Ένα γνώριμο σκηνικό επαναλαμβάνεται το τελευταίο διάστημα σε τακτική βάση στα ευρωπαϊκά forum. Όπως, για παράδειγμα, στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ.
Δηλαδή, Ελλάδα και Κύπρος δίνουν μια κανονική μάχη για να αποκρούσουν διάφορες «επιθέσεις φιλίας» προς την Τουρκία, που δεν δικαιολογούνται σε καμία περίπτωση από την έως τώρα παρουσία και στάση της Άγκυρας. Για παράδειγμα, τέλη Ιουνίου στις Βρυξέλλες, το προσχέδιο που είχε ετοιμασθεί για τη Σύνοδο, το λιγότερο που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, ήταν «χαλαρό» για την τουρκική πλευρά και τα συμφέροντα της. Στα όρια του ...ξεχειλώματος.
Το ερώτημα είναι όμως πώς εξηγείται αυτή η αντίδραση; Κατά κανόνα η απάντηση αναζητείται στην υποστήριξη που παρέχει στην Άγκυρα το Βερολίνο. Η γερμανική πλευρά έχει πάρει κυριολεκτικά «από το χέρι» την Τουρκία και την «περιφέρει» στους διαδρόμους της εξουσίας, προσπαθώντας να την περάσει από το ποτάμι των ευρωπαϊκών δοκιμασιών στεγνή. Κι όχι μόνο. Κάνει κι ό,τι μπορεί, για να κερδίσει κι ένα – δυο πράγματα από τις προενταξιακές διεργασίες. Πως μεταφράζεται αυτό; Σε αρκετές επιπλέον εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ως βοήθεια. Ενδεχομένως και δις ευρώ.
Οι πληροφορίες επιμένουν ότι όλης αυτής της προσπάθειας προΐσταται η ίδια η καγκελάριος Μέρκελ. Της οποίας το άγχος για την εξέλιξη του μεταναστευτικού – προσφυγικού ζητήματος δείχνει να έχει μετατραπεί σε φοβία.
Την ίδια ώρα, το Βερολίνο έχει αρχίσει να εκνευρίζεται ανοικτά με την Αθήνα και τη στάση που κρατά. Για παράδειγμα, στην περίπτωση του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Δένδια, τα αισθήματα πλέον δεν κρύβονται. Ήδη, από την περίφημη - πλέον - συνέντευξη τύπου της Άγκυρας και μετά. Η δε Άγκυρα έχει αντιληφθεί το χαρτί που έχει στο μανίκι της και παίζει αποκλειστικά με αυτό. Και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι; Αυτοί αντιλαμβάνονται το τι γίνεται, αλλά οι περισσότεροι προτιμούν να μην μιλούν καν. Ούτως ή άλλως, η Μέρκελ το Σεπτέμβριο χαιρετάει...