Ενώπιον του μικρού Λέανδρου Παπαχαραλαμπίδη βρέθηκε ο υφυπουργός Εσωτερικών (Τομέας Μακεδονίας-Θράκης), Κωνσταντίνος Γκιουλέκας, δίνοντας μία διαφορετική αλλά και πιο προσωπική συνέντευξη.
Ο 14χρονος Λέανδρος, ο οποίος από την ηλικία των 2,5 ετών έχει προβλήματα όρασης, εμπνέοντας τον πατέρα του Φίλιππο Παπαχαραλαμπίδη να ιδρύσει την οργάνωση για την προσβασιμότητα Act Now, συνεχίζει σε ρόλο δημοσιογράφου απευθύνοντας κρίσιμα διλήμματα στους συνεντευξιαζόμενούς του.
Σκληρή αλήθεια ή καλλωπισμένο ψέμα; Χρήματα ή δόξα; Πρόοδος ή συντήρηση; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέτει ο μικρός Λέανδρος στον κ. Γκιουλέκα, ο οποίος επιπλέον καλείται να απαντήσει αν έχει άδικο ο κόσμος που είναι καχύποπτος με τους πολιτικούς και για ποιο έργο θα ήθελε να τον θυμούνται. Παράλληλα, ο κ. Γκιουλέκας, που ως γνωστόν έχει διατελέσει για δύο δεκαετίες ως δημοσιογράφος, αξιολογεί το δημοσιογραφικό έργο του 14χρονου.
Διαβάστε την απολαυστική συνέντευξη του μικρού Λέανδρου στον ΥΜΑΘ, Κωνσταντίνο Γκιουλέκα:
Λέανδρος Παπαχαραλαμπίδης: Κύριε Υπουργέ, σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως για την πρόσκληση στο Υφυπουργείο Μακεδονίας Θράκης και τον χρόνο που αφιερώνετε για αυτήν την συνέντευξη.
Κωνσταντίνος Γκιουλέκας: Kαλησπέρα κυρίες και κύριοι, είναι πάρα πολύ ωραίο να είσαι δημοσιογράφος και ξαφνικά να καλείσαι από έναν άλλον δημοσιογράφο να δώσεις μια συνέντευξη, να δώσεις απαντήσεις δηλαδή σε ερωτήσεις που θα σου θέσουν, όταν έχεις συνηθίσει πολλά χρόνια να κάνεις εσύ αυτή τη δουλειά, εσύ να θέτεις ερωτήσεις. Εκεί πια αυτό γίνεται και λίγο πρόκληση. Περισσότερο πρόκληση, όμως, γίνεται όταν ο δημοσιογράφος που είναι απέναντί σου είναι ο Λέανδρος. Και το λέω αυτό με την έννοια, ότι ο Λέανδρος είναι ένα νέο παιδί, ένα παιδί που πάει στο σχολείο ακόμη και δεν έχει επαγγελματικά καταλήξει στην επιλογή του. Αν και βέβαια διακρίνω - και αυτό μπορεί να το πω, γιατί με το Λέανδρο μας συνδέει μια προσωπική φιλία - ότι είναι ένας άνθρωπος πλασμένος για τη δημοσιογραφία και το λέω, γιατί έχοντας πολλά χρόνια στην δημοσιογραφία, έχοντας περίπου 24 χρόνια στη μαχόμενη δημοσιογραφία έχω δει άλλους συναδέλφους μου φυσικά, έχω δει τον εαυτό μου πάνω από όλα ξέροντας τι μπορώ να κάνω και τι δεν μπορώ να κάνω, αλλά βλέπω την αμεσότητα που έχει ο Λέανδρος και θα το καταλάβετε κυρίες και κύριοι, αν ακούσετε αυτόν τον δημοσιογράφο - μιλώ για το Λέανδρο - να θέτει τις ερωτήσεις και να κάνει την εισαγωγή. Λέανδρε, θες να ξεκινήσουμε;
1. Ξεκινάμε δυναμικά. Σκληρή αλήθεια ή καλλωπισμένο ψέμα;
Μπήκες κατευθείαν στην ουσία. Θα σου πω ότι πολλές φορές η σκληρή αλήθεια κοστίζει. Έτσι, λοιπόν, πολλές φορές βρέθηκα στο δίλημμα, αν πρέπει να πω όλη την αλήθεια ή τη μισή αλήθεια. Δεν στο κρύβω, ότι μερικές φορές έκρυψα ορισμένα πράγματα από την αλήθεια, γιατί θα κόστιζε πολύ. Προσπάθησα, δηλαδή, κεκαλυμμένα να πω τα πράγματα.
