του Γιώργου Μητράκη
Όπως τα αδιέξοδα του παρελθόντος έχουν προσφέρει λύσεις στο παρόν, έτσι και τα σημερινά αδιέξοδα ενδέχεται να γίνουν αφορμή για δημιουργικές καινοτομικές προσεγγίσεις στο μέλλον. Αυτή η απλουστευτική περιγραφή της εξέλιξης των πραγμάτων βρίσκει την εφαρμογή της στην περίπτωση της ΜΕΒΓΑΛ και ανοίγει το δρόμο και για άλλες περιπτώσεις.
Η πολύπαθη –όσο και σημαντική- βορειοελλαδίτικη γαλακτοβιομηχανία αγωνίζεται τα τελευταία χρόνια να συνεχίσει την αυτόνομη πορεία της, παρά το επίμονο πρέσινγκ της Δέλτα, αλλά και κάποιων επιχειρήσεων του κλάδου από το εξωτερικό. Μια αυτονομία την οποία όπως φαίνεται θα διατηρήσει τα επόμενα χρόνια χάρη σε «τριγωνική συμφωνία» ανάμεσα στην πλειοψηφία των μετόχων, ένα fund που την πιστεύει και θέλει να επενδύσει και τις τέσσερις ελληνικές συστημικές τράπεζες, που βρίσκονται σε ρόλο πιστωτή.
Μια επταετής συμφωνία –κάτι σαν δημιουργική μίσθωση της ΜΕΒΓΑΛ- που θα ολοκληρωθεί τυπικά σε δύο μήνες, δηλαδή τον Ιούλιο, και με βάση την οποία: δεν διαφοροποιείται η μετοχική ισορροπία της ΜΕΒΓΑΛ, αλλάζει το μάνατζμεντ και αποκαθίσταται η ρευστότητα, στοιχείο – κλειδί για την ομαλή και παραγωγική λειτουργία της εταιρίας, οι εργαζόμενοι της οποίας παραμένουν απλήρωτοι για έξι τουλάχιστον μήνες. Μια συμφωνία, που με τις απαιτούμενες προσαρμογές μπορεί να ισχύσει και σε άλλες περιπτώσεις, όταν υπάρχει επενδυτής, αλλά η μεταβίβαση της κυριότητας των μετοχών «σκοντάφτει» σε αντικειμενικά ζητήματα.
Όλα ξεκίνησαν όταν ο σημερινός πρόεδρος της ΜΕΒΓΑΛ Πέτρος Παπαδάκης την άνοιξη του 2014 συμφώνησε να πουλήσει το 43% των μετοχών που διαχειρίζεται στη Δέλτα, η οποία με αυτό τον τρόπο αποκτούσε την πλειοψηφία στη ΜΕΒΓΑΛ. Με την πώληση συμφώνησαν οι τέσσερις πιστώτριες τράπεζες, οι οποίες προκειμένου να διασφαλίσουν την παραγωγική λειτουργία της εταιρίας ανέλαβαν τη δέσμευση να τη χρηματοδοτήσουν με πρόσθετα 15 εκατ. ευρώ. Μάλιστα, ο φάκελος κατατέθηκε στην Επιτροπή Ανταγωνισμού για να πάρει «πράσινο φως», διαδικασία που απαιτεί κάποιους μήνες.
Στο μεσοδιάστημα εμφανίστηκε το fund Sankaty, ο αγγλικός βραχίονας της αμερικανικής Bain Capital, μαζί με τη βρετανική Bartons, και πρότεινε να επενδύσει 15 - 20 εκατ. ευρώ στη ΜΕΒΓΑΛ ως κεφάλαιο κίνησης, απαλλάσσοντας τις τράπεζες από την υποχρέωση πρόσθετου δανεισμού. Επειδή, όμως, ο μεγαλύτερος μέτοχος της εταιρίας Π. Παπαδάκης είχε δεσμευθεί εγγράφως ότι αν πουλήσει μετοχές προτεραιότητα έχει η Δέλτα επελέγη η λύση μιας «τριγωνικής συμφωνίας» ανάμεσα στο fund, τους μετόχους –εκτός από τον Παπαδάκη συμφώνησε και ο Δ. Συμεωνίδης που ελέγχει 28,5%- και τις τράπεζες.
Στην ουσία πρόκειται για ένα πλέγμα 20 επί μέρους συμφωνιών, που χαρτογραφεί λεπτομερώς τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα όλων προς όλους. Το fund θα βάλει το απαιτούμενο ρευστό και θα αναλάβει τη διοίκηση. Τα κέρδη που θα προκύπτουν κατά τη διάρκεια της επταετίας θα διανέμονται με βάση ένα πλάνο που έχει προκαθοριστεί. Όπως εκτιμούν στελέχη του fund στο τέλος της… ημέρας η επένδυσή τους θα έχει αποδώσει τα τριπλάσια. Αρκεί, βέβαια, η εταιρία να καταφέρει να επανακτήσει το 70% των εγχώριων πωλήσεων που απώλεσε τα δύο τελευταία χρόνια. Πρόκειται για ετήσιες απώλειες τζίρου 80 περίπου εκατ. ευρώ, από τα οποία πιστεύουν ότι μπορούν να «επαναπατρίσουν» με ορίζοντα διετίας 55 – 60 εκατ. ευρώ το χρόνο, δηλαδή συνολικά 350 – 400 εκατ. ευρώ στην επταετία.