Μικρά και μεγάλα κτήρια αρχιτεκτονικής πολύ μακριά από εκείνη της Ευρώπης, που θυμίζουν κάτι πιο αριστοκρατικό, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις μπροστά σου κάποιο τοπόσημο. Δεν είναι όλα παλάτια, μουσεία ή σημαντικά κτήρια, μπορεί να είναι δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία ακόμα και εμπορικά κέντρα. Οι δρόμοι φρεσκοασφαλτοστρωμένοι, όπως και όλο το οδικό δίκτυο της χώρας. Κυκλικοί κόμβοι, φανάρια με χρονόμετρο για τους πεζούς, διαβάσεις. Χάος η οδήγηση, αλλά σίγουρα οι υποδομές καθόλου χαοτικές.
Ένα ψηλό τείχος χωρίζει την παλιά με τη νέα πόλη, το σημείο που ξεκινάει η κίνηση στους δρόμους. Κόρνες, μηχανάκια, ποδήλατα, έτοιμα να πατήσουν τους εκατοντάδες πεζούς, φορτηγά που σε προσπερνάνε κοφτά.
Η έντονη πολυκοσμία, οι χαρακτηριστικές μυρωδιές από τα μπαχαρικά και οι πάγκοι που είναι έτοιμοι να…σκάσουν από τα παπούτσια, τα κεραμικά, τα χαλιά, τις πασμίνες, επιβεβαιώνουν ότι βρίσκεσαι μέσα στο Μαρακές, την «Κόκκινη Πόλη» του Μαρόκου.
Η μεντίνα του Μαρακές, με τη χαρακτηριστικά αφρικανική αρχιτεκτονική από τείχη που περιέχει πολλούς στενούς και λαβυρινθοειδείς δρόμου, αποτελεί από το 1985 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Με πληθυσμό άνω του 1.000.000 και άλλους τόσους επισκέπτες από κάθε γωνιά του κόσμου, το Μαρακές ξεχωρίζει για όλες εκείνες τις αντιθέσεις που προσφέρει από την πρώτη κιόλας βόλτα μέσα στα στενά της παλιάς πόλης.
Το μεγαλύτερο παζάρι σε όλο το Μαρόκο
Μπορεί το Μαρακές να είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας σε πληθυσμό, όμως κρατάει την πρώτη θέση για το πιο μεγάλο παζάρι του Μαρόκο. Τα μικρά μαγαζάκια, τα σουκ, δημιουργούν έναν τεράστιο λαβύρινθο - αγορά, με τους ντόπιους να είναι έτοιμοι να παζαρέψουν - όπως γινόταν πάντα στις αραβικές χώρες - οτιδήποτε έχουν φτιάξει.
Μερικοί από αυτούς δεν κρύβουν πως το κατάστημά τους θεωρείται «οικογενειακή επιχείρηση», μιας και πρόκειται μαγαζιά που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά.
Πλατείες, μυρωδιές, το ποδόσφαιρο
Στην πιο μεγάλη πλατεία στην καρδιά του Μαρακές, την Jemaa el-Fna, κάθε ώρα οι ρυθμοί της είναι τόσο διαφορετικοί, που μπορούν να εντυπωσιάσουν τον οποιοδήποτε. Το πρωί, γητευτές φιδιών παίζουν μουσική, με τα ερπετά να χορεύουν σε αραβικούς ρυθμούς, ενώ το βράδυ δεκάδες πάγκοι με φαγητό και χυμούς στήνονται στο κέντρο της πλατείας. Παραδοσιακά φαγητά, χορός και πλανόδιοι πωλητές δίνουν έναν διαφορετικό παλμό στην πλατεία. Μάλιστα, τις τελευταίες χειμωνιάτικες μέρες, μια γιγαντοοθόνη στημένη στην άκρη της πλατείας, ταξίδεψε ντόπιους και τουρίστες στον κόσμο του Κόπα Άφρικα, που διεξήχθη σε γήπεδα σε τρεις πόλεις του Μαρόκου. Έτσι κι αλλιώς, είναι γνωστό πως η Αφρική, πέρα από ταλέντα, βγάζει και …αγάπη για το ποδόσφαιρο.