Κατά δεύτερον, βέβαια, επειδή είμαι και δικηγόρος πολλές φορές σε υποθέσεις που υπερασπίστηκα, φώτισα μια πλευρά της υποθέσεως, εκείνη την οποία ο πελάτης μου έπρεπε να δείξει προς το δικαστήριο.
Άρα, θέλω να πω ότι αυτό εξαρτάται από τις συνθήκες, Λέανδρε. Κάθε μέρα, ο καθένας απ΄ όπου βρίσκεται μπορεί να κάνει την επιλογή του. Η σκληρή αλήθεια, η ωμή αλήθεια σίγουρα πονάει. Σίγουρα, όμως, είναι και το καλύτερο. Οι συμβιβασμοί υπάρχουν στην καθημερινότητα. Άρα, λοιπόν, και εκεί θα αναγκαστείς κάποια στιγμή να πεις την αλήθεια κεκαλυμμένα, θα προσπαθήσεις να ωραιοποιήσεις κάποια στιγμή καταστάσεις ή αν θες να είσαι πιο έντιμος με τον εαυτό σου, κάποια στιγμή δεν θα πεις τίποτα. Θα το αφήσεις και δεν θα σχολιάσεις.
Θα σου πω μια περίπτωση. Πας να δεις μια θεατρική παράσταση και ξαφνικά δεν σου αρέσει καθόλου. Αλλά, βέβαια, οι πρωταγωνιστές και οι ηθοποιοί είναι φίλοι σου. Πας μετά στα καμαρίνια να τους χαιρετήσεις. Τι θα πεις για την παράστασή τους; Nα πεις συγχαρητήρια; Αφού δεν σου άρεσε. Αλλά τι θα πεις; Επομένως, σε αυτές τις περιπτώσεις εγώ τι επέλεξα να κάνω; Να τους λέω πόσο χαίρομαι που τους είδα, πόσο χαίρομαι που ξαναβρισκόμαστε, να τους ρωτώ τι άλλο ετοιμάζουν από δω και μπρος… και δεν μιλώ καθόλου για την παράσταση. Έτσι, λοιπόν, καταφέρνω και να κρατήσω με τον εαυτό μου ισορροπίες και από την άλλη ευγενικά να μην τους προσβάλω.
2. Επόμενη ερώτηση. Πρόοδος ή συντήρηση;
Πάντοτε πρόοδος Λέανδρε, αλλά πρόσεξε. Η συντήρηση αρχών και αξιών πρέπει να υπάρχει. Τι σημαίνει αυτό, ας πούμε στην πολιτική; Λένε μερικοί, εγώ ανήκω στις προοδευτικές δυνάμεις. Λένε κάποιοι άλλοι, εγώ είμαι συντηρητικός. Tι σημαίνει συντηρητικός; Δεν θέλουμε την πρόοδο; Τώρα είμαστε στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, στην εποχή του AI. Υπάρχει κανένας, ο οποίος θα σου πει ότι δεν θέλει τα θετικά της τεχνητής νοημοσύνης; Όλοι τα θέλουμε. Τί θα πει κάποιος; Ότι είναι συντηρητικός και θέλει να μείνει στην εποχή που είχαμε την γκαζόλαμπα, στην εποχή που δεν υπήρχαν ηλεκτρονικοί υπολογιστές, που γράφαμε με το χέρι και που δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα; Όχι.
