Η πιο κατανυκτική ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας είναι η σημερινή, με τον Επιτάφιο Θρήνο και τα Εγκώμια, από τους πιο εξαιρετικούς ορθόδοξους βυζαντινούς ύμνους.
Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η κατ’ εξοχήν πένθιμη μέρα του έτους. Οι καμπάνες των εκκλησιών ηχούν όλη τη μέρα πένθιμα. Οι σημαίες κυματίζουν μεσίστιες. Παλιότερα, στα σπίτια της αγοράς κρεμούσαν μαύρα υφάσματα στα μπαλκόνια.
Το πρωί η ημέρα είναι αφιερωμένη στην Αποκαθήλωση με την ακολουθία των Μεγάλων Ωρών. Ακολούθως, τοποθετείται στο Ιερό Κουβούκλιο ένα ύφασμα πάνω στο οποίο έχει κεντηθεί ή ζωγραφιστεί η ταφή του Ιησού.
Το βράδυ ψάλλεται ο όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου και η υμνολογία είναι σχετική με την ταφή του Κυρίου από τους Ιωσήφ και Νικόδημο και την κάθοδο του στον Άδη.
Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας ψάλλονται σε τρεις στάσεις τα λεγόμενα Εγκώμια, που είναι μικρά τροπάρια, τα πιο γνωστά από αυτά είναι το «Η ζωή εν τάφω...», το «Άξιον εστί», το «Αι γενεαί πάσαι...» και το «Ω γλυκύ μου Έαρ...».
Το κατανυκτικό κείμενο του ύμνου αποδίδει τον πόνο της Παναγίας για τον επίγειο θάνατο του μοναδικού υιού της. Είναι ένα μοιρολόι, μεγάλο θρησκευτικό τραγούδι στην Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου και στην Ακολουθία του Επιταφίου. Εξιστορεί την σταύρωση του Ιησού και εκφράζει τον πόνο της Αγίας του Μητέρας.