Νιώθει η ίδια παιδί και της βγαίνει αβίαστα η επιθυμία να ξυπνήσει αυτή την αίσθηση και στους άλλους. Η Εύα Μαυρουδίδου με το βελονάκι και το νήμα της έχει δημιουργήσει το δικό της σύμπαν, τη δική της… φωλιά -Nest- στη Θεσσαλονίκη, όπου είναι καλοδεχούμενοι όλοι όσοι αναζητούν τη χαμένη παιδική τους αθωότητα. Ακόμα και το χαμόγελο ενός περαστικού όταν κοντοστέκεται μπροστά στη βιτρίνα του πλημμυρισμένου με πλεκτά αντικείμενα εργαστηρίου-καταστήματός της είναι γι’ αυτήν μια νίκη.
Το Nest μοιάζει με πολύχρωμο… καταφύγιο, όπου μπορεί κανείς να βρει από πλεκτές κούκλες, πίνακες και διακοσμητικά, μέχρι τσάντες, αξεσουάρ και κοσμήματα, και στο φόντο την Εύα να πλέκει συνεχώς, ορμώμενη τόσο από τη δική της έμπνευση όσο και από τις επιθυμίες του κόσμου, που συχνά της ζητά αγαπημένα πρόσωπα σε… κούκλες. «Το να έρχονται ενήλικες και μάλιστα άνδρες και να παίρνουν τις δημιουργίες μου για τους ίδιους με χαροποιεί πολύ. Αισθάνομαι πως τους τραβά η επαφή με τη χαμένη παιδική μας αθωότητα» λέει στη Voria.gr η Εύα Μαυρουδίδου, που δεν αφήνει το βελονάκι από τα χέρια της ούτε στιγμή.
Η γιαγιά, η μαμά και οι θείες
Η Εύα Μαυρουδίδου έμαθε την τέχνη του πλεξίματος όταν ήταν παιδί από πολλές διαφορετικές γυναίκες, τη γιαγιά της, τη μητέρα της, αλλά και τις θείες της. Μόλις 12 χρονών έπλεξε την πρώτη της μπλούζα και δεν σταμάτησε ποτέ να βρίσκει χαρά στις πλεκτές δημιουργίες της. Από το 1995 ως το 2010 εργαζόταν ως διακοσμήτρια, όμως η οικονομική κρίση περιόρισε το αντικείμενό της, με την ίδια να αναζητά μιαν άλλη διέξοδο. Κάποια στιγμή πλέκοντας μια θήκη για το σακουλάκι του καπνού της, διαπίστωσε πως οι φίλες της εντυπωσιάστηκαν από τη δημιουργία της και έσπευσαν να της ζητήσουν να φτιάξει και γι’ αυτές. Ξεκίνησε έτσι με πλεκτές θήκες και συνέχισε με πορτοφολάκια, τσάντες και πλεκτά κοσμήματα, αυτό που ήθελε όμως ήταν να δοκιμάσει να πλέξει μια κούκλα.
Ένα κοριτσάκι με ασπρόμαυρο κασκόλ ήταν η πρώτη της δημιουργία σε αυτή την κατηγορία και παραμένει μέχρι και σήμερα η μασκότ της. Η κούκλα αυτή έφερε νέες παραγγελίες, αυτή τη φορά από καταστήματα, και το επόμενο βήμα ήταν η δημιουργία μιας γοργόνας, που έγινε ανάρπαστη στα νησιά. «Δεν έφτιαχνα ποτέ την ίδια γοργόνα, κάθε μία ήταν διαφορετική. Αυτές οι γοργόνες μού έδωσαν μεγάλη ώθηση» λέει. Η Εύα άρχισε να συμμετέχει σε bazaar, να εισπράττει όλο και μεγαλύτερη αποδοχή για όσα έφτιαχνε με τα χέρια της και πριν από τρία χρόνια δημιούργησε το εργαστήριο-κατάστημά της στην οδό Ιπποδρομίου, απέχοντας μάλιστα συνειδητά από το ηλεκτρονικό εμπόριο.
Θέλει άλλωστε οι πελάτες της να αγγίζουν και να νιώθουν τις δημιουργίες της. «Η αίσθηση της αφής είναι αξεπέραστη. Έτσι αισθάνομαι εγώ κι έτσι θέλω να αισθάνεται και ο κόσμος που επιλέγει αυτά που φτιάχνω» εξηγεί, προσθέτοντας πως το χρώμα σε κάθε της αντικείμενο έρχεται να απογειώσει τη δημιουργική της διάθεση και μαζί και τη χαρά των ανθρώπων που διαβαίνουν το κατώφλι του εργαστηρίου της.
