«Μζούγκου πίπι», που στα σουαχίλι, μια από τις γλώσσες που μιλάνε στην Αφρική, μζούγκου θα πει λευκός άνθρωπος και πίπι είναι οι καραμέλες. Κι όλο μαζί είναι μια παράκληση των παιδιών προς τους λευκούς ανθρώπους να τους δώσουν καραμέλες.
Πόσες φορές δεν το άκουσε η εκπαιδευτικός από τη Λάρισα Ελένη Αναστασοπούλου -πρώην περιφερειακή διευθύντρια Θεσσαλίας- στα ταξίδια της στην Αφρική. Σε ένα από αυτά πριν μερικά χρόνια, βρέθηκε στην Τανζανία, στη χώρα της ανατολικής Αφρικής και στους πρόποδες του Κιλιμάντζαρου εμπνεύστηκε το παραμύθι της «Ο Μπαμπαγιούμ και οι καραμέλες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάπλους.
«Σε κάθε σημείο του κόσμου, όταν γεννιέται ένα παιδί, γεννιέται μια ελπίδα. Τι κι αν το λένε Γιώργο ή Τζορτζ, Αντόνιο ή Αντουάν, Γεσού ή Ιησού, η γέννησή του έχει δύναμη: να μαλακώσει τις πιο σκληρές καρδιές και να χαρίζει χαμόγελα από φέτες φεγγαριού, να κάνει τ΄αστέρια να λάμπουν στον ουρανό και να φωτίζουν δρόμους αγάπης στη γη». Έτσι περιγράφει το παραμύθι της η συγγραφέας, που το φετινό καλοκαίρι επέστρεψε στην Αφρική. Γιατί, όπως λέει στη Voria.gr, «κάθε ταξίδι στην Αφρική γίνεται μια ευκαιρία για να βρεθεί ο Μπαμπαγιούμ κοντά στα παιδιά απ´ τα οποία είναι εμπνευσμένος».
Μετά από τρεις φορές που ο Μπαμπαγιούμ ταξίδεψε στην Τανζανία, καθώς η Ελένη Αναστασοπούλου είναι μέλος μιας παρέας εθελοντών από τη Λάρισα, της «Φιλότητα», φέτος τον Ιούνιο βρέθηκε λίγο πιο βόρεια, στην Ουγκάντα στο σχολείο Bufuka, στη λίμνη Bunjonyi (που στη ντόπια διάλεκτο σημαίνει «Τόπος πολλών μικρών πουλιών») της περιοχής Kampale, κοντά στα σύνορα με τη Ρουάντα, συμμετέχοντας ως εθελόντρια στο project της Wheeling2help που περιλάμβανε το χτίσιμο μιας κουζίνας στο σχολείο, την ανακαίνιση αιθουσών και την ενδυνάμωση των γυναικών της περιοχής.
Στο πλαίσιο του project, δόθηκε η ευκαιρία στη συγγραφέα και στους άλλους εθελοντές να γνωρίσουν τους δασκάλους και τα παιδιά του σχολείου. «Η αλληλεπίδραση ήταν καθημερινή με διάφορες δράσεις και ανταλλαγές εμπειριών, ενώ μέσα στο ζεστό, γεμάτο αγάπη κλίμα μάς δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα. Όσο για το παραμύθι, αυτό έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τους εκπαιδευτικούς και από τα παιδιά! Η χαρά τους έγινε μεγαλύτερη καθώς διαπίστωσαν ότι μέσα από το βιβλίο και την ιστορία του πολλά παιδιά και ενήλικες άλλων χωρών, τόσο μακρινών από τη δική τους, της Ελλάδας εν προκειμένω, γνώρισαν κάτι από τη δική τους χώρα και ζωή», δήλωσε η κ. Αναστασοπούλου.
Κι ήταν πραγματικά συγκινητικό για την ίδια όταν τα παιδιά της Ουγκάντας τη ρωτούσαν πώς είναι το σχολείο στην Ελλάδα, πώς περνούν οι μαθητές, αν τους αρέσει να μαθαίνουν πράγματα για την Αφρική κι αν ξέρουν αρκετές χώρες της μαύρης ηπείρου.
Εκτός από το σχολείο Bufuka, η Ελένη Αναστασοπούλου, επισκέφθηκε και το σχολείο/οικοτροφείο του Monde, όπου φιλοξενούνται και εκπαιδεύονται πάνω από 600 παιδιά, δημοτικού και γυμνασίου.