Δεν είναι, λοιπόν, η πρόοδος ή η συντήρηση κάτι που έχει να κάνει με τον τρόπο, με τον οποίο ζει κανείς. Για την πολιτική μιλώντας - γιατί αυτό μπορεί ως παράδειγμα να το αναγάγει κανείς σε διάφορες φάσεις και εκφάνσεις της ζωής μας - ο συντηρητικός πολιτικός θεωρείται αυτός, ο οποίος θέλει την πρόοδο, κάνει προοδευτικά βήματα κρατώντας όμως και την παράδοση και όλα αυτά, τα οποία υπήρξαν ως τώρα. Ο προοδευτικός πολιτικός θεωρείται αυτός, που θέλει κάποια στιγμή να ανατρέψει και τα πράγματα και λέει προτιμώ να κάνω μια μεγάλη ανατροπή, κάτι που πιο δύσκολα θα το κάνει ο συντηρητικός πολιτικός.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι επιλέγουμε πάντοτε πρόοδο, όμως με σεβασμό στο από πού ερχόμαστε, στην Ιστορία μας και το παρελθόν μας. Όχι μια πρόοδο, η οποία θα ισοπεδώσει τα πάντα.
3. Εσείς προτιμάτε τον αθλητισμό ή την τέχνη;
Θα σου πω κάτι. Λατρεύω την τέχνη. Λατρεύω τον πολιτισμό, μου αρέσει πάρα πολύ το θέατρο, μου αρέσει να βλέπω έργα τέχνης, ζωγραφικής, να ακούω ένα πολύ καλό τραγούδι. Θα έλεγα, ότι αν έπρεπε να τα ζυγίσω, σίγουρα ο πολιτισμός βαραίνει πιο πολύ για μένα.
Ο αθλητισμός τώρα, δεν υπάρχει άνθρωπος που θα πει ότι δεν τον θέλει. Ασφαλώς και τον θέλουμε, γιατί ξέρουμε ότι είναι απαραίτητος στη ζωή μας. Επειδή, όμως, έκανα δύο δουλειές στην ζωή μου πριν πολιτευτώ - την δικηγορία και την δημοσιογραφία, όπως σου εξήγησα - και επειδή και με την πολιτική «τρέχω» πολύ… Θεωρώ ότι αυτό είναι μια μορφή γυμναστικής, δηλαδή είσαι σε μια διαρκή κίνηση και σε ένα διαρκές τρέξιμο.
Πάντως, ψηφίζω πολιτισμό.
4. Πάθος ή λογική;
Θα σου έλεγα ότι το πάθος είναι αυτό που με χαρακτηρίζει. Τι εννοώ; Φυσικά, όσο μεγαλώνεις, ωριμάζεις, τρως τα μούτρα σου, κάνεις λάθη, οπότε με αυτή την έννοια επέρχεται η λογική. Εγώ όμως όταν ήμουν νεότερος δεν έκανα ποτέ αυτό που έπρεπε, έκανα αυτό που μου έλεγε η καρδιά μου.
Και επίσης θα σου πω και κάτι. Ήμουνα καλύτερος σε σχέση με αυτό που μπορούσα να κάνω, όταν λειτουργούσα με πάθος, Λέανδρε. Αν λειτουργούσα με μια ψυχρή λογική ότι για να φτάσω σε ένα σημείο πρέπει να κάνω «ένα» «δύο» «τρία» πράγματα, δεν πιστεύω ότι θα είχα τα ίδια καλά αποτελέσματα. Το γεγονός ότι ενθουσιαζόμουν και παθιαζόμουν με έκανε καλύτερο.
Για παράδειγμα έκανα μια εκπομπή στην τηλεόραση, έκανα ντοκιμαντέρ, πήγαινα 15 μέρες στα βουνά στα σύνορα με τους συνεργάτες μου και κουραζόμασταν. Βάζαμε όμως ψυχή, έβαζα πάθος. Σε πληροφορώ ότι αν το έκανα αυτό το ντοκιμαντέρ χωρίς να βάλω ψυχή και πάθος θα ήταν υποδεέστερο από το τελικό αποτέλεσμα εκείνου που βγήκε με πάθος.
