Έχει αφιερώσει τη ζωή του για πάνω από τέσσερις δεκαετίες στο ποδήλατο ως αθλητής υψηλού επιπέδου, εκπαιδευτής αλλά και ιδιοκτήτης επιχείρησης με ποδήλατα και εξοπλισμό.
Ο λόγος για τον Στέλιο Μαλούση, προπονητή της ομάδας ποδηλασίας του ΠΑΟΚ μαθαίνει τα μυστικά του ξεχωριστού αυτού σπορ σε μικρούς και μεγάλους με επιτυχία την ώρα που παράλληλα ονειρεύεται μία Θεσσαλονίκη που θα βάλει στην κουλτούρα της το ποδήλατο κερδίζοντας όλο και περισσότερους υποστηρικτές του με ασφαλείς μετακινήσεις.
Πλησιάζοντας στα 54 του χρόνια, ο διακεκριμένος προπονητής και αθλητής πρόσθεσε μία ακόμη επιτυχία στο παλμαρέ του καθώς τερμάτισε πρώτος στα 48 χλμ. του Αλιγκάρι BIKE με ηλεκτρικό ποδήλατο ενώ τα... αποτυπώματα από τα λάστιχά του θα λέγαμε πως ακολουθεί και ο γιος του καθώς διακρίθηκε στην αντίστοιχη ηλικιακή κατηγορία 18-30.
Ο κ. Μαλούσης ξεδίπλωσε για λογαριασμό της Voria.gr τα μυστικά του ποδηλάτου, εξέφρασε την ελπίδα του πως η Θεσσαλονίκη θα καταφέρει να βάλει στην κουλτούρα της το ποδήλατο και αποκάλυψε τις σκέψεις του για μία συμβολική -ποδηλατική-πορεία στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων του Δικεφάλου.
Στέλιος Μαλούσης και ποδήλατο είναι δύο έννοιες αλληλένδετες εδώ και χρόνια...
«Είμαι του 71' γεννηθείς, ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με το ποδήλατο το 1983 ενώ τα τελευταία 30 χρόνια είμαι προπονητής στην ομάδα του ΠΑΟΚ. O θείος μου ήταν ποδηλάτης και από μικρή ηλικία με πήγαινε σε αγώνες. Παρά το γεγονός ότι έκανα και άλλα αθλήματα όπως μπάσκετ, στίβο κλπ, το ποδήλατο με κέρδισε και τα πήγαινα καλά. Τελείωσα γυμναστική ακαδημία, διατηρώ και κατάστημα με ποδήλατα, θα έλεγα ότι έκανα το χόμπι μου επάγγελμα.
Το ποδήλατο δεν είναι διαδομένο ωστόσο στην Ελλάδα όπως στην κεντρική Ευρώπη και σε γύρους πχ. της Ιταλίας ή της Γαλλίας, μάλιστα ο δεύτερος έχει τη μεγαλύτερη τηλεθέαση παγκοσμίως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δυστυχώς στην Ελλάδα πολλά αθλήματα, όχι μόνο η ποδηλασία, δεν είναι διαδεδομένα καθώς προωθούνται το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Εμένα με κέρδισε ότι ήταν ατομικό, ήθελα να παλεύω μόνος μου».
Ποια στοιχεία πρέπει να έχει κάποιος προκειμένου ν' ασχοληθεί με την ποδηλασία και ποιες ηλικίες αφορά;
«Eίναι ένα δύσκολο επάγγελμα, παλεύεις μόνος και αναμετράσαι με τον εαυτό σου. Χρειάζονται οπωσδήποτε αντοχές και φυσική κατάσταση. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ατομικό άθλημα, υπάρχει μία οργανωμένη ομάδα από πίσω, ένας αρχηγός και επτά ακόμη αθλητές. Όταν υπάρχει οργανωμένη ομάδα, υπάρχει και ομαδική δουλειά.
Τώρα οι ηλικίες έπεσαν πολύ, τα παιδιά ξεκινούν να μαθαίνουν ποδήλατο από πρώτη με δευτέρα δημοτικού. Βεβαίως είναι ευχάριστο όταν ένας γονιός θέλει να εντάξει το παιδί του σε κάποια ομάδα. Θα λέγαμε πως ένας αθλητής αποδίδει καλύτερα σε ηλικίες μεταξύ 22-23 ετών αλλά κάποιος που κάνει ποδηλασία πχ. από 12 χρονών παίρνει άλλα στοιχεία, έχει βάλει άλλες βάσεις και όσο πιο μικρός ξεκινάς, τόσο περισσότερο έμπειρος γίνεσαι».
Μιλήστε μας για την σύνδεσή σας με τον ΠΑΟΚ και την ακαδημία του...