Την ευθύνη του Monde αλλά και άλλων σχολείων στην Ουγκάντα έχει ο πάτερ Αντώνιος Μουτιάμπα και η εθελοντική οργάνωση «Φιλότητα» στηρίζει με διάφορες δράσεις «το ομολογουμένως τεράστιο έργο που γίνεται στο Monde, αν σκεφθεί κανείς ότι στην Ουγκάντα η εκπαίδευση δεν παρέχεται δωρεάν με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού να είναι αναλφάβητο, καθώς το ημερομίσθιο ενός εργάτη, στην καλύτερη περίπτωση, δεν ξεπερνά το ένα ευρώ τη μέρα».
Εκεί βρίσκεται εδώ και χρόνια ο πάτερ Αντώνιος Μουτιάμπα, ο οποίος έζησε 20 χρόνια στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Κρήτη. Ήρθε ως νεαρός πρόσφυγας, μέσω ενός προγράμματος της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου, σπούδασε στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και σε Ιερατική Σχολή και μετά από 20 χρόνια πήρε τη σύζυγό του και τα πέντε τους παιδιά και επέστρεψαν στην Ουγκάντα.
Αφιερώθηκε στα παιδιά και σήμερα έχει στην ευθύνη του 1.237, για τα οποία φροντίζει να πάνε στο σχολείο και να μάθουν γράμματα, καθώς στην Ουγκάντα, όπως και σε όλη την Αφρική, ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα είναι ο αναλφαβητισμός.
Η Ελένη Αναστασοπούλου μπήκε στις αίθουσες του σχολείου στο Monte, μίλησε με τα παιδιά, τους έδειξε το παραμύθι της και φυσικά τους μοίρασε καραμέλες.
Ως εκπαιδευτικός διαπίστωσε πόσο δύσκολο και άδικο είναι να μην παρέχεται δωρεάν εκπαίδευση για όλον τον πληθυσμό και πόσο πολύ θέλουν τα παιδιά να μαθαίνουν πράγματα για άλλες χώρες και άλλους πολιτισμούς.
«Η εμπειρία από αυτό το ταξίδι, εκτός των άλλων, απέδειξε ότι μπορούμε να ζήσουμε με πολύ λίγα πράγματα, αν σκεφτεί κανείς ότι τα σακίδια, κάποιων από την ομάδα μεταξύ αυτών και εμού, με τα ρούχα μας και άλλα απαραίτητα πράγματα έφτασαν στο Bunyonyi μετά από 7 ημέρες. Τα καταφέραμε με δυο αλλαξιές ρούχα και τα απολύτως απαραίτητα για διατροφή. Εξάλλου οι άνθρωποι εκεί έτσι ζουν. Γιατί όχι και εμείς;», ανέφερε στη Voria.gr η Ελένη Αναστασοπούλου, που χαρακτηρίζει ως μια συναρπαστική εμπειρία ζωής το ταξίδι στην Ουγκάντα και κάθε ταξίδι της στην Αφρική.
Η Ουγκάντα των 47.000.000 κατοίκων, που απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1962, είναι μια αναπτυσσόμενη χώρα, όπου ο πληθυσμός ζει συνθήκες φτώχιας, οι παροχές υγείας δεν επαρκούν και υπάρχει υψηλό ποσοστό θανάτων σε μικρά παιδιά. Είναι μια χώρα που την επιλέγουν αρκετοί ψηφιακοί νομάδες, κυρίως από την Αμερική, αφενός επειδή το κόστος ζωή για εκείνους είναι χαμηλό και αφετέρου ως μια χώρα πράσινη, με καλό κλίμα. Η πρωτεύουσα Καμπάλα, μια πόλη χτισμένη στις όχθες της λίμνης Βικτόρια, είναι ασφαλής και θυμίζει ευρωπαϊκή μεγαλούπολη.
Ένα από τα προβλήματα της χώρας -βασικότερο από τα οποία είναι το οικονομικό- είναι η πολυγαμία -ο γάμος των παιδιών απαγορεύτηκε μόλις το 1995. Τον περασμένο Φεβρουάριο τον γύρο του κόσμου έκανε ρεπορτάζ του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων, που παρουσίαζε τον Μούσα Χασάγια Κασέρα, έναν 68χρονο χωρικό, ο οποίος έχει 12 συζύγους, 102 παιδιά και 578 εγγόνια!
«Στην αρχή ήταν ένα αστείο... Αλλά τώρα αυτό έχει τα προβλήματά του», είχε δηλώσει ο 68χρονος από το χωριό Μπουγκίσα της Μπουταλέτζα, μιας απομακρυσμένης επαρχιακής περιοχής της Ουγκάντα, ενώ ομολόγησε πως δεν θυμάται τα ονόματα των περισσότερων παιδιών του.