Θα στο πω και αλλιώς. Πιστεύω ότι το πάθος χαρακτηρίζει τους ανθρώπους της δημιουργίας. Βεβαίως, πρέπει να πατάς σε λογικά μονοπάτια. Αλλά πολλές φορές μπορεί να μην πιστεύεις, ότι μπορείς κάτι να το κάνεις. Να το θες, όμως, τόσο πολύ και να λες πως με πάθος και με πείσμα εγώ θα αγωνιστώ! Πολλές φορές άνθρωποι, που δουλεύουν με αυτόν τον τρόπο τελικά τα καταφέρνουν. Ψηφίζω πάθος.
5. Πρώτα ο Θεός ή πρώτα ο άνθρωπος;
Aνεπιφύλακτα, πρώτα ο Θεός. Στο λέω, γιατί πιστεύω απόλυτα στον Θεό. Πιστεύω στον Θεό και όχι σε μια γενικά ανώτερη δύναμη. Φυσικά ανώτερη δύναμη είναι ο Θεός, αλλά εγώ είμαι άνθρωπος που πιστεύω σε αυτό, το οποίο διδάσκει η Εκκλησία μας. Έτσι, το «πρώτα ο Θεός» είναι αυτό που αντίστροφα θα το έλεγες «όταν ο άνθρωπος αποφασίζει, ο Θεός γελάει», γιατί πολλές φορές έχουμε κάνει σχέδια, τα οποία ανατρέπονται στην πορεία από καταστάσεις, που δεν μπορούμε εμείς να τις ξέρουμε.
Εγώ είμαι υπέρ του δόγματος «πρώτα ο Θεός» για να μπορεί ο άνθρωπος εν συνεχεία να δράσει. Βεβαίως, αν ο άνθρωπος δεν καταλάβει ότι όλη του η ζωή εξαρτάται και από τον τρόπο, με τον οποίο η πίστη του θα τον καθοδηγήσει, τότε είναι ένας άνθρωπος ξεκομμένος από ρίζες, από αξίες, από ιδανικά. Και η πίστη σου τα παρέχει όλα αυτά.
6. Το επόμενο δίλημμα προβλημάτισε πολλούς ανθρώπους. Χρήματα ή δόξα;
Εγώ θα σου έλεγα ότι με τα χρήματα δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Δεν τα πήγαινα καλά, όχι γιατί προτιμούσα την δόξα, αλλά δεν με ένοιαζαν τα χρήματα, δηλαδή έβγαζα αυτά που χρειαζόμουν. Δεν είχα ποτέ παράλογες ανάγκες, δεν ήθελα να πάρω ούτε κότερα, ούτε ακριβά αυτοκίνητα, ούτε ήταν η τρέλα μου να πάω στα ακριβά εστιατόρια και να ξοδεύω. Ήθελα απλά να έχω αυτά που μου χρειάζονται.
Με αυτή τη λογική προτιμούσα να κάνω πράγματα, που τα ήθελε η ψυχή μου παρά πράγματα, τα οποία θα γέμιζαν την τσέπη μου. Έκανα, λοιπόν, τις επιλογές μου με βάση όχι οικονομικά κριτήρια, αλλά με βάση τα κριτήρια εκείνα που όριζα εγώ. Για παράδειγμα στα εξωτερικά ντοκιμαντέρ, τα οποία όμως ήθελαν πολύ μεγαλύτερη προετοιμασία δεν πληρωνόμουνα τίποτα έξτρα, αλλά εμένα με ενδιέφερε να κάνω ντοκιμαντέρ - όχι γιατί ήμουνα καλός ή όχι - γιατί αυτό έλεγε η ψυχή μου.
Πολύ απλά, λοιπόν, τα χρήματα δεν ήταν ποτέ σύμβουλος. Ευτυχώς πληρώθηκα ως επαγγελματίας δημοσιογράφος και δικηγόρος καλά και μπόρεσα να καλύπτω τις ανάγκες μου, αλλιώς δεν έχω ταλέντο να ζητάω χρήματα, δεν την ξέρω αυτή την τέχνη.
