Ομολογώ πως δεν μπόρεσα να αντιληφθώ ακόμη τι ακριβώς κάνει ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κότζιας, με τα συνεχή ταξίδια του. Αλλά αφού γνωρίζει αυτός, γιατί να το πει και σ’ εμάς; Μπορώ όμως να πω, ότι ανεξαρτήτως από τα μέχρι τούδε ανωφελή ταξίδια του κ. υπουργού, επιτελείται σημαντικό έργο από διπλωμάτες μας, με χώρα την οποία δεν έχει επισκεφθεί ακόμη -ευτυχώς- ο κ. υπουργός. Αν υπάρξει επιτυχής κατάληξη -παρά τις μεγάλες δυσκολίες- θα ωφεληθεί τα μέγιστα η Ελλάδα.
Το τελευταίο ταξίδι του κ. υπουργού στο Κοσσυφοπέδιο και την Αλβανία, μάλλον δημιούργησε πρόβλημα, αφού η Σερβία ήδη ζήτησε εξηγήσεις για την πρόθεση της Ελλάδος, όπως είπε ο κ. υπουργός να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο.
Ο αλβανικός Τύπος έγραψε πως στην συνέντευξη Τύπου ο κ. Κοτζιάς δήλωσε μεταξύ άλλων ότι «η αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου είναι μόνο θέμα χρόνου». Και ότι εξετάζει τρόπους για να ξεπεραστεί το πρόβλημα. Και όχι μόνον αυτό, αλλά θεωρεί πιθανό ότι και οι άλλες πέντε χώρες που έχουν τους ίδιους λόγους μ’ εμάς θα αναγνωρίσουν κι αυτές το πολιτειακό καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου.
Είπε επίσης ο κ. Κοτζιάς: «Κάναμε την αρχή με την πρώτη επίσκεψη Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών εδώ στο Κόσσοβο. Αναφορικά με την αναγνώριση, πιστεύω ότι θα πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα με βάση δύο κριτήρια. Το ένα κριτήριο είναι οι ανάγκες όλης της περιοχής και το δεύτερο το εθνικό μας και το ευρωπαϊκό συμφέρον. Θα πρέπει να δούμε στο μέλλον τον τρόπο με τον οποίο θα εφαρμόσουμε στην πράξη αυτά τα δύο κριτήρια», προαναγγέλλοντας την ίδρυση Γραφείου Συνδέσμου του Κοσσυφοπεδίου στην Αθήνα.
Σε δημοσίευμά της, η εφημερίδα Blic φιλοξενεί την ανακοίνωση της ελληνικής Πρεσβείας στο Βελιγράδι που αναφέρει ότι «η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει την μονομερώς ανακηρυχθείσα ανεξαρτησία του Κοσόβου και η θέση αυτή παραμένει αμετάβλητη».
Πάντως, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές από το ΥΠΕΞ, η ανατροπή της μέχρι τώρα πολιτικής στο θέμα του Κοσσυφπεδίου γίνεται για να σταλεί θετικό μήνυμα σε Ουάσιγκτον και Βερολίνο αλλά και με την ελπίδα ότι θα εκτιμηθεί από την αλβανική κυβέρνηση. Ωστόσο, η de jure αναγνώριση ενός «κράτους-Φράνκεστάιν» όπως το είχε χαρακτηρίσει ο καθηγητής Διεθνών και Ευρωπαϊκών Θεσμών και αντιπρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Στέλιος Περράκης, γεννά σημαντικά ζητήματα για την Ελληνική Εξωτερική Πολιτική:
Ο υπουργός Εξωτερικών του Κοσσυφοπεδίου, ανακοίνωσε ότι σύντομα θα επισκεφθεί την Ελλάδα. «Θα επισκεφθώ την Αθήνα και θα επιβεβαιωθεί η θεσμοθέτηση των σχέσεων μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και της Ελλάδας», είπε.
Στην Αλβανία, είχαμε άλλο θέμα. Ρωτήθηκε για την Tσαμουριά, από Αλβανό δημοσιογράφο, ο Έλληνας ΥΠΕΞ, έχοντας δίπλα του τον Αλβανό ομόλογό του: «Αναφερθήκατε στην Αλβανία ως στρατηγικό εταίρο αλλά ακόμα το ελληνικό κράτος διατηρεί τον νόμο του εμπολέμου. Η κυβέρνηση Τσίπρα θα κάνει κάτι για το εμπόλεμο;».
Ο κ. Κοτζιάς απάντησε: «Η Ελλάδα και η Αλβανία έχουν δύο ισχυρές γέφυρες φιλίας. Αυτές είναι οι Αλβανοί μετανάστες και βέβαια η μεγάλη παλαιά γηγενής ελληνική μειονότητα στην Αλβανία. Μαζί μ’ αυτές η διπλωματία και τα κοινά μας συμφέροντα οικοδομούν πάρα πολλές γέφυρες.
» Εμείς πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει εμπόλεμη κατάσταση με την Αλβανία. Πιστεύουμε ότι όλα τα σύμφωνα, οι συνθήκες, οι δηλώσεις του Υπουργικού Συμβουλίου στη δεκαετία του 80, η συνεργασία μας στο ΝΑΤΟ, όχι μόνο μας καθιστούν φίλους αλλά δύο κράτη που είναι και εταίροι. Είναι σύμμαχοι.
» Κατανοούμε ότι συχνά αυτός ο τρόπος ανάγνωσης ο δικός μας, δεν αποτελεί πάντα και τον καλύτερο τρόπο ανάγνωσης στην Αλβανία. Γι αυτό στις επόμενες συμφωνίες που είναι να συνάψουμε θα βρούμε ένα νομικό τρόπο να επιβεβαιώσουμε ότι δεν είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Δεν είμαστε αλλά θα το επιβεβαιώσουμε».
Ο κ. Ν. Κοτζιάς γνωρίζει άραγε ότι η άρση του εμπολέμου δίνει το δικαίωμα στους Αλβανοτσάμηδες να προσφύγουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, διεκδικώντας τις δήθεν περιουσίες τους στην Θεσπρωτία; Αυτός είναι και ένας λόγος που ο τότε ΥΠΕΞ κ. Παπούλιας, αναγνώρισε μεν ως κράτος την Αλβανία, αλλά όχι και την άρση του εμπολέμου.
Η θέση μας επί των περιουσιών που διεκδικούν οι Αλβανοτσάμηδες, είναι σαφής. Κάθε Αλβανός πολίτης μπορεί να προσφύγει σε ελληνικό δικαστήριο και στηριζόμενος στο δίκαιο να διεκδικήσει τα αιτήματά του. Γνωρίζουν βεβαίως, ότι τα ζητήματα των περιουσιών έχουν διευθετηθεί δικαστικώς και τελεσιδίκως, αμέσως μετά τον πόλεμο.
Ο Μακεδών