Όλες οι απώλειες είναι οδυνηρές, αλλά τον να χάσεις το παιδί σου, να χάσεις ένα άνθρωπο που τον ένιωσες να μεγαλώνει μέσα σου, τον είδες να γεννιέται και να μεγαλώνει, του έπιασες το χέρι όταν μάθαινε να περπατάει, και τον φιλούσες απαλά στο κεφάλι τα βράδια, έναν άνθρωπο που του έδωσες ζωή, όταν τον χάσεις μπορεί να αλλάξει ριζικά την αντίληψη της πραγματικότητας και τίποτα πια δεν είναι το ίδιο.
Μαζί με το παιδί χάνεται και ένα κομμάτι του εαυτού μας.
Δεν ξέρουμε πότε και πώς θα πεθάνουμε. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι πως κάποια στιγμή αυτό θα συμβεί. Και το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά μας και για εκείνους που αγαπάμε. Συνειδητοποιούμε πως είμαστε επισφαλής σε αυτόν τον κόσμο και αυτή η σκιά της αβεβαιότητας πλανιέται στο μυαλό όλων μας.
Όταν όμως από ένα φανταστικό ενδεχόμενο, που περνάει μερικές φορές φευγαλέα από την σκέψη μας, η απώλεια γίνεται πραγματικότητα, εμφανίζεται το πένθος.
Πενθούμε και υποφέρουμε πραγματικά μόνο για αυτούς που ήμασταν κοντά. Διαφορετικά, είναι πιο σωστό να μιλάμε για θλίψη, στην καλύτερη περίπτωση για πόνο.
Διαβάστε περισσότερα στo Vwoman.