7. Η ζωή είναι τραγωδία ή κωμωδία;
Θα έλεγα ότι τα έχει και τα δύο. Αν καταφέρεις να την δεις ως κωμωδία, να δεις δηλαδή καταστάσεις από την εύθυμη πλευρά τους τότε είσαι ευτυχισμένος. Οι περισσότεροι άνθρωποι, όμως, θα έλεγα ότι την βλέπουν ως τραγωδία, γιατί η ζωή έχει στιγμές δύσκολες, έχει στιγμές τραγικές. Αν κάποιοι είναι τόσο αισιόδοξοι, που καταφέρνουν και αυτές τις στιγμές να τις μεταβάλουν σε κάτι κωμικό και αστείο, αυτοί έχουν το χάρισμα. Θεωρώ, όμως, ότι οι περισσότερες στιγμές μας είναι οι δύσκολες. Οι χαρές είναι λιγότερες από τις δυσκολίες.
8. Ελληνικός πολιτισμός ή παγκόσμιος πολιτισμός;
100% ελληνικός πολιτισμός, γιατί ως Έλληνες τον σπουδάζουμε, τον μαθαίνουμε, τον βλέπουμε, τον βιώνουμε, τον αγγίζουμε, πηγαίνουμε στα μνημεία μας, παρακολουθούμε θέατρο και ακούμε την μουσική μας. Άρα, επιλέγω ελληνικό πολιτισμό.
Είμαι, όμως, ευτυχισμένος, γιατί αυτός ο πολιτισμός έχει γίνει και οικουμενικός. Δηλαδή, ο Αριστοτέλης ο μεγαλύτερος φιλόσοφος όλων των εποχών θεωρείται αξεπέραστος, γιατί τα είπε όλα. Πολλοί φιλόσοφοι, μετά τον Αριστοτέλη, είπαν ότι εμείς απλώς αντιγράφαμε τον Αριστοτέλη. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι πια η φιλοσοφία μας και ο πολιτισμός μας ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και έγινε παγκόσμιος.
Χαίρομαι, λοιπόν, που ως λάτρης της πατρίδας μου - όπως όλοι οι Έλληνες - λάτρης του ελληνικού πολιτισμού, έχω το καμάρι να λέω ότι δώσαμε το θέατρο, δώσαμε την φιλοσοφία στον παγκόσμιο πολιτισμό με ρίζες ελληνικές. Είναι πολύ ωραίο ο πολιτισμός σου να έχει παγκόσμια εμβέλεια και να ξέρεις ότι εσύ γεννήθηκες σε έναν τόπο, που γεννήθηκαν όλα αυτά, όπως η δημοκρατία, το θέατρο, η φιλοσοφία.
Κωνσταντίνος Γκιουλέκας: Απόλυτα προετοιμασμένος, κυρίες και κύριοι, ο κύριος Παπαχαραλαμπίδης μελετημένος, έτοιμος έχει τις ερωτήσεις και τις θέτει. Σας ακούω.
9. Σε μια πολιτεία υπεράνω όλων πρέπει να είναι οι Νομοθέτες ή οι Βουλευτές;
Θα σου πω το εξής. Οι Βουλευτές είναι και Νομοθέτες, γιατί η Βουλή είναι κατεξοχήν το νομοθετικό σώμα. Εκεί προτείνουμε, συζητούμε και ψηφίζουμε νόμους. Είμαστε της νομοθετικής εξουσίας. Η εκτελεστική εξουσία, που είναι η Κυβέρνηση - μπορεί να έχει στους κόλπους της και Βουλευτές όπως μπορεί να έχει και εξωκοινοβουλευτικά στελέχη - κινείται στους νόμους, που ψήφισε η νομοθετική εξουσία.
