Η τραγωδία στα Τέμπη έχει μείνει αδιαμφισβήτητα χαραγμένη στη συνείδηση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας. Το τραύμα είναι συλλογικό και δεν επηρεάζει μόνο τους ενήλικες, αφού -τουλάχιστον για αυτές τις ημέρες- η τραγωδία με τα 57 θύματα κυριαρχεί και στις συζητήσεις των παιδιών στα σχολεία.
Ο Απόστολος είναι μόλις 10 ετών. Η παιδική του ψυχή έχει πληγωθεί από το συμβάν και λέει πως μόλις ακούει τη λέξη «Τέμπη», του έρχονται στο μυαλό «τρένα που τράκαραν» και «πεθαμένα νέα παιδιά». Οι μαθητές στο δημοτικό όπου πηγαίνει ο Απόστολος, συζητούν συχνά για τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Και δεν είναι οι μόνοι...
Ο Φώτης είναι επίσης 10 ετών και τα συναισθήματά του είναι αντίστοιχα με των περισσότερων συνομηλίκων του. «Όταν ακούω για τα Τέμπη σκέφτομαι το αναιδέστατο κράτος που έχουμε, επιτρέποντας να γίνει αυτό το τρομερό δυστύχημα. Νιώθω λύπη, στεναχώρια, θυμό και φόβο μήπως γίνει κάτι παρόμοιο», λέει.
«Όταν ακούω τη λέξη "Τέμπη" σκέφτομαι το δυστύχημα που έγινε και νιώθω φόβο. Σκέφτομαι αυτούς τους αθώους ανθρώπους τις ζωές τους χωρίς κανέναν λόγο. Αναρωτιέμαι πως ζούμε σε μία κοινωνία όπου δεν υπάρχει το δίκαιο», προσθέτει η 11χρονη Παναγιώτα.
«Οι άνθρωποι αυτοί πήγαν απλά μια βόλτα με το τρένο και σκοτώθηκαν χωρίς κανέναν λόγο. Ήταν αθώοι, δεν έφταιγαν σε κάτι. Νιώθω πολύ μεγάλη λύπη», συμπληρώνει η 8χρονη Ζαφειρία.
Το δυστύχημα στα Τέμπη είναι κυρίαρχο ζήτημα και στο λύκειο στο οποίο φοιτούν η Στέλλα και η Χρύσα. Όπως λένε οι δυο τους, «αυτή την εβδομάδα ακούμε σχεδόν συνέχεια για αυτό και πολλοί θέλουν να συμμετέχουν στην πορεία της Παρασκευής».
Η Στέλλα είναι 15 ετών και πριν από δύο χρόνια, δεν είχε συνειδητοποιήσει ακόμη τι σημαίνει η σύγκρουση των τρένων στην κοιλάδα των Τεμπών. «Τότε πίστευα ότι είναι ένα απλό ατύχημα. Τώρα, όμως, θέλω να αποδοθεί δικαιοσύνη», λέει.
Όλες αυτές τις ημέρες και φτάνοντας στη μαύρη επέτειο των δύο χρόνων από το τραγικό συμβάν, η Στέλλα σκέφτεται το δυστύχημα και αναρωτιέται «πόσο θλιβερή είναι η χώρα μας και τι μέλλον έχουμε εδώ;». Και στεναχωριέται για τον τρόπο που χάθηκαν τόσοι άνθρωποι. «Εκνευρίζομαι γιατί δεν ξέρουμε ακόμη τι ακριβώς έγινε και πιστεύω πως θα το καλύψουν», λέει η 15χρονη,
Το ίδιο συμβαίνει και στο μυαλό της Χρύσας, η οποία θα κλείσει τα 16. «Νευριάζω που το ζήτημα δεν έχει λυθεί ακόμη και που τόσος κόσμος πρέπει να κινητοποιηθεί ξανά και να ζητήσει να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Αυτή είναι όμως και η μόνη πιθανότητα για να πάνε όσοι πρέπει στα δικαστήρια. Με πειράζει πολύ που το θέμα ήταν σαν να είναι στο συρτάρι και οι συγγενείς βίωναν τόση αδικία...».
Όμως λέει ότι «έπρεπε το θέμα να ακούγεται περισσότερο όλον αυτόν τον καιρό» και «είναι πολύ σκληρό, τόσοι άνθρωποι να έχουν χαθεί για την απερισκεψία κάποιου και κανείς να μην αναλαμβάνει την ευθύνη».
Άλλωστε, όπως φαίνεται, για μία 16χρονη, είναι δύσκολο να χωνέψει ότι «υπάρχουν τόσοι φίλοι τους και συγγενείς που ζουν με τη συνέπεια αυτής της πράξης...».
Αυτά λένε και στο βίντεο τα παιδιά: