρα την επιμονή του, το πείσμα και την προσπάθεια να κάνεις κάτι φτάνοντας στα άκρα. Ήθελε να μου περάσει ότι δεν υπάρχει λόγος στη μικρή ζωή να φοβόμαστε, ήταν η μεγαλύτερη αξία. Τον τελευταίο χρόνο κατάλαβα το μέγεθός του. Αυτό που έλεγε συνεχώς, ως οδηγό ζωής, ήταν να μην σκύβουμε το κεφάλι, πως ό,τι θέλουμε να κατακτήσουμε, να το παλεύουμε».
Ακολούθως, ο «Τίγρης», Βαγγέλης Αλεξανδρής υπογράμμισε για τον φίλο και κουμπάρο του:
«Είχε μεγαλώσει σε άλλες εποχές, πιο δύσκολες που μετρούσε να είσαι άφοβος. Παρόλο που η φυσιογνωμία του ξεχώριζε, ήταν όμορφος και ξανθός, έβγαζε τόλμη που την επέβαλε στους συμπαίκτες του, ακόμη και τους διαιτητές. Δεν έγινε τυχαία κορυφαίος προπονητής. Ξεκίνησε το πρωτάθλημα με πέντε ήττες, κάναμε μετά 11 νίκες και βγήκαμε τρίτοι. Το πετύχαμε το 79' και ήθελα εκείνο να το νιώσει σαν παίκτης. Ήταν απαρχή για όσα έζησε μετά σαν προπονητής. Ήθελε να γυρίσει στη Θεσσαλονίκη και τον Άρη για να τον κάνει πρωταγωνιστή, δυστυχώς τον πρόλαβε η αρρώστια του».
Κλείνοντας ο Μαργαρίτης Σχοινάς ανέφερε για τον θρύλο του μπάσκετ:
«Τη δεκαετία 75'-85' έγιναν πολλά. Αν έβαζα έναν τίτλο θα έλεγα ότι περάσαμε από τις ελβιέλες στα σταράκια. Εγώ ντρεπόμουν να τα φορέσω. Το μπάσκετ έγινε ιμάντας εκσυγχρονισμού και ο Ξανθός το εξέφραζε αυτό μέσω του Άρη και της Θεσσαλονίκης. Για πρώτη φορά από δεύτεροι σαν πόλη γίναμε πρώτοι. Εγώ αν έβαζα άλλον τίτλο εκτός του "Γεννημένος Νικητής" θα ήταν "Γεννημένος Ηγέτης". Δεν άφηνε τίποτα στην τύχη, τον ακολουθούσες ακόμη και αν ήθελες να πας αλλού».
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τους παρευρισκόμενους να κρατούν ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του «Ξανθού».