Θα σου έλεγα, λοιπόν, δεν είναι Βουλευτές ή Νομοθέτες. Εγώ θα διάλεγα κάτι ενδιάμεσο. Οι Βουλευτές είναι Νομοθέτες, θέτουν τα όρια και τους κανόνες και μέσα σε αυτούς τους κανόνες κινείται η ίδια μας η Δημοκρατία. Πιστεύω, λοιπόν, ότι οι Βουλευτές πρέπει να συνεχίσουν να είναι οι Νομοθέτες, γιατί είναι οι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού και γιατί μεταφέρουν τα μηνύματα, τις γνώμες και τις απόψεις από τους συμπολίτες τους στο Κοινοβούλιο. Αυτήν την δυνατότητα έχουν οι Βουλευτές να μπορούν όλες αυτές τις τάσεις και όλες τις απόψεις να τις φέρουν και να τις συζητήσουμε στο Κοινοβούλιο.
10. Αν καταστρέφονταν όλα τα γραπτά μνημεία της ανθρωπότητας και έμενε μόνο ένα βιβλίο ποιο θα θέλατε να είναι αυτό;
Νομίζω ότι και η Βίβλος, Καινή και η Παλαιά Διαθήκη. Είναι ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει, γιατί εκεί μέσα περιέχεται η Αλήθεια του κόσμου. Άρα, αν υπήρχε η δυνατότητα να διασωθεί ένα βιβλίο εγώ αυτό θα επέλεγα.
11. Μια πιο προσωπική ερώτηση. Μια στιγμή από τα παιδικά σας χρόνια, που την θυμόσαστε με συγκίνηση;
Eίναι δύσκολο να ξεχωρίσω μια στιγμή. Θυμάμαι, όμως, μια ευτυχισμένη οικογένεια με πολλή αγάπη, που μοίραζε αυτήν την αγάπη - ο πατέρας και η μητέρα - ανάμεσα στον αδερφό μου και σε μένα. Ζήσαμε αυτή την αγάπη. Άρα, θα έλεγα ότι μια στιγμή που θυμάμαι είναι, ότι η οικογένειά μας ήταν ευτυχισμένη και αυτές ήταν πολλές στιγμές και ότι και ο πατέρας μου και η μητέρα μου, οι οποίοι πλέον δεν ζουν, ζούσανε μέχρι το τέλος της ζωής τους μέσα σε αυτήν την αγάπη που έβρισκαν από τα παιδιά τους. Αυτό είναι το ένα που ξεχωρίζω από τα παιδικά μου χρόνια και με συνόδευσε μέχρι την υπόλοιπη ζωή μου.
Τώρα αν μου ζητούσες να ξεχωρίσω μια συγκεκριμένη στιγμή θα σου έλεγα ότι όταν ήμουνα παιδί στα 12 μου χρόνια γνώρισα κάποιους ανθρώπους, που σημάδεψαν την ζωή μου, γιατί μου μάθανε πάρα πολλά. Γνώρισα την Σοφία Βέμπο, μια πολύ μεγάλη τραγουδίστρια, η οποία συνδέθηκε με τη νεότερη ιστορία του λαού μας, αυτή που τραγούδησε στον πόλεμο του 1940 το «Παιδιά της Ελλάδος, Παιδιά». Γνώρισα τον Νίκο Ξυλούρη, όταν ήμουν 13 χρονών και συνδέθηκα μαζί του. Ήταν ένας άνθρωπος που εξέφραζε τους πόθους ενός ολόκληρου λαού.
Αυτές ήταν κάποιες στιγμές πολύ ξεχωριστές για μένα. Εντάξει υπάρχουν προφανώς πάρα πολλές στιγμές, αλλά δεν μπορώ και δεν θυμάμαι τώρα αυτή τη στιγμή για να τις ξεχωρίσω. Σου σου είπα, όμως, δύο χαρακτηριστικές στιγμές όταν ήμουν στα 12 και στα 13 μου χρόνια, που ήταν στο μεταίχμιο ανάμεσα στην παιδική μου ηλικία και στην προεφηβική μου ηλικία.
