Πυρά προς την κυβέρνηση για το ζήτημα της στεγαστικής κρίσης, βάσει των στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδας (τ. 61, Ιούλιος 2025), εξαπολύουν η βουλεύτρια Α' Θεσσαλονίκης και τομεάρχη Κοινωνικής Συνοχής και Πρόνοιας Κατερίνα Νοτοπούλου και η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Θεσσαλονίκης.
Όπως αναφέρουν τα αποτελέσματα «ξεσκεπάζουν την ανικανότητα της κυβέρνησης στην αντιμετώπισης της στεγαστική κρίσης».
Σύμφωνα με τη μελέτη μεταξύ 2018 και 2021 το ποσοστό των νοικοκυριών που διέθεσαν περισσότερο από το 40% του εισοδήματός τους για τις στεγαστικές τους ανάγκες αυξήθηκε από 28,7% σε 31,9%, καθιστώντας δυσκολότερη την πρόσβαση σε προσιτή στέγη για περισσότερα νοικοκυριά.
Το ποσοστό είναι ακόμη μεγαλύτερο, όπως αναφέρεται, για τη Θεσσαλονίκη και την Κεντρική Μακεδονία, φτάνοντας το 35%.
Σε σχετική κοινή ανακοίνωσή τους αναφέρουν:
«Τα τελευταία διαθέσιμα δεδομένα της Eurostat (2023) επιβεβαιώνουν με τον χειρότερο τρόπο αυτή την πραγματικότητα, αποκαλύπτοντας ότι η Ελλάδα βρίσκεται στη δυσχερέστερη θέση ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με την προσιτότητα στέγασης. Η άνοδος των τιμών των ακινήτων, το υψηλό κόστος δανεισμού, η ακρίβεια και το αυξανόμενο κόστος ενέργειας επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο τα νοικοκυριά, ενώ οι δημόσιες δαπάνες- ως ποσοστό του ΑΕΠ- που προορίζονται για τη στέγαση είναι από τις χαμηλότερες στην ΕΕ.
Οι παρενέργειες του στεγαστικού προβλήματος δεν επηρεάζουν οριζόντια όλες τις κοινωνικές ομάδες. Η πραγματικότητα παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις για τη νεολαία, τους άνεργους, τους ενοικιαστές. Σύμφωνα με την μελέτη της ΤτΕ, οι νέοι ηλικίας 18-29 ετών αντιμετωπίζουν την μεγαλύτερη επιβάρυνση στην προσιτότητα στέγης με ποσοστά που ξεπερνούν το 50%, προκαλώντας οικονομική ασφυξία τόσο στους φοιτητές όσο και στα νέα ζευγάρια. Παρόμοια ποσοστά καταγράφονται και για τους ανέργους. Για όσους νοικιάζουν, το ποσοστό ξεπερνά το 60%, ενώ για τους ενοικιαστές της Θεσσαλονίκης εκτοξεύεται στο 68%.
Οι νέοι και οι νέες, ακόμη και αν εργάζονται -συχνά σε επισφαλείς και χαμηλά αμειβόμενες θέσεις- δεν έχουν την δυνατότητα να εγκαταλείψουν το παιδικό τους δωμάτιο, ενώ οι φοιτητές συχνά επιλέγουν σχολές με γνώμονα την εγγύτητα στον τόπο διαμονής τους, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα όνειρά τους.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση -ελλείψει συγκροτημένης στρατηγικής για την αντιμετώπιση της κρίσης- παρουσιάζει με καθυστέρηση αποσπασματικά μέτρα που δε δίνουν λύσεις στις αγωνίες για εξεύρεση προσιτής στέγης. Η βραχυχρόνια μίσθωση εξακολουθεί να απορροφά σημαντικό ποσοστό των διαθέσιμων κατοικιών, οδηγώντας σε μαζικές αυξήσεις ενοικίων ή και εξώσεις, χωρίς καμία κυβερνητική πρόβλεψη για ανάσχεση της αισχροκέρδειας και απο-εμπορευματοποίηση της στέγης. Παράλληλα, δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική πρόταση αύξησης του στεγαστικού αποθέματος.
Η κυβέρνηση με την πολιτική της έχει αναγάγει την πρόσβαση σε προσιτή κατοικία σε είδος πολυτελείας. Στερεί από τους νέους το κοινωνικό δικαίωμα στη στέγη, τη δυνατότητα να χαράξουν τη δική τους αυτόνομη πορεία, να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Υποχρεώνει άνεργους και νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα σε βίαιες περικοπές άλλων καταναλωτικών αναγκών για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στο υπέρμετρο στεγαστικό κόστος. Αντιμετωπίζει τη στέγη ως πηγή κερδοφορίας, επιτρέποντας τη χρηματιστικοποίησή της, και όχι ως κοινωνικό δικαίωμα».
Σύμφωνα με όσα αναφέρουν: «ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει παρουσιάσει ένα συνεκτικό, ευρύ στεγαστικό πρόγραμμα δίνοντας στέγη στα όνειρα και στην ελπίδα, ιδιαίτερα των νέων. Έχει δεσμευτεί για την κάλυψη του μισού φοιτητικού πληθυσμού που φοιτά εκτός του τόπου κατοικίας του με το πρόγραμμα "Εστία για όλους". Έχει δεσμευτεί για ευρεία δημιουργία κοινωνικών κατοικιών στα ευρωπαϊκά επίπεδα, οι οποίες αποτελούν τη μόνη λύση στο στεγαστικό πρόβλημα εν γένει.
Για άμεσες, καινοτόμες και στοχευμένες παρεμβάσεις στην ασύδοτη αγορά ενοικίου που θα οδηγήσουν σε ελεγχόμενο ενοίκιο όπως σε όλη την Ευρώπη.
Η επίλυση του στεγαστικού απαιτεί ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο, διοικητικές δομές και εργαλεία, δημιουργία άμεσα ικανού αποθέματος Κοινωνικής Στέγης, ανέγερση νέων φοιτητικών εστιών, αξιοποίηση των ακινήτων του δημοσίου, προστασία της πρώτης κατοικίας, περιφερειακή δικαιοσύνη, έλεγχο της αγοράς και των τιμών της, γενναία χρηματοδότηση. Απαιτεί μια προοδευτική, στεγαστική πολική που αυτή η κυβέρνηση ούτε μπορεί ούτε θέλει να εφαρμόσει».