Στην ελληνική μυθολογία, η Λήδα ήταν μυθική βασίλισσα της Σπάρτης, σύζυγος του Τυνδάρεω και εξ αυτού μητέρα της Φοίβης, της Φιλονόης, της Τιμάνδρας, της Κλυταιμνήστρας, καθώς επίσης και εκ Διός μητέρα των Διοσκούρων Κάστορα και Πολυδεύκη και της ωραίας Ελένης, από τη γέννηση των οποίων, που αναφέρεται ως «ωοτοκία», θεωρήθηκε περισσότερο θρυλική.
Πηγαίνοντας από τη μυθολογία στο σήμερα, μία άλλη Λήδα, εκ Λαρίσης ορμώμενη, έμελλε να λάβει το χρίσμα από την ίδια τη ζωή προκειμένου να... τεκνοποιήσει το μυστικό της επιτυχίας, από το δικό της μετερίζι, αυτό του αθλητισμού. Όχι οποιαδήποτε Λήδα ωστόσο αλλά η Λήδα Μανθοπούλου, αυτή που οι προκλήσεις της ζωής την έχρισαν αντιμέτωπη με τον εαυτό της και τα όσα αγαπά όταν στα 18 της διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας.
Πέρασε ένα μεγάλο διάστημα προκειμένου η νεαρή αθλήτρια του στίβου και ασημένια Παραολυμπιονίκης στους θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2024 στο Παρίσι στα 100 μέτρα T38 να συνειδητοποιήσει τι γίνεται στο σώμα της.
Τελευταία της επιτυχία ήταν το χάλκινο μετάλλιο στα 100μ. Τ38 του Παγκοσμίου πρωταθλήματος παραστίβου στο Νέο Δελχί της Ινδίας τον περασμένο μήνα ενώ ήταν 4η στα 200μ. όπου σημείωσε νέο ατομικό ρεκόρ 26.20".
Δύο χρόνια μετά την περιπέτεια της υγείας της, η 20χρονη πλέον σπρίντερ αποτελεί μία από τις κορυφαίες εκπροσώπους παγκοσμίως του Παραολυμπισμού ειδικότερα αλλά και του αθλητισμού γενικότερα και ξετυλίγει στη Voria το κουβάρι της ζωής της.
Πώς σε βρίσκουμε μετά τις επιτυχίες σου στην Ινδία;
«Ήρεμα, είμαι πάρα πολύ καλά. Είχα έναν μικρό τραυματισμό, τον ξεπέρασα γρήγορα και πιστεύω ανταμείφθηκα τόσο με το χάλκινο στα 100 όσο και με την 4η θέση στα 200 μέτρα. Μπορεί να κάνω κατά βάση κατοστάρι αλλά και τα 200 είναι στόχος μου, υπάρχει περιθώριο για βελτίωση».
Ποια είναι η ακριβής αναπηρία; Μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε και ως αόρατο εχθρό;
«Αρχικά θέλω να πω ότι νιώθω τυχερή καθώς είμαι σε ήπια φάση, δεν έχω έντονες εξάρσεις, όπως άλλα παιδιά στην ηλικία μου. Υπάρχουν κάποιες δυσκολίες στην καθημερινότητά μου όπως όλοι όσοι έχουν αναπηρίες ή κάποιο αυτοάνοσο.
Θα έλεγα ωστόσο ότι είμαι ευγνώμων. Μιλάμε όντως για έναν αόρατο εχθρό, είναι αόρατη η αναπηρία μου. Με βλέπουν έξω και με ρωτούν πολλοί αλλά προσωπικά είμαι εδώ και λύνω απορίες γι' αυτό το θέμα. Δεν έχω κάτι που να είναι ορατό, όπως να λείπει κάποιο άκρο μου ή να κινούμαι με αμαξίδιο. Πρόκειται για νευρολογική πάθηση, θα έλεγα πιο λάιτ η δική μου.
Ο ορισμός της στ' αγγλικά είναι ''coordination impairment'' (διαταραχή συντονισμού) και σχετίζεται με την αλλοίωση στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Για παράδειγμα μας ενοχλεί πάρα πολύ η ζέστη, το καταλαβαίνω κυρίως το καλοκαίρι. Προτιμώ να κάνω προπονήσεις γύρω στις 19:30 με 20:00 όταν πέφτει ο ήλιος».
