Καλημέρα σας!
Η συζήτηση για τις εκλογές ξεκίνησε στις αρχές του περασμένου καλοκαιριού, μόλις διαφάνηκε αφενός ότι ο τουρισμός θα πάει πολύ καλά και αφετέρου ότι η πανδημία υποχωρεί. Στην αρχή οι προβλέψεις έλεγαν ότι οι κάλπες θα στηθούν Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο, μετά Νοέμβριο, εν συνέχεια Φεβρουάριο, ακολούθως αρχές Απριλίου και τελικώς 21 Μαΐου. Κι επειδή στην Ελλάδα η εκλογολογία ισοδυναμεί με… προκήρυξη εκλογών –όλοι είναι βέβαιοι ότι ο εκάστοτε πρωθυπουργός επί του θέματος θα προσπαθήσει να αιφνιδιάσει- πυροδοτούνται προεκλογικές κινήσεις και μεθοδεύσεις υψηλής έντασης από την αρχή της έναρξης των φημών. Κάπως έτσι φτάσαμε στην κανονική προεκλογική περίοδο… κατάκοποι. Η μεγάλη διάρκεια της προ-προεκλογικής περιόδου έχει εξαντλήσει όχι τόσο τα πολιτικά πρόσωπα, η δουλειά των οποίων άλλωστε είναι να πολιτικολογούν, όσο το εκλογικό σώμα. Γι’ αυτό και η ενεργή συμμετοχή των πολιτών στις διαδικασίες αναμένεται υποτονική, κάτι που στην ουσία οδηγεί σε… βουβές κάλπες. Διότι τον τόνο των εκλογών δεν τον δίνουν οι πολιτικοί αρχηγοί, αλλά όσοι τους ακούνε ή όσοι… δεν τους ακούνε. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς την σαφή στροφή της πολιτικής μάχης στο λάιφ στάιλ –τι άλλο συμβαίνει όταν οι πολιτικοί αρχηγοί συζητούν με παρουσιαστές / δημοσιογράφους για την ανατροφή των παιδιών, τα τατουάζ, το τένις και τα social media;- αντιλαμβάνεται ότι οι εκλογείς θα προσέλθουν ανήμερα των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης ξένοιαστοι και χαρωποί. Σα να πηγαίνουν βόλτα στο ανθισμένο πάρκο για να συναντήσουν το… κορίτσι του Μάη. Βεβαίως, πολιτικοί αρχηγοί, πολιτευτές και κόμματα θα κάνουν την προσπάθειά τους να συγκινήσουν, αλλά δύσκολα θα καταφέρουν κάτι αξιοσημείωτο.
Η σκληρή πραγματικότητα
Φυσικά στην εποχή μας το πεζοδρόμιο και η πλατεία έχουν πάψει να αποτελούν το κύριο πεδίο της «μάχης των ιδεών», όπως θα έπρεπε να είναι κανονικά οι πολιτικές συζητήσεις και οι εκλογές. Εκείνο που μένει ως κριτήριο είναι η σκληρή πραγματικότητα, ο ρεαλισμός και φυσικά η τσέπη, αφού ο βιοπορισμός και η επιβίωση είναι αναγκαίες συνθήκες για όλα τα υπόλοιπα. Σε αυτό το πεδίο σύμμαχος της κυβέρνησης είναι οι καλές προοπτικές του τουρισμού, αφού απ’ όλες τις τουριστικές περιοχές τα μηνύματα είναι εξαιρετικά αισιόδοξα, ότι το 2023 θα ξεπεράσει σε κίνηση και έσοδα το 2022. Για παράδειγμα από την Κάρπαθο, τη Σκόπελο και την Κρήτη, τρία από τα πολλά νησιά στα οποία βρέθηκαν Θεσσαλονικείς τις ημέρες του Πάσχα, οι προοπτικές της τουριστικής σεζόν που κατά βάσιν ξεκινάει το ερχόμενο τριήμερο της Πρωτομαγιάς είναι κάτι παραπάνω από θετικές.
