Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας "Φιλελεύθερος" (που αναδημοσίευσε εχθές η Voria.gr), σε πολυσέλιδο έγγραφο του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, υπό τον τίτλο «Η κατάργηση του συστήματος εγγυήσεων και η εκπόνηση ενός Συμφώνου Φιλίας και Ασφάλειας», με πειστικά επιχειρήματα αποδεικνύεται ο παράνομος χαρακτήρας του συστήματος εγγυήσεων στο σημερινό διεθνές σύστημα δικαίου, καθώς και του ΟΗΕ.
Παρ’ όλο που πολλές φορές μας απασχόλησε το θέμα Εγγυητριών Δυνάμεων και Κατοχικών στρατευμάτων, είναι ευκαιρία να επανέλθουμε, για να διευκρινιστούν ορισμένα ζητήματα. Κατ’ αρχάς, ελπίζουμε πως η τοποθέτηση του Ν. Κοτζιά «Εάν το καθεστώς εγγυήσεων και κατοχής παραμείνει (και μετά από μια συμφωνία για λύση του Κυπριακού), τότε η Κύπρος ως μέλος της Ε.Ε. θα είναι προτεκτοράτο μιας τρίτης δύναμης ευρισκόμενης εκτός της Ένωσης. Αυτή η ξεκάθαρη θέση αποτελεί βασικό πυλώνα του ελληνικού δόγματος για την Ασφάλεια», σημαίνει πως η Ελλάδα δεν πρόκειται να συμπαραταχθεί σε περίπτωση που ο Ν. Αναστασιάδης υπογράψει επαίσχυντη συμφωνία.
Αυτό μπορεί να προέλθει, εάν επέλθη συμφωνία στο περιουσιακό, οπότε πλείστοι όσοι Κύπριοι, πρώην πρόσφυγες, θα χαιρετίσουν την συμφωνία με την ελπίδα ότι θα αποκομίσουν υλικά οφέλη. Υπέρμαχοι συμφωνίας, με δυσβάστακτους όρους για την Κυπριακή Δημοκρατία, είναι και αρκετοί επιχειρηματίες που έχουν ή σχεδιάζουν οικονομικές δοσοληψίες με το κατεχόμενο τμήμα του νησιού.
Ο κ. Ν. Κοτζιάς επίσης, παίρνει ορθή θέση και στα δύο ζητήματα εγγυήσεων και κατοχής, τα οποία αποκαλεί "θεμελιακά". Αυτό σημαίνει ότι με κανένα τρόπο δεν θα δεχθεί η Ελλάδα να συμμετάσχει σε μια πενταμερή διάσκεψη, την οποία όμως ο Τ/κ ηγέτης θεωρεί βεβαία. Ελπίζεται ότι εκλαμβάνουν τις επιθυμίες τους ως μέλλοντα γεγονότα.
Όμως, παρ’ όλο που θεωρώ σημαντική εξέλιξη την επίσημη αυτή τοποθέτηση του ελληνικού ΥΠΕΞ, εν τούτοις δεν σημαίνει πως μια συμφωνία, χωρίς εγγυήτριες δυνάμεις και χωρίς κατοχικό στρατό, είναι συμφέρουσα για τους Ελληνοκύπριους. Αν δηλαδή μεταφερθούν οι Τούρκοι στρατιώτες στην Αλεξανδρέττα, ποια η διαφορά; "Δυο τσιγάρα δρόμος" είναι η απόσταση, έλεγαν οι παλιοί. Υπάρχουν άλλα αγκάθια πολύ σοβαρά.
Η Τουρκία έχει δύο στόχους, με την ύπαρξη δύο "συνιστώντων κρατών" όπως προβλέπει η επαίσχυντη συμφωνία Ακκιντζί-Αναστασιάδη, του Φεβρουαρίου 2014. Θα έχει την δυνατότητα να συνάπτει όσες συμφωνίες θέλει με το "συνιστόν τουρκοκυπριακό κράτος", χωρίς την έγκριση της κεντρικής εξουσίας. Την δυνατότητα αυτήν την προέβλεπε το σχέδιο Ανάν, του οποίου υπέρμαχος ήταν ο Ν. Αναστασιάδης, και αγωνίστηκε απεγνωσμένα για το ΝΑΙ, ενάντια στον Τάσο Παπαδόπουλο.
Το χειρότερο όμως όλων είναι, ότι στην κεντρική κυβέρνηση θα συναποφασίζουν τα δύο συνιστώντα κράτη (το 82% με το 18%, ίσα δικαιώματα!). Εδώ δεν μπορούν να συμφωνήσουν οι Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ τους για απλά θέματα, και θα συμφωνούν Ελληνοκύπριοι με της Άγκυρα, όταν δεν εξυπηρετούνται τα συμφέροντά της; Τι είδους συν-αποφάσεις θα λαμβάνονται, όταν προβλέπεται βέτο και για τις δύο πλευρές; Είναι φυσικό, για τα θέματα που θα δημιουργούνται αδιέξοδα να προσφεύγουν στους ξένους δικαστές, που προφανώς και δεν θα πρόκειται περί ανεξάρτητου κράτους.
Ακόμη και αν αποσύρει η Τουρκία τα στρατεύματά της, και αν δεχθεί να μη υπάρχουν εγγυήτριες δυνάμεις, η Άγκυρα θα ελέγχει την Κύπρο χωρίς σφαίρες.