Με ρυθμούς αραμπά προχωρά η διαπραγμάτευση για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου μνημονίου. Κοινή είναι η αίσθηση πως η σιγουριά ότι «στο τέλος κάτι θα γίνει και θα κλείσει, υπό την πίεση του μεταναστευτικού», έχει προκαλέσει μια γενικής έκτασης παραλυσία όχι μόνο στην ελληνική πλευρά, αλλά και στην πλευρά των δανειστών.
Το γεγονός φάνηκε και από τον τρόπο που πάρθηκε η απόφαση για την αποχώρησή τους. Συγκεκριμένα, όπως παραδέχονται όλοι όσοι έχουν άμεση εμπλοκή με τη διαδικασία, συμβαίνει το εξής παράδοξο: Υπάρχει η βεβαιότητα της λύσης, αλλά υπάρχει και η σταθερότητα στις απόψεις και κυρίως στις απαιτήσεις. Με αποτέλεσμα να δημιουργείται προς το παρόν ένα αδιέξοδο το οποίο είναι άγνωστο πως και πότε θα ξεπεραστεί. Τώρα, όλοι ελπίζουν ότι το θρίλερ θα έχει τελειώσει έως το επόμενο Eurogroup.
Οι πληροφορίες που έρχονται από το μέτωπο επιμένουν ότι δεν έχει βρεθεί ακόμα μόντους βιβέντι στο ασφαλιστικό καθώς η τρόικα - και κυρίως το ΔΝΤ - επιμένει σε γενναίες περικοπές (και όχι συμβολικές) στις κύριες συντάξεις. Ως προς το κενό, το ΔΝΤ επίσης δεν υποχωρεί ούτε κατά κεραία από τους υπολογισμούς του, που κάνουν λόγο για ένα ποσό της τάξης των 6 - 7 δισ ευρώ. Είναι ενδεικτικό ότι από το Ταμείο διεμήνυσαν πως μόνο υπό έναν όρο θα μπορούσαν να συζητήσουν μείωση του εν λόγω ποσού και κατ' επέκταση των μέτρων που συνεπάγεται: αν η ΕΕ και η ΕΚΤ δεχθούν μεγάλη και γενναία μείωση του χρέους.
Ως γνωστόν, όμως, τέτοιο ενδεχομένο το Βερολίνο δεν το συζητά καν, οπότε το αδιέξοδο επιστρέφει...