Συνεχίζοντας την πρακτική που θέλει τις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις να γίνονται στη χώρα μας χωρίς μακροπρόθεσμη πνοή και επιστημονική τεκμηρίωση, ο νόμος του 2016 αλλά και οι μετέπειτα παρεμβάσεις οδήγησαν το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης από το ένα άκρο στο άλλο.
Το αποτέλεσμα; Από ένα σύστημα όπου οι συντάξεις ήταν υπερχρηματοδοτημένες, με την κοινωνία, μέσω της υψηλής φορολογίας, να πληρώνει τις συντάξεις όχι μόνο αυτών που έπαιρναν ποσά κοντά στο όριο της φτώχειας αλλά ακόμη και της πλειονότητας των δημοσίων υπαλλήλων, περνάμε σε ένα σύστημα όπου, από το 2019 και μετά, οι συντάξεις του δημόσιου συστήματος ασφάλισης θα είναι υποχρηματοδοτημένες.
Δηλαδή, με δύο λόγια, οι εισφορές που καταβάλλονται θα είναι πολύ υψηλότερες από τις τελικές συντάξεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όσους τις πληρώνουν. Γιατί ενώ από τη μία η επιβάρυνση έχει μεγαλώσει υπερβολικά, η ανταποδοτικότητα, υπό τη μορφή της σύνταξης που θα λαμβάνεται θα είναι πάρα πολύ μικρή.