Αποτελεί έναν εκ των πιο εμβληματικών παικτών στην ιστορία του Άρη. Το γκολ του απέναντι στον ΠΑΟΚ στον τελικό του 1970 χάρισε το κύπελλο Ελλάδος στους «κιτρινόμαυρους», τελευταίο τίτλο που πανηγύρισε ο ιστορικός σύλλογος της Θεσσαλονίκης εδώ και 54 χρόνια.
Ο λόγος για τον Μανώλη Κεραμιδά, έναν παίκτη στο όνομα του οποίου πίνουν νερό γενιές φιλάθλων του Άρη. Έναν αθλητή που έχει αίμα «κιτρινόμαυρο». Στα 80 του άλλωστε αισθάνεται ακόμη αθλητής, σαν να μην έβγαλε ποτέ τα εξάταπα και τη φανέλα του συλλόγου. Αν του έδινες την ευκαιρία, μπορεί και να έδινε το «παρών», ακόμη και αύριο στο Πανθεσσαλικό, να παίξει, να βοηθήσει τους πολεμιστές του Άκη Μάντζιου όπως μπορούσε αυτός.
Ο θρυλικός βετεράνος παίκτης των φετινών φιναλίστ του κυπέλλου Ελλάδος μιλά στη Voria.gr για τον θρίαμβο του 1970, τη δυναμική που είχε ο Άρης εκείνα τα χρόνια, ιδίως στην έδρα του, αλλά και τους «κιτρινόμαυρους» του σήμερα που θα κληθούν στο Πανθεσσαλικό να τεθούν αντιμέτωποι, όχι απλά απέναντι στον Παναθηναϊκό, αλλά πολύ παραπάνω κόντρα στον ίδιο τους τον εαυτό.
Αρχικά, ο κ. Κεραμιδάς ξεδιπλώνει το κουβάρι για τον ιστορικό Άρη της γενιάς του:
«Ο Άρης είναι η ωραιότερη ανάμνηση της ζωής μου, μία θρησκεία την οποία τίμησα και εγώ. Κάθε παίκτης μιλά για τη γενιά του και αυτό θα κάνω για τη δική μου. Παίξαμε επί σειρά ετών στο κύπελλο Εκθέσεων, είχαμε μία μεγάλη ομάδα τότε. Το γκολ που έβαλα στον ΠΑΟΚ είναι η μεγαλύτερή μου ανάμνηση και θα την πάρω μαζί μου όταν πεθάνω.
Στα χρόνια μου ήμασταν μία δεκαετία πρωταγωνιστές και εκπρόσωποι της βορείου Ελλάδος. Μπορούσαμε να πάρουμε και πρωτάθλημα τότε εκτός από κύπελλο αλλά χάσαμε στο τελευταίο παιχνίδι τότε με τον Πιερικό στην Κατερίνη με δική μας ευθύνη και ας είχαμε ένα κατακίτρινο γήπεδο με 5.000 οπαδούς. Τελικά με ένα πέναλτι ο Παναθηναϊκός το πήρε κόντρα στον ΠΑΟΚ. Ήταν μεγάλη τιμή να είσαι τότε παίκτης του Άρη, μας υπολόγιζε όλο το ΠΟΚ. Ερχόντουσαν ομάδες στην απόρθητη έδρα μας και δεν έλεγαν ότι θα κερδίσουν, σκεφτόντουσαν το πώς θα φύγουν με όσο το δυνατόν λιγότερα γκολ. Δεν διανοούνταν αντίπαλος να σκεφτεί ότι μπορεί να πάρει έστω και έναν βαθμό. Προσωπικά είχα πρόταση από τον Ολυμπιακό αλλά πώς να φύγεις από εκείνον τον Άρη; Ήμασταν όλοι οι παίκτες μαζί σαν αδέρφια, πηγαίναμε στο ξενοδοχείο και είχαμε φιέστα».
Η συζήτηση πηγαίνει στον αυριανό τελικό κυπέλλου (25/5) και η φωνή του αρχίζει και τρέμει από τη συγκίνηση. Παίρνει τον λόγο και λέει γεμάτος αποφασιστικότητα:
«Τελείωσε, ήρθε η ώρα να πάρει αύριο το κύπελλο ο Άρης. Θέλω να ευχαριστήσω τους παίκτες του, τον προπονητή και τη διοίκηση που έφεραν τον σύλλογο στον τελικό. Να ξέρουν όλοι ότι ο Άρης έχει έναν υπέροχο λαό που του αξίζει αυτή η στιγμή. Και μόνο που μπαίνω στο ''Κλεάνθης Βικελίδης'' συγκινούμαι πάρα πολύ. Να με ακούσουν οι παίκτες, το Σάββατο πρέπει να μπουν με μεγάλη αυτοπεποίθηση και να μην υπολογίσουν το μέγεθος του Παναθηναϊκού. Υπάρχει ένα μόνο αποτέλεσμα, το ζητά τόσο ο λαός του Άρη όσο και η Θεσσαλονίκη».
Kαι συμπληρώνει: «Είναι άδικο να γίνει το ματς χωρίς κόσμο, άξιζε να βρίσκεται στον Βόλο. Όταν βλέπεις τους φιλάθλους του Άρη καταλαβαίνεις. Ο Άρης στα χρόνια μου ήταν υπερδύναμη, τιμήσαμε τη φανέλα αλλά και τον κάθε φίλαθλο, δεν τον αφήναμε να φύγει με σκυμμένο κεφάλι ποτέ. Δεν περιμένω να γίνει καλό παιχνίδι, υπάρχει άγχος και νευρικότητα αλλά είμαστε ο Άρης. Έχουμε καλούς παίκτες αλλά και έναν επίσης καλό προπονητή. Βλέπεις τον Μορόν και λες ''είναι ο άνθρωπος γκολ'', σαν να τα περιμένουμε όλα από αυτόν. Με τον ΠΑΟΚ έβαλε ένα γκολ που λίγοι στον κόσμο μπορούν να πετύχουν. Οι παίκτες πρέπει να δώσουν τη ζωή τους για το κύπελλο, είναι αμαρτία από τον Θεό να μην το πάρουν».
Η φόρτιση για την αγαπημένη του ομάδα τον έχει κυριεύσει. Θα μπορούσε να μιλά για τον Άρη ώρες ατελείωτες. Αν και δεν θέλει, κάνω... fair play κλείνοντας με μία τελευταία ερώτηση.
«Κ. Κεραμιδά αν πάρει ο Άρης το κύπελλο τι φαντάζεστε ότι θα γίνει στην πόλη;»
«Τότε θα δεις παλικάρι μου τον κόσμο του Άρη, θα πεις ''πού ήταν αυτός ο κόσμος;'' Είναι ήρωες οι οπαδοί του, δεν άφησαν ποτέ αβοήθητη την ομάδα, πάντα δίπλα της με αγωνία. Μπροστάρηδες σε κάθε της πάλη. Εμείς τότε κερδίζαμε παιχνίδια μόνο από τον κόσμο. Είναι αδικία που δεν θα βρεθεί στο Πανθεσσαλικό αλλά μακάρι να σηκώσουμε το τρόπαιο και να γεμίσουν τους δρόμους της πόλης πανηγυρίζοντας μέχρι το πρωί».