Πώς το αντιμετώπισαν οι δικοί σου άνθρωποι; Τι σου δίνει κίνητρο για να προχωράς;
«Nιώθω τυχερή μίας και κανείς δεν απομακρύνθηκε. Θα έλεγα περισσότερο ότι τρόμαξαν στην αρχή, με είχαν πιο πολύ στα ώπα ώπα. Στην αρχή φοβόμουν και εγώ, είχα σταματήσει τον στίβο, αισθανόμουν πιο εύθραυστη αλλά δεν ήθελα να σταματήσω.
Υπήρχε μέσα μου η σπίθα, ήρθαν οι Παραολυμπιακοί και πήγα στο Παρίσι βάζοντας... φωτιά. Πρώτη φορά έδωσα αγώνα στο Κ20, στην Ελλάδα. Έτρεξα με άτομα που είχαν αναπηρίες, έλειπαν μέλη, παθήσεις, σε δύσκολο φάσμα αυτισμού κλπ. Έπαθα σοκ. Λύγισα... Όταν πήγα στο πανελλήνιο ΑμεΑ ανδρών-γυναικών συνειδητοποίησα ότι όλοι έχουμε κάτι μέσα που μας δίνει δύναμη και συνεχίζουμε. Να βλέπεις στο Παρίσι άτομα να μην έχουν χέρια ή πόδια αλλά ταυτόχρονα ένα χαμόγελο μέχρι τ' αφτιά».
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλεις να στείλεις σε άτομα που έχουν αναπηρία;
«Σε παιδιά που έχουν αναπηρία παρόμοια με τη δική μου θέλω να πω ότι πρέπει να κάνουν αυτό που αγαπούν. Δεν είναι μόνοι τους σε όλο αυτό, επειδή έχουμε κάποια αναπηρία ή ασθένεια δεν είμαστε αδύναμοι. Η ζωή μου συνεχίζεται, είμαι ενεργή φοιτήτρια των ΤΕΦΑΑ στα Τρίκαλα όπου μένω εδώ και λίγο καιρό.
Σκεφτείτε ότι δεν επέλεξαν να έχουν αναπηρία, κανείς δεν θα ήθελε κάτι τέτοιο. Μετράει να είσαι καλός άνθρωπος, να έχεις καλή ψυχή. Και όλα τα χρήματα του κόσμου να είχα δεν μπορεί να με κάνει να νιώσω καλύτερα από το γεγονός πως νιώθω καλά προσωπικά και έχω τους δικούς μου ανθρώπους».
Η μητέρα της, Στέλλα Τσιάτσιου, κολλημένη με τον αθλητισμό, ειδικότερα το μπάσκετ και τον αγαπημένο της ΠΑΟΚ. Ο αδερφός της, Χρήστος Μανθόπουλος, ανερχόμενο αστέρι της σπυριάρας και στα 19 του μέλος της ανδρικής ομάδας του Δικεφάλου.
Ο Αίας Μανθόπουλος έδινε μάχες με τη μπάλα του βόλεϊ στο φιλέ. Κόντρα ρόλος θα έλεγε κανείς καθώς ο αείμνηστος πατέρας της αποτέλεσε κορυφαίο ηθοποιό έχοντας θεία την απόλυτη σταρ Ειρήνη Παπά και ξάδερφο τον εμβληματικό σκηνοθέτη Μανούσο Μανουσάκη.
Η νεαρή Παραολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Λάρισα εξηγεί στη Voria τι είναι ο αθλητισμός για εκείνη αλλά και τη συμβολή του αδερφού της:
«Aν η μικρή Λήδα και ο μικρός Χρήστος μπορούσαν να μας δουν μέσα από μία χρονομηχανή όταν πρωτοξεκινούσαμε την καριέρα μας στον αθλητισμό, θα τους άρεσε πολύ που τα καταφέραμε και δεν το αφήσαμε κάτω. Από επτά χρονών κάνω στίβο, ο αδερφός μου μπάσκετ από έξι ετών.
Στα 20 και τα 19 μας αντίστοιχα έχουμε κάνει πολλά. Ο Χρήστος είναι στην Εθνική, αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής με το σχολείο του, εγώ έχω συμμετάσχει στη μεγαλύτερη διοργάνωση (σ.σ Παραολυμπιακοί Αγώνες). Θα ακουστεί ίσως χαζό, λίγο... ρομαντικούλι αλλά αν βγάλω ένα τουβλάκι απ' όσα έχτισα, δεν θα είναι το τώρα».
Και προσθέτει: «Δεν μετανιώνω για τις επιλογές μου, μαθαίνω από τα λάθη και βελτιώνομαι ως άνθρωπος. Εγώ και ο Χρήστος είμαστε πάρα πολύ τυχεροί, είχαμε στήριξη από την πρώτη στιγμή. Προσωπικά πάντα θαύμαζα και θαυμάζω τον αδερφό μου, είναι τρομερά πειθαρχημένος, δεν βαριέται ποτέ, δεν θα χάσει ούτε μία προπόνηση. Έτσι ήταν πάντα, εγώ αντίθετα έχω αθληθεί πολύ στο ταλέντο μου, αλλά όχι όπως ο αδερφός μου. Υπήρξαν φορές που βαριόμουν, δεν πήγα σε προπόνηση, αυτός εκεί βρέξει - χιονίσει, θα πάει. Και τυφώνα να είχε έξω αυτός εκεί! (γέλια)».
Ο πατέρας σου είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, δεν γίνεται να μην αναφερθώ και σε αυτόν. Με μπαμπά τον Αίαντα Μανθόπουλο και έναν περίγυρο που σημάδεψε το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, πώς ξεφύγατε εσύ και ο Χρήστος;
«Ήταν περίεργο, είχαμε δύο επιλογές. Σκέψου όλη η οικογένεια του πατέρα μου ήταν γιατροί πλην Παπά - Μανουσάκη. Μεγαλώσαμε ωστόσο μέσα στα παρασκήνια και τις σκηνές του θεάτρου αλλά δεν μπορώ να πω ότι το είχαμε αυτό. Ήταν έμφυτο να είμαστε αθλητές. Προσωπικά τρέμω και τις συνεντεύξεις, δεν τα πάω καλά με τις κάμερες. Ούτε στους αγώνες δεν τρέμω έτσι. Η μητέρα μου τώρα επίτηδες έστειλε τον Χρήστο στο μπάσκετ.
Αυτός ήθελε να παίξει ποδόσφαιρο. Πηγαίνει σε μία προπόνηση, ημέρα βροχερή με παγωνιά, γύρισε πίσω λασπωμένος και της είπε ''εντάξει θα παίξω μπάσκετ''. Μεγάλη υποστηρίκτρια του ΠΑΟΚ και φαν του Φασούλα η μητέρα μου. Θα έλεγα ότι εθίστηκε το 87' όταν πήρε η Ελλάδα το Eurobasket. Έχουμε λίγο απ' όλα. Ο παππούς κάργα Ολυμπιακός, να πέφτει σε κατάθλιψη όταν χάνει. Ο μπαμπάς ήταν Παναθηναϊκός. Nιώθω περήφανη ως κόρη του Αίαντα. Τώρα στα Τρίκαλα τρέχω για δουλειές και με ρωτάνε ''είσαι η κόρη του Αίαντα; μοιάζετε λίγο''.
Είμαι ωστόσο απλά μία φοιτήτρια στα ΤΕΦΑΑ των Τρικάλων, είμαι η κόρη της Στέλλας, η αδερφή του Χρήστου, η κοπέλα του αγοριού μου. Με αναγνωρίζουν και για τις αθλητικές επιτυχίες μου αλλά δεν θέλω να βλέπουν μόνο την ταμπέλα ''παγκόσμια πρωταθλήτρια''».
Ειλικρινά, πόσες φορές έχεις ακούσει στη ζωή σου τη φράση «βρε Αία...»
«Μ' αρέσει, το έχω ακούσει πάρα πολλές φορές, δεν ξέρω πόσες. Ομολογώ ότι έχω δει ελάχιστα το ''Δύο Ξένοι''. Μου λένε ''αχ βρε Αία, πόσο του μοιάζεις'', έχει κάτι θεατρικό αυτή η φράση Ξαναζεί ο πατέρας μου μέσα από αυτό...».
Κλείσε εσύ, όπως θέλεις και αισθάνεσαι...
«Δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να μας σταματήσει, το μόνο που μπορεί να μας σταματήσει είναι ο εαυτός μας. Το θέμα είναι να μην το βάλουμε ποτέ κάτω και θα βγούμε στην κορυφή...».
