Του Νίκου Νυφούδη*
Προσπαθώ εδώ και μέρες να περιγράψω την ανυπολόγιστη ζημία που έχει υποστεί η χώρα, με τους κακούς χειρισμούς των ηγετικών στελεχών της κυβέρνησής μας. Παιδαριώδης τακτική σε ένα παιχνίδι για μεγάλους