Αποτελεί κανόνα: Κανείς που στάθηκε στο πλευρό του Βερολίνου σε δύσκολες στιγμές, δεν πάει χαμένος. Τα παραδείγματα, που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές, είναι πάμπολλα. Το πλέον πρόσφατο κι ενδεχομένως ένας από τα πλέον χαρακτηριστικά; Ποιος θα διαδεχθεί τον Μάνφρεντ Βέμπερ στη θέση του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) τώρα που λήγει η θητεία του και δεν πρόκειται να ανανεωθεί; Ένας παλιός γνώριμος, ο Ντόναλντ Τουσκ. Ως πρόταση της Άγκελα Μερκελ, φυσικά. Οι πληροφορίες που έρχονται από την γερμανική πρωτεύουσα αναφέρουν ότι η απερχόμενη καγκελάριος θεωρούσε πάντα τον Τουσκ έναν εξαιρετικό συνεργάτη σε μια σειρά από πολύ δύσκολες αποστολές, μεταξύ των οποίων κι εκείνη του πρώτου εξαμήνου του 2015, όταν διασώθηκε η Ελλάδα, με την χώρα να παραμένει στην ευρωζώνη.
Τα συναισθήματα αυτά, όμως, δεν είναι κοινά και στις υπόλοιπες μεγάλες ευρωπαικές πρωτεύουσες. Για έναν σημαντικό λόγο: Η πεποίθηση που δημιουργείται είναι ότι κρίσιμες θέσεις της ΕΕ καταλαμβάνονται η μια μετά την άλλη από πολιτικά στελέχη της διεύρυνσης. Δηλαδή, προερχόμενα από την ανατολική Ευρώπη. Και το θέμα είναι τι θα γίνει αν τα στελέχη αυτά κληθούν από τις χώρες τους να υποστηρίξουν τις συνήθως ακραίες θέσεις που εκφράζουν οι εθνικές κυβερνήσεις τους. Πρόκειται για ένα πολύ πιθανό ενδεχόμενο, το οποίο, αργά ή γρήγορα, θα κληθεί να αντιμετωπίσει στην πράξη η κοινοτική νομενκλατούρα. Και τότε, όπως φοβάται, για παράδειγμα το Παρίσι, θα είναι πολύ αργά για να αντιδράσει το κατεστημένο των Βρυξελλών.