Ο Ούρι είναι 75 χρόνων. Σε πείσμα των εκκλήσεων του ισραηλινού κράτους και των αλλεπάλληλων βομβαρδισμών αποφάσισε να μείνει στην πόλη του, παρ’ ότι εκκενώθηκε λόγω του πολέμου που ξέσπασε από τις 7 Οκτωβρίου. Την Κιριάτ Σμονά. Περιεργάζεται την τρύπα μίας ρουκέτας που λίγες ώρες νωρίτερα είχε εκτοξευτεί από το νότιο Λίβανο και εκτιμάται ότι προήλθε από τη Χεζμπολάχ. Προκάλεσε περιορισμένες ζημιές σε αυτοκίνητα και παράθυρα των άδειων διαμερισμάτων των γύρω πολυκατοικιών. «Με αυτά μεγάλωσα. Τι να κάνει μία ρουκέτα», διερωτάται σχεδόν χαμογελώντας. Γερνάει και έχει αυτές τις μνήμες: Ρουκέτες, καταφύγια, συναγερμοί, εκρήξεις. Τρόμος.
Λίγα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά, στην πόλη Ναχαρίγια, πάλι στα σύνορα με τον Λίβανο, οι εχθροπραξίες είναι ορατές στη συνοριακή γραμμή, μόλις δέκα χιλιόμετρα μακριά. Πυκνοί καπνοί, εκρήξεις, τροχιοδεικτικά πυραύλων αναχαίτισης έχουν δημιουργήσει την εικόνα για τις δεκάδες κάμερες που έχουν στηθεί στην ταράτσα ενός ξενοδοχείου. Και μέσα στο πλάνο ένας τεράστιος γερανός οικοδομικών εργασιών. Συνεχίζει να μεταφέρει τσιμεντένιες πλάκες για να ολοκληρωθεί η 16όροφη οικοδομή. Το ίδιο συμβαίνει και σε δέκα παρόμοιες που αποτελούν το νέο σκηνικό της πόλης, η οποία ήταν έτοιμη να υποδεχτεί νέους κατοίκους. Πριν το κύμα της εσωτερικής προσφυγιάς αναπτυχθεί προς το κέντρο της χώρας.
Το Ισραήλ είναι μία χώρα που ζει με τον πόλεμο. Την ώρα που οι Παλαιστίνιοι μετρούν από τους βομβαρδισμούς χιλιάδες θύματα, αμάχους μεταξύ των οποίων παιδιά και οι Ισραηλινοί ζητούν την επιστροφή των 220 ομήρων που βρίσκονται στα χέρια της Χαμάς, οι ρυθμοί αυτής της χώρας ξενίζουν. Γίνεται πόλεμος, όμως η ζωή συνεχίζεται. Οι δοκιμές στα εργαστήρια υψηλής τεχνολογίας διαδέχονται η μία την άλλη. Η έρευνα συνεχίζεται, μπορεί και για την πολεμική μηχανή. Όμως κυρίως είναι η συνέχιση των ρυθμών ζωής. Της οικονομίας, της κοινωνίας, της υγείας. Μέχρι και η βόλτα του πρωτευουσιάνου στο Τελ Αβίβ με τον σκύλο του και το πρωινό μπάνιο στην παραλία της μεγαλούπολης.
Όλα έχουν σχεδιαστεί και υλοποιούνται βάσει των ρυθμών του πολέμου. Και ανάλογα με τον ήχο των σειρήνων. Ακούγονται διαρκώς και όλα αλλάζουν σε μια στιγμή. Ο κόσμος τρέχει να κρυφτεί στα καταφύγια. Μέχρι και στις άκρες των τσιμεντένιων στηθαίων των κεντρικών δρόμων. Έως ότου ολοκληρωθεί η αναχαίτιση της ρουκέτας στον ουρανό ή να καταλήξει σε κάποιο κτίριο που στο μεταξύ θα έχει αδειάσει. Μέχρι να απομακρυνθεί ο κίνδυνος για τους ανθρώπους. Για δέκα λεπτά. Και μετά πάλι από την αρχή.
«Πόλεμο είχαμε και το 2014, και το 2008 και το 2006, αλλά και το 1982, όπως και τον μεγάλο το 1973». Ο Ούρι γνωρίζει καλά τις ημερομηνίες. Κι αν μιλάει για τις εισβολές του ισραηλινού στρατού στη Γάζα και στο Λίβανο, για εκείνον ήταν πόλεμος. Άλλωστε οι ρουκέτες δεν σταμάτησαν να πέφτουν στα σπίτια τους. Όπως δεν σταμάτησαν και οι βομβαρδισμοί των αμάχων. Όλα έτσι σχεδιάζονται στο Ισραήλ. Οι παλιές οικοδομές έχουν καταφύγια στα υπόγειά τους. Οι πόρτες τις ημέρες αυτές είναι ανοιχτές για να καταφεύγουν με τον ήχο της σειρήνας όλοι οι διερχόμενοι. Για το δεκάλεπτο του συναγερμού. Και να συνεχίσουν την πορεία τους στη δουλειά.
Οι πόλεις και τα χωριά εκτός της πυρίκαυστης ζώνης στα βόρεια ή στα νότια, λειτουργούν κανονικά. Τα καταστήματα πλέον άνοιξαν, μετά την πρώτη εβδομάδα της παγωμάρας. Όσοι εργαζόμενοι δεν έχουν κληθεί ως έφεδροι παραμένουν στα πόστα τους για να στηρίξουν την οικονομία. Τα ξενοδοχεία έχουν γεμίσει με εκτοπισμένους από τις περιοχές που εκκενώθηκαν λόγω των βομβαρδισμών. Είναι οι πόλεις στις οποίες κατασκευάζονται ουρανοξύστες με διαμερίσματα που διαθέτουν απαραίτητα δωμάτια πανικού. Και κοστίζουν τουλάχιστον 1 εκατομμύριο δολάρια το ένα. Τα 50 τετραγωνικά μέτρα.
