Η Ελλάδα και οι Έλληνες είναι χωρισμένη στα δύο, σε αυτούς, τους πάρα πολλούς, που εξαρτώνται από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και, στους άλλους, που εργάζονται στην παραγωγή και τις υπηρεσίες, στους αυταπασχολούμενους και επαγγελματίες. Το πρώτο δε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, δυστυχώς δεν αντιλαμβάνεται τις συνθήκες στις οποίες λειτουργεί και προσπαθεί να επιβιώσει το δεύτερο, δεν αντιλαμβάνεται ότι η μέχρι σήμερα επιβίωση των παραγωγικών θυλάκων, αποτελεί θαύμα.
Και το θαύμα είναι ακόμη μεγαλύτερο όταν πρόκειται για τις βορειοελλαδικές βιομηχανίες, που καθημερινά αντιμετωπίζουν τον αθέμιτο ανταγωνισμό των χαμηλότερης ποιότητας προϊόντων, των προϊόντων δίχως σημάνσεις και πιστοποιήσεις, που περνάνε από τα βόρεια και ανατολικά μας σύνορα και κατακλύζουν την αγορά.
Έξι χρόνια κρίσης οικονομικής, με το 2015 να είναι το χειρότερο όλων, έχουν βάλει τις ελληνικές επιχειρήσεις στην εντατική. Για τις μεγαλύτερες, τις καλύτερα ενημερωμένες, εκείνες που είχαν θυγατρικές και δίκτυα στο εξωτερικό, τα πράγματα ήταν καλύτερα, δηλαδή "παλεύονταν" πιο εύκολα. Μιλήσαμε και γράψαμε για το success story των ελληνικών εξαγωγών, γιατί πράγματι όσοι άντεξαν ήταν εκείνοι που μπόρεσαν να πουλήσουν στη διεθνή αγορά, αφού η εσωτερική - εκτός συγκεκριμένων κατηγοριών προϊόντων και υπηρεσιών- κατακρημνύσθηκε.
Αλλά η υπερπροσπάθεια, εντός και εκτός, για να αναπροσαρμογές δομικές, οικονομίες κλίμακας, στρατηγικές συμμαχίες και αναδιαρθρώσεις δανεισμού, βρήκε μπροστά της, το 2015, ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο, τη νέα μεγάλη κρίση του τραπεζικού συστήματος, το κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls.
Όσες επιχειρήσεις δεν είχαν τον τρόπο να χρηματοδοτούν από το εξωτερικό τη δραστηριότητά τους, βρέθηκαν με τα χέρια δεμένα. Ειδικά όσοι αγωνίζονταν να κρατήσουν βιομηχανίες και βιοτεχνίες ανοικτές, είδαν μέσα σε λίγους μήνες να παίρνουν αυτά τα ισχνά μερίδια της εσωτερικής αγοράς οι ξένοι που είχαν τη δυνατότητα, εμπορευόμενοι, να ανταποκριθούν στη ζήτηση.
Από το καλοκαίρι και μετά, μερίδια που είχαν κερδηθεί με προσπάθειες χρόνων, χάθηκαν. Μείωση στις πωλήσεις εσωτερικού, αδυναμία εκτέλεσης συμβολαίων για πελάτες του εξωτερικού, περιβάλλον δηλαδή για ήρωες και όχι για επιχειρηματίες. Και όσοι είχαν επιτύχει αναδιαρθρώσεις τραπεζικών δανείων, μετά από διαπραγματεύσεις επί διαπραγματεύσεων, business plans και ελέγχους σχολαστικούς, βρέθηκαν πάλι στο κενό αφού οι τράπεζες, ήταν για τρίτη φορά στα πρόθυρα χρεοκοπίας και έπρεπε να ανακεφαλαιοποιηθούν μη τυχόν και κάποια στιγμή στο μέλλον, ξαναρχίσουν να αιμοδοτούν την οικονομία με κεφάλαια κίνησης.
Κάπως έτσι έχει η κατάσταση για την ελληνική επιχείρηση, που ακόμη δεν έχει βουλιάξει στην κινούμενη άμμο της εθνικής μας οικονομίας, και αυτό το θαύμα των ζωντανών οργανισμών που αρνούνται να πεθάνουν, πρέπει να το αναγνωρίσουμε όλοι και πρέπει να το δούνε όσοι τυχεροί λειτουργούν στην ασφάλεια του δημόσιου τομέα.