Διασχίζοντας τον Άτλαντα προς τη Σαχάρα
Θα ήταν οριακά… περίεργο αν κάποιος ταξίδευε ως το Μαρόκο και δεν έβρισκε χρόνο για μια εκδρομή στην έρημο Σαχάρα, που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας Αφρικής. Για να φτάσει κάποιος στην έρημο από το Μαρακές, θα περάσει κυριολεκτικά από όλες τις εποχές του χρόνου, μιας και θα χρειαστεί να διασχίσει μερικά χιλιόμετρα στους καταχιονισμένους δρόμους που πηγαίνουν παράλληλα με την οροσειρά Άτλας. Οι «Άλπεις της Αφρικής», έχουν μήκος περίπου 2.500 χιλιόμετρα και η ψηλότερη κορυφή είναι το Τζέμπελ Τούμπκαλ, με υψόμετρο 4.167 μέτρα, με την οροσειρά να εκτείνεται από το Μαρόκο μέχρι την Τυνησία, μέσω Αλγερίας. Δρόμοι με στροφές, μιας και κυριολεκτικά ανεβαίνεις και κατεβαίνεις το βουνό, μικρά χωριά, μέρη που ο κόσμος σταματάει για να εφοδιαστεί καύσιμα και τρόφιμα, άνθρωποι με djellaba, παραδοσιακές ενδυμασίες από μαλλί για να τους κρατούν ζεστούς, αφού τον χειμώνα, οι θερμοκρασίες πέφτουν κάτω από το μηδέν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Χιόνι μέχρι το γόνατο και μετά από μερικά χιλιόμετρα, το τοπίο επανέρχεται στην πιο αφρικανική του μορφή, με ερημώδης εκτάσεις και παραδοσιακούς οικισμούς να καλύπτουν το τοπίο μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι.
Από τα μπουφάν και τα κασκόλ, που είναι απαραίτητα τον χειμώνα στο Μαρακές, η αίσθηση αλλάζει εντελώς, όταν στο τέλος του δρόμου και της φρέσκιας ασφάλτου ξεκινάει η απέραντη έρημος. Με επιφύλαξη, ίσως ένα από τα πιο πρωτόγνωρα τοπία που μπορούν να φωτογραφίσουν τα ανθρώπινα μάτια.
Απέραντη άμμος, με τις καμήλες να τη διασχίζουν, όπως έκαναν και πριν πολλά χρόνια, όταν συνόδευαν τα καραβάνια που πήγαιναν στην «Κόκκινη Πόλη». Σίγουρα ο ρόλος τους πλέον δεν είναι ο ίδιος, όμως ακόμα υπάρχουν ελάχιστοι Βέρβεροι που ζώντας παραδοσιακά, χρησιμοποιούν τα συγκεκριμένα ζώα ως μεταφορικό μέσο.
Η κινηματογραφική Αΐτ-Μπεν-Χαντού των πέντε οικογενειών
Περίπου 200 χιλιόμετρα μακριά από το Μαρακές, βρίσκεται μια οχυρωμένη πόλη που έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από τις δεκάδες σειρές και ταινίες που οι παραγωγές την έχουν επιλέξει για να πραγματοποιήσουν γυρίσματα. Ο λόγος για την οχυρωμένη πόλη Αΐτ-Μπεν-Χαντού, που με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της αλλά και την τοποθεσία της, για εκατοντάδες χρόνια αποτελούσε την τελευταία στάση των καραβανιών, που ταξίδευαν από την έρημο Σαχάρα για το παζάρι του Μαρακές. Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης έχουν επιλέξει να μένουν στο νέο τμήμα της πόλης, έξω από τα επιβλητικά τείχη της, που χωρίζεται μέσω ενός ποταμού. Όμως υπάρχουν πέντε οικογένειες που κατοικούν ακόμα μέσα στην Αΐτ-Μπεν-Χαντού.
Η πόλη, από το 1997, θεωρείται Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO και έχει φιλοξενήσει γυρίσματα από παραγωγές όπως το «Game of Thrones, «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ», ο «Μονομάχος», ενώ πολύ πρόσφατα γυρίστηκαν σκηνές και για την πολυαναμενόμενη ταινία του Κρίστοφερ Νόναλ, «Οδύσσεια».
Στο Μαρακές, τα παιδιά στα σχολεία μαθαίνουν τέσσερις γλώσσες, αραβικά, γαλλικά, αγγλικά και βερβερικά. Ο κόσμος προτιμάει να κινείται με τα πόδια ή με ποδήλατα, αν και το οδικό δίκτυο είναι σύγχρονο, όπως και εκείνο του σιδηρόδρομου. Τα ριαντ με την εσωτερική αυλή, μικρούς κήπους και πισίνες και ο ανοιχτός ουρανός κάνουν τη διαμονή των επισκεπτών πιο παραδοσιακή. Η αραβική μουσική, σε συνδυασμό με τις μυρωδιές των φαγητών, τις κολόνιες, τα παιδιά που παίζουν μπάλα στον δρόμο, τις γυναίκες που πλέκουν κόμπο- κόμπο τα χαλιά αλλά και τους άντρες που σκαλίζουν το σχήμα του κάθε παπουτσιού που θα μπει στο ράφι και θα είναι έτοιμο για παζάρι, είναι μερικές από εκείνες τις εικόνες που επιβεβαιώνουν ότι: τα μάτια του Ευρωπαίου πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα, μιας και πλέον βρίσκεται στην Αφρική.