12. Τι σημαίνει για εσάς σεβασμός σε κοινωνικό επίπεδο;
Σεβασμός σε κοινωνικό επίπεδο είναι να θυμάσαι ότι έχεις και υποχρεώσεις και όχι μόνο δικαιώματα. Άρα, λοιπόν, αν θέλουμε να ζούμε σε μια κοινωνία, πρέπει να ξέρω ότι απέναντί μου έχω τον Λέανδρο, άρα εγώ δεν έχω μόνο δικαιώματα, αλλά πρέπει να σκεφτώ και τι αρέσει στο Λέανδρο. Με άλλα λόγια, δηλαδή, πρέπει να σέβομαι τα δικαιώματα σου και να τα υπερασπίζομαι, όπως θέλω εγώ να υπερασπίζεσαι εσύ τα δικά μου δικαιώματα.
Δικαιώματα και υποχρεώσεις πάνε μαζί. Αυτό σημαίνει σεβασμός. Να μην θυμόμαστε μόνον τα δικαιώματα μας, αλλά να θυμόμαστε και τις υποχρεώσεις μας. Όσο περισσότερο θυμόμαστε και τα δύο τόσο καλύτεροι πολίτες είμαστε και τόσο πιο πολύ σέβεται ο ένας τον άλλον, σεβόμαστε όλοι ένα κράτος, ένα σύστημα, έναν φορέα ή οτιδήποτε άλλο.
13. Έχει άδικο ο κόσμος που είναι καχύποπτος με τους πολιτικούς;
Όχι, δεν έχει άδικο. Απλώς θα σου έλεγα το εξής: τους πολιτικούς τους διαλέγει ο κόσμος. Eγώ εκεί που διαφωνώ δεν είναι, γιατί κάποιοι έχουν κακή γνώμη για την πολιτική. Διαφωνώ στο γεγονός ότι δεν καταλαβαίνουν, ότι όλους τους πολιτικούς - και εγώ ανήκω στους πολιτικούς, άρα και εμένα, όπως και τους υπόλοιπους - ο κόσμος μας στέλνει στο Κοινοβούλιο.
Αν λοιπόν ένας πολιτικός που σέβεται την γνώμη του κόσμου, σέβεται την εμπιστοσύνη και προσπαθεί να την τιμήσει και πάει στο Κοινοβούλιο, έχει καλώς. Αντίθετα αν ένας φαύλος πολιτικός ξαφνικά πλουτίζει με παράνομους τρόπους, δεν τηρεί τις υποσχέσεις του, «άλλα λέει και άλλα κάνει», και πάλι τον στέλνουν στο Κοινοβούλιο… Τότε με συγχωρείς, πρέπει να αναρωτηθούμε, γιατί κάποιοι κάνουν αυτές τις επιλογές, αυτές τις αρνητικές επιλογές.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, στην δημοκρατία ή σέβεσαι τη γνώμη των πολλών ή δεν τη σέβεσαι. Έτσι, είναι η δημοκρατία δομημένη. Η πλειοψηφία αποφασίζει. Επομένως, όταν ακούω πολλές φορές να γίνονται εκλογές και την επόμενη μέρα να γυρίζουν να σου λένε κάποιοι «έλα μωρέ, όλοι είναι ίδιοι»… Όχι. Η δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα να επιλέξεις. Αν εσύ δεν θες να επιλέξεις, γιατί βαριέσαι να ψάξεις ποιοι είναι υποψήφιοι, ποιος είναι ο καλός, ποιος δεν είναι ο καλός, δεν σου φταίει κανένας.
Η δημοκρατία σου δίνει το ακριβό δικαίωμα της επιλογής. Η ψήφος είναι δική σου. Άρα, και το ποιος θα μπει στο κοινοβούλιο εξαρτάται από τους πολίτες. Εάν μπαίνουν κάποιοι στο κοινοβούλιο, οι οποίοι δεν αξίζουν, όμως κάποιοι τους ψηφίζουν, αυτό είναι ένα γενικότερο θέμα, που πρέπει να το συζητήσουμε.