«Είμαι προπονητής στην ποδηλατική ομάδα του ΠΑΟΚ, έχουμε την ακαδημία που πάμε τα παιδάκια στην παραλία κάτω και τους φτάνουμε μέχρι και το στρατόπεδο Κόδρα, μέσα από ασφαλείς διαδρομές. Αριθμούμε 40 αθλητές, από πρώτη δημοτικού παιδιά έως και 70 ετών. Το θετικό με το ποδήλατο είναι ότι δεν έχει όριο ηλικίας, μένει κάποιος μέχρι να το βαρεθεί.
Ο σύλλογος έχει πολύ μεγάλο όνειρο, το όνειρό μου θα ήταν να γίνει επαγγελματική η ομάδα του, πρέπει ν' αλλάξουν πολλά πράγματα. Σε αγώνες του εξωτερικού, οι Έλληνες έβλεπαν τη φανέλα του ΠΑΟΚ και μας έδειχναν την αγάπη τους. Αν μπορέσουμε στο εορτασμό των 100 του χρόνων, θέλω να κάνουμε μία συμβολική ποδηλατοπορεία -ανοιχτή για το κοινό-, ξεκινώντας από το ''PAOK Sports Arena'' καταλήγοντας στο γήπεδο της Τούμπας».
Μπορεί ο Θεσσαλονικιός, αθλητής και μη, να κάνει ποδήλατο στην πόλη με ασφάλεια και προοπτική; Bλέπουμε ότι ακόμη και σε διακεκριμένα σημεία έχετε... αντιπάλους ακόμη και τα πατίνια!
«Ένας αθλητής πρέπει να καλύψει και διαδρομές εκτός πόλης. Πηγαίνει Χαλκιδική πχ. σε Πολύγυρο Μουδανιά ενώ στα δυτικά προσεγγίζει Ασπροβάλτα, Σοχό κλπ. H Θεσσαλονίκη προσφέρεται να έχει ένα σωστό δίκτυο ποδηλατοδρόμου από την Καλαμαριά, φτάνοντας στα δυτικά έως το Κορδελιό. Μας υπόσχονται χρόνια αυτό το δίκτυο αλλά δεν το βλέπουμε, αντίθετα καταργούνται ποδηλατόδρομοι. Τώρα για το άλλο ζήτημα, ένα ποδήλατο προσφέρει περισσότερη ασφάλεια μετακίνησης από ένα πατίνι. Η νομοθεσία πρέπει να τα ελέγχει, κανονικά ένα πατίνι πρέπει να πηγαίνει μέχρι 25 χλμ, βλέπουμε πατίνια να κινούνται με 30-40 χλμ. ακόμη και με 80, κάτι που είναι παράνομο».
Επιστρέψατε σε δράση και πήρατε την πρωτιά στο Aλιγκάρι BIKE. Παράλληλα συμμετείχε με επιτυχία και ο γιος σας. Το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά όπως αντίστοιχα συνέβη και προσωπικά μέσω του θείου σας;
«Ήταν ένας αγώνας open στον οποίο συμμετείχαν 17 αθλητές για τα 48 χιλιόμετρα πάνω στη Γουμένισσα. Έλαβα μέρος για πρώτη φορά με e-bike και πήρα την πρώτη θέση σε μία επιτυχημένη διοργάνωση. Ο γιος μου με έβλεπε από μικρή ηλικία, πλέον είναι 21 ετών και πρωταθλητής Ελλάδος στο ποδήλατο. Μάλιστα συμμετείχε μία ημέρα νωρίτερα από μένα σε αγώνα δρόμου ανάβασης κερδίζοντας αντίστοιχα την κατηγορία 18 έως 30, με σημείο έναρξης τη Γουμένισσα και τερματισμό στο Πάικο. Παράλληλα ασχολείται με τις σπουδές του, καθώς είναι διατροφολόγος, έχοντας ρίξει λίγο τον ρυθμό αλλά παρόλα αυτά αγαπά το ποδήλατο. Αντίστοιχα και η κόρη μου ακολούθησε τα βήματά μου αν και τα τελευταία τρία χρόνια κάνει κωπηλασία».
Θέλω να κλείσετε με το όραμά σας για το ποδήλατο και την πόλη μας...
«Εμείς θέλουμε να δοθεί ένα όραμα στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να εμπιστευτεί ο κόσμος το ποδήλατο. Μετά την κατάργηση του ποδηλατοδρόμου, επί της Λεωφόρου Νίκης στο κέντρο, μείναμε χωρίς καμία εναλλακτική λύση. Ελπίζουμε οι φορείς της πόλης να βοηθήσουν από την πλευρά τους προκειμένου σε μία δεκαετία να γίνουμε Ολλανδία. Και οι Ολλανδοί δεν έγιναν χώρα ποδηλάτου από τη μία στιγμή στην άλλη. Θέλει δουλειά αλλά πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε σταδιακά κάποια βήματα όπως έγιναν πχ. στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα. Χρειαζόμαστε έναν μεγάλο -κεντρικό- ποδηλατόδρομο και 3-4 καθέτους, έτσι θα καταφέρουμε να βάλουμε σιγά σιγά το ποδήλατο στην κουλτούρα του Θεσσαλονικιού».