Είναι μόλις 29 χρονών, αλλά κουβαλά στους ώμους του μια παράδοση άνω του ενός αιώνα στον χειροποίητο χαλβά. Τον αγάπησε άλλωστε πολύ, καθώς από μικρός έβλεπε τον πατέρα του να τον ζυμώνει και τον άκουγε να λέει πως η μυστική συνταγή είναι ο «διάλογος» ανάμεσα στο προϊόν κι εκείνον, η φροντίδα για έναν ζωντανό οργανισμό που περίμενε το χάδι του.
Ο Βασίλης Παπαδόπουλος, τρίτη γενιά στο Χαλβαδοποιείο Ελευθερίου, οικογενειακή επιχείρηση από τη Δράμα γνωστή για τον παραδοσιακό μαστιχάτο χαλβά της, ο οποίος μάλιστα είναι κατοχυρωμένος, αισθάνθηκε από νωρίς πως το ζύμωμα δεν είναι απλώς ένα ανακάτεμα. Έβλεπε δύο ασύμβατα μεταξύ τους υλικά, το ταχίνι και τη γλυκόζη, να ενώνονται και να γίνονται μια μαγική μάζα, που κάθε φορά διεκδικούσε από εκείνον ακόμα περισσότερα. Χρειάστηκαν τρία με τέσσερα χρόνια για να πετύχει το ζύμωμα, μαθαίνοντας την τέχνη από τον πατέρα του Ελευθέριο, ο οποίος με τη σειρά του είχε μάθει τα μυστικά του χειροποίητου χαλβά από τον δικό του πατέρα, Βασίλη.
Άλλωστε, στην οικογένεια μόνο άνδρες ζύμωναν ανέκαθεν τον χαλβά, αφού, όπως λέει ο Βασίλης Παπαδόπουλος, το ζύμωμα δεν είναι εύκολη υπόθεση, απαιτεί μεγάλη δύναμη και αντοχή, πέρα από τεχνική και αγάπη, για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο ίδιος, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον πατέρα του πριν από μια δεκαετία περίπου, κατάφερε να δημιουργήσει μια σειρά από καινοτόμα προϊόντα, όπως τα χειροποίητα σοκολατάκια με ταχίνι και χαλβά, το ραχάτ με το χαρούπι, οι χαλβαδομπουκιές, οι σοκολάτες με ταχίνι, οι αλοιφές ταχινιού σε διάφορες γεύσεις, οι τούρτες με χαλβά, καθώς και οι μπάρες με ταχίνι.
Το Χαλβαδοποιείο Ελευθερίου, πέραν της ελληνικής αγοράς όπου βρίσκεται, εξάγει στη Γερμανία και την Πολωνία. Στα σχέδια μάλιστα του Βασίλη είναι στο μέλλον να βρει μια ομάδα παραγωγών σησαμιού, ώστε να προμηθεύεται ελληνικό σησάμι, αλλά και να ανοίξει ένα κατάστημα λιανικής σε μια μεγάλη πόλη, όπως η Θεσσαλονίκη ή η Αθήνα. «Στο ζύμωμα πρέπει να νιώσεις το προϊόν, να το ακούσεις και να επιδιώξεις να βγάλεις την καλύτερη δυνατή εκδοχή του. Η διαδικασία έχει πολύ βάθος, δεν είναι ένα απλό ανακάτεμα» λέει στη Voria.gr ο Βασίλης Παπαδόπουλος.
Το ταξίδι των γεύσεων
Πίσω από το Χαλβαδοποιείο Ελευθερίου κρύβεται ένα ταξίδι γεύσεων και παράδοσης που εκκίνησε το 1900 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Πρόσφυγες από την Αξό Καππαδοκίας η οικογένεια του Βασίλη Παπαδόπουλου ήρθε και εγκαταστάθηκε στη Δράμα, κουβαλώντας ένα καλά ριζωμένο μυστικό, την παρασκευή του χειροποίητου, παραδοσιακού μαστιχάτου χαλβά. Τα εμπόδια ήταν πολλά, αλλά ο μόχθος, ο ζήλος, η αγάπη και η ανάγκη να δώσουν έκφραση σε αυτό που κουβαλούσαν μέσα τους, ήταν ο καλύτερος οδηγός.
Το όνειρο του παππού Βασίλη ήταν να δημιουργήσει το δικό του οικογενειακό εργαστήριο και να το παραδώσει στον γιο του Ελευθέριο. Εξαιτίας των δυσκολίων της εποχής αναγκάστηκε να δουλέψει σε βιομηχανίες της Θεσσαλονίκης, ώστε να μπορέσει σταδιακά να πετύχει τον στόχο του. Αρκετό καιρό μετά επέστρεψε στη Δράμα και κατάφερε να χτίσει μια μικρή παραγκούλα, ώστε να ξεκινήσει να φτιάχνει μόνος του αυτό που βαθιά αγαπούσε. Πέρασαν πολλά χρόνια και χρειάστηκαν πολλές θυσίες για να καταφέρει ο «χαλβάς της μίας χούφτας» να φτάσει μέχρι την άλλη άκρη της Ελλάδας.
Ο γιος του Ελευθέριος δεν έδωσε μόνο το όνομά του στην επιχείρηση, αλλά έπαιξε και καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή της. Το σημαντικότερο είναι ότι κατάφερε να διαφοροποιηθεί στην αγορά, δημιουργώντας ένα προϊόν με δικό του χαρακτήρα και δική του προσωπικότητα, τον Μαστιχάτο Χαλβά Ελευθερίου. Μαστιχάτος, συνήθιζε να λέει, σημαίνει «ζύμωμα», πραγματικό «ζύμωμα» και όχι μόνο με τα χέρια, μα πρώτα με την ψυχή και τις αισθήσεις.
Η επιχείρηση μεταφέρθηκε στη συνέχεια σε έναν νέο χώρο με ύφος παραδοσιακό στο 14ο χιλιόμετρο Δράμας-Καβάλας, με τη διαδρομή του Ελευθέριου Παπαδόπουλου να συνεχίζεται από τον γιο του Βασίλη, που μεγαλώνοντας στο χαλβαδοποιείο, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη μαγεία του χαλβά και ακολούθησε τα χνάρια του παππού και του πατέρα του, δημιουργώντας όμως τον δικό του δρόμο, με την πλούσια παρακαταθήκη της οικογενειακής του παράδοσης. Μικρός, θυμάται, πήγαινε στο εργαστήριο και βλέποντας τον πατέρα του να ζυμώνει, του ζητούσε έστω λίγο να λερώσει και τη δική του ποδιά για να έρθει σε επαφή με το αντικείμενο, το οποίο λίγα χρόνια μετά θα βρισκόταν να πρωταγωνιστεί στην κάθε του μέρα.