14. Πείτε ένα έργο σας για το οποίο θέλετε να σας θυμούνται.
Δεν θα έλεγα τώρα έργο, είναι μεγάλη δήλωση αυτή. Θα έλεγα κάτι, το οποίο χάρηκα που κάναμε όλοι μαζί και πιστεύω θα έχει μια χρησιμότητα είναι ότι παλέψαμε τα πανεπιστήμια, οι παραγωγικές δυνάμεις εδώ στην Μακεδονία και δημιουργήσαμε μια έδρα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στην Φιλοσοφική Σχολή για τη μελέτη της ιστορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Επειδή δεν υπήρχε μία τέτοια έδρα ήταν σημαντικό το ότι έγινε μια πρόταση από μας στα Πανεπιστήμια και οι πρυτάνεις το άκουσαν πολύ θετικά. Τελικά, υιοθέτησε την πρόταση το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο στη Φιλοσοφική του Σχολή. Την έδρα την χρηματοδότησαν σημαντικοί παραγωγικοί φορείς της Θεσσαλονίκης, όπως ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών, ο Σύνδεσμος Εξαγωγέων, το Επαγγελματικό Επιμελητήριο, το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο, το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο και έτσι αυτή η έδρα πλέον έγινε πραγματικότητα. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό ήταν κάτι χρήσιμο για τον τόπο, το οποίο το αποφασίσαμε και το κάναμε όλοι μαζί.
Λέανδρος Παπαχαραλαμπίδης : Κύριε Υπουργέ, ολοκληρώθηκε η διαδικασία της συνέντευξης. Πιστεύω πως γίναμε όλοι πολύ σοφότεροι. Και πάλι σας ευχαριστώ.
Κωνσταντίνος Γκιουλέκας: Εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ, κύριε Παπαχαραλαμπίδη, νεότερε συνάδελφε στη δημοσιογραφία, και γελώ γιατί πραγματικά αυτό που είπα στην αρχή μου το αποδεικνύεις τώρα που τελείωσε η διαδικασία της συνέντευξης. Θα στο πω απλά, Λέανδρε. Είσαι γεννημένος για δημοσιογράφος, έχεις την στόφα του δημοσιογράφου. Είναι αυτό που λέμε ότι με τις ερωτήσεις σου στοχεύεις και στην καρδιά και στο συναίσθημα και στο πνεύμα του άλλου. Χάρηκα πάρα πολύ που έδωσα αυτήν τη συνέντευξη. Έχω δώσει αρκετές συνεντεύξεις στη ζωή μου ως πολιτικός εννοώ, έχω πάρει πολλές συνεντεύξεις ως δημοσιογράφος. Πίστεψέ με ότι αυτήν τη χάρηκα ιδιαίτερα πρώτα πρώτα, γιατί είσαι εσύ και είσαι ένας φίλος μου ιδιαίτερα χαρισματικός και δεύτερον γιατί δεν έκανες κάτι που απλώς σου είπανε, αλλά έκανες κάτι που σου βγαίνει απόλυτα.
Άρα, λοιπόν, κύριε συνάδελφε στη δημοσιογραφία εγώ είμαι σχεδόν βέβαιος - αν και εσύ το αποφασίσεις - ότι αυτό που σήμερα κάναμε μαζί, αύριο εμείς θα το συναντούμε πολλές φορές. Δηλαδή ο Λέανδρος Παπαχαραλαμπίδης θα είναι ένας δημοσιογράφος και μάλιστα ένας δημοσιογράφος από τους δεινούς, γιατί οι ερωτήσεις που έκανες ήταν ερωτήσεις ουσίας, ερωτήσεις που δεν είναι αδιάφορες. Είναι ερωτήσεις που «τσούζουν», ερωτήσεις που τον άλλον του δίνουν τη δυνατότητα να πει ορισμένα πράγματα, αλλά και να προβληματιστεί «πως θα απαντήσω εδώ, πώς θα απαντήσω εκεί;». Ειλικρινά θερμά συγχαρητήρια και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη.
