Η 23η του Μάρτη άφησε στο παρελθόν μία βραδιά που θα μείνει στην ιστορία. Η Εθνική Ελλάδος πραγματοποίησε -χωρίς υπερβολή- μία από τις κορυφαίες εμφανίσεις στην ιστορία της καθηλώνοντας όλους τους ποδοσφαιρόφιλους και μη στις τηλεοράσεις για τη μεγάλη ρεβάνς της Γλασκώβης.
Πλέον η γαλανόλευκη ανήκει στην ελίτ των ομάδων της Ευρώπης και αυτό το πιστώνεται η δουλειά του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και των συνεργατών του σε συνδυασμό με τη σπίθα που έχουν τα παιδιά του για διάκριση.
Δεν είναι μυστικό πως αρκετοί φίλαθλοι είχαν (και έχουν ακόμη) ανέκαθεν μεγαλύτερη έλξη για την Εθνική μπάσκετ, σαν να είναι σταθερά αυτή η γυναίκα τους, το σπίτι που πάντα θα γυρίζουν.
Αντίθετα η ποδοσφαιρική Εθνική απαξιώθηκε σε ανεξήγητο ίσως βαθμό με το πέρας είκοσι και πλέον ετών από το έπος του Euro 2004. Σαν να αποτελεί μία... ερωμένη στο πλευρό της οποίας ακουμπούσαν για μερικές στιγμές ζεστασιάς και ικανοποίησης που χαρίζει η μέθεξη μίας νίκης μέχρι να ξεκινήσουν πάλι τα πρωταθλήματα στρέφοντας την προσοχή στις ομάδες της αρεσκείας τους.
Η χθεσινή εμφάνιση και νίκη της «Gen Z» για τη χώρα μας κόντρα στη Σκωτία έφερε ίσως για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια μία γεμάτη αίσθηση, έφτιαξε ένα μοναδικό νευροχημικό μωσαϊκό στο «μέσα» των φιλάθλων που πλέον αναμένουν όσο τίποτα την έλευση των επόμενων αγώνων της ομάδας του Ιβάν Γιοβάνοβιτς για τα προκριματικά του Mundial 2026.
Δώδεκα χρόνια μακριά από τις μεγάλες διοργανώσεις και την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι πολλά για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα που έχει κερδίσει πλέον την εμπιστοσύνη των φιλάθλων ανάβοντας μέσα τους τη φλόγα για την επιστροφή σε ένα major τουρνουά.
Οι νεαροί ποδοσφαιριστές του Γιοβάνοβιτς δεν κατάφεραν απλώς μία σπουδαία εμφάνιση και άνοδο στην κορυφαία κατηγορία του Nations League αλλά κέρδισαν νέους φιλάθλους, κάνοντας ταυτόχρονα αρκετούς που την είχαν αφήσει σε δεύτερη μοίρα να επιστρέψουν πάλι κοντά της. Ίσως κάποιοι αυτή τη φορά για πάντα, κρατώντας την από το χέρι όπως της αξίζει, δίνοντας φτερά στα νεαρά ταλέντα της για να πετάξουν σε κορυφές που μας είχε συνηθίσει η Εθνική για χρόνια.
Δεν υπήρχε κάποιος παίκτης ίσως που να υστέρησε στον αγώνα της Σκωτίας αλλά δεν μπορεί να μην γίνει ιδιαίτερη μνεία στον Κωνσταντίνο Καρέτσα και το αποτύπωμα που άφησε παντού (συγγνώμη στον MVP Κωνσταντέλια). Τον έβλεπες να παίζει τόσο στο ένα ημίχρονο του «Γ. Καραϊσκάκης» όσο και στο «Hamden Park» για μία και πλέον ώρα νιώθοντας ότι είναι βγαλμένος από κόμικ. Ο νεαρός άσος της Γκενκ αρνήθηκε να γίνει ο Τεν Τεν της Εθνικής Βελγίου ώστε να φορέσει τον μανδύα ενός Ερίκ Καστέλ για την Ελλάδα.
Είχα την τύχη να βρεθώ στον πρώτο αγώνα του Φαλήρου και ήταν εμφανής η προσμονή των φιλάθλων ώστε να βγει κάτι καλό από τα πόδια του 17χρονου αστέρα, την ώρα που προσπαθούσαν ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσουν πώς μπήκε τόσο ξαφνικά στη ζωή μας.
Υ.Γ: Κανείς δεν ξέρει αν ο Καρέτσας θα καταφέρει στην καριέρα του να πιάσει υψηλές κορυφές όπως ο Καστέλ στο αγαπημένο κόμικ με τη Μπαρτσελόνα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το... περιοδικό που θα εκδίδεται εν ευθέτω χρόνω στην Παιανία θα ξεπουλά τα τεύχη του σε χρόνο ρεκόρ, μικροί και μεγάλοι θα θέλουν ένα τεύχος από τους νεαρούς αστέρες του ποδοσφαίρου. Απέναντι στους χαϊλάντερς ήταν μόνο η αρχή, τα μεγαλύτερα ύψη έρχονται τώρα για τους διεθνείς... ορειβάτες!