Από το μαντρί στο… μπαρ
Βέβαια η καλή πορεία του ελληνικού τουρισμού τις τελευταίες δεκαετίες και ειδικότερα τα τελευταία 12 χρόνια της οικονομικής κρίσης στη χώρα –εννοείται ότι δεν… πιάνονται οι δύο χρονιές της πανδημίας- δεν είναι ούτε ανέφελη, ούτε χωρίς προβλήματα. Κατ’ αρχάς δεν υπάρχει «δεξαμενή» εργαζομένων, είτε Ελλήνων, είτε ξένων, με αποτέλεσμα η εξυπηρέτηση των πελατών να γίνεται με ηρωικό τρόπο, ενίοτε ημιτελώς. Επίσης, η μεγάλη τουριστική ανάπτυξη, ιδιαιτέρως στα νησιά, έχει ως αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να εγκαταλείπονται άλλες δραστηριότητες, ιδιαίτερα σε τομείς της αγροτικής παραγωγής, της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Κάρπαθο υπήρχαν κάποτε 100.000 αιγοπρόβατα, σε κοπάδια που διαχειρίζονταν ντόπιοι, κέρδιζαν το ψωμί των οικογενειών τους, μεγάλωναν τα παιδιά τους. Σήμερα στο δεύτερο σε μέγεθος νησί των Δωδεκανήσων που διαθέτει ακτογραμμή 160 χιλιομέτρων, υπάρχουν σε λανθάνουσα και υπολανθάνουσα κατάσταση περί τις 5.000 αιγοπρόβατα, για τα οποία κανείς –ή σχεδόν κανείς- δεν ενδιαφέρεται. Εννοείται ότι στην Ελλάδα του 21ου αιώνα άλλο το μαντρί και άλλο το μπαρ! Η ιδιότητα του κτηνοτρόφου είναι λιγότερο λαμπερή από αυτή του ιδιοκτήτη καφέ! Ενώ το επάγγελμα του βοσκού, δηλαδή του τσομπάνη, λιγότερο έγκυρο από αυτό του σερβιτόρου ή του… μπαρίστα!
Τα άδεια ροδακινοχώραφα Πέλλας και Ημαθίας
Από την έλλειψη εργατικών χεριών, όμως, δεν υποφέρει μόνο ο τουρισμός ή οι αγροτικές εργασίες στα νησιά, αλλά και ο πρωτογενής τομέας εν γένει. Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή το άγχος των εργατών γης καταλαμβάνει τους καλλιεργητές δέντρων στην Ημαθία και την Πέλλα, αφού η εποχή της συγκομιδής, αρχής γενομένης από τα ροδάκινα που προορίζονται για τα κονσερβοποιία, πλησιάζει. Πολλές χιλιάδες εργάτες λείπουν από τα ροδακινοχώραφα της Κεντρικής Μακεδονίας και άλλων περιοχών της χώρας, με το πρόβλημα σε πολλές περιπτώσεις να καθίσταται αξεπέραστο, όπως έγραψε σε σχετικό ρεπορτάζ χθες η Voria.
Διαβάστε σχετικά: Ψάχνουν εργάτες σε Ινδία, Πακιστάν, Βιετνάμ για τα ροδάκινα στον μακεδονικό κάμπο
Το ότι η ανεργία στην Ελλάδα παραμένει πεισματικά πάνω από το 12% είναι μια πληροφορία, εντελώς άσχετη με το θέμα μας. Ή μάλλον με τα θέματα μας, αφού η αναζήτηση εργασίας στη χώρα δεν αφορά ούτε τις αγροτικές, ούτε τις τουριστικές δουλειές, αλλά τον δημόσιο τομέα, τα τμήματα μάρκετινγκ και τα λογιστήρια των επιχειρήσεων και τις διευθύνσεις τραπεζικών καταστημάτων! Τώρα αν τύχει και προκύψει στην οικογένεια ένας Μέσι, ένας Τσιτσιπάς ή μία Σάκκαρη δεν θα είναι και… άσχημα!!!
Οι δύσκολες ώρες του Διονύση
Δύσκολες ώρες για τον ποιητή της καρδιάς μας, τον πιο επιδραστικό Έλληνα τροβαδούρο των τελευταίων 60 χρόνων, τον Διονύση Σαββόπουλο, που «γεννήθηκε στη Σαλονίκη / και ξέρει απέξω τη διαδρομή». Στα 79 του χρόνια πλέον, προσβλήθηκε από κορωνοϊό, νοσηλεύτηκε, πέρασε ώρες αγωνίας, αλλά τελικά ανταποκρίθηκε στην αγωγή και πήρε εξιτήριο για το σπίτι. Οι ευχές για περαστικά και καλή ανάρρωση της πόλης που τον ανάστησε είναι μαζί του. Οι… εκδρομείς του ’60, με τους οποίους περπάτησε άπειρα χιλιόμετρα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, τον περιμένουν κι αυτό το καλοκαίρι.
«Γεννήθηκα στη Σαλονίκη /
να δω τους ποιητές πρόλαβα εγώ /
στο υπόγειο νησί τους ταξίδεψα ως εδώ /
με μια κρυφή, εκ γενετής αιμορραγία /
Ελλάδα, γλώσσα τυφλή στην γεωγραφία /
Ελλάδα, οικόπεδο και αποικία. /
Αν τον ρωτήσετε που βρήκε δεκανίκι /
πώς λογαριάζει να βρει την άκρη δηλαδή /
θα αποκριθεί: Γεννήθηκα στη Σαλονίκη /
και ξέρω απ’ έξω την διαδρομή».