Προς οριστική και σχεδόν επ αόριστο αναβολή οδηγείται η έκδοση ενός 10ετούς ομολόγου. Ο λόγος; Συνδυαστικός, καθώς από τη μία ρόλο παίζει η παρατεταμένη κρίση στην αγορά ομολόγων της Ιταλίας και από την άλλη οι κακές, πραγματικές, δημοσιονομικές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας. Και κάπως έτσι, το φιλόδοξο – όπως αποδείχθηκε στην πράξη – σχέδιο της κυβέρνησης να εκδώσει ένα τέτοιο ομόλογο λίγες εβδομάδες μετά την έξοδο της χώρας από το δανειακό πρόγραμμα, ναυάγησε οριστικά. Κι έτσι μεταφέρθηκε για (πολύ) αργότερα και το μήνυμα στους επενδυτές ότι η χώρα επιστρέφει στην κανονικότητα.
Ενδεχομένως, το κλίμα να ήταν διαφορετικό και η Ελλάδα να έβρισκε ένα παράθυρο εξόδου, αν η κατάσταση στην υπόλοιπη ΕΕ ήταν ομαλή. Όμως η άνοδος του ιταλικού κόστους δανεισμού εκτίναξε και τις αποδόσεις του ελληνικού ομολόγου πολύ πάνω από το 4%, και σε επίπεδα διπλάσια της Πορτογαλίας. Κι εκεί εξακολουθούν να παραμένουν για μεγάλο διάστημα. Το θέμα είναι για πόσο καιρό ακόμα. Αρκετοί αναλυτές επιμένουν ότι η Ελλάδα θα παραμείνει εκτός διεθνών κεφαλαιαγορών τους επόμενους μήνες. Και η κατάσταση αυτή μπορεί να αποβεί προβληματική, από πολλές και διαφορετικές απόψεις.
Βεβαίως, τη χώρα τη διασώζει το γεγονός ότι δεν έχει επείγουσα ανάγκη για κεφάλαια τη διετία 2019 – 2020 χάρη στο ταμειακό απόθεμα που έχει συγκεντρώσει. Τι συνεπάγεται αυτό πρακτικά; Ότι αν η ένταση μεταξύ Ρώμης και Βρυξελλών χαλαρώσει, και τα spreads της ευρωζώνης πέσουν, τότε μπορεί και να βγει τελικώς στις αγορές. Συνεπώς, σε αυτή τη φάση ακολουθεί την τακτική του «βλέποντας και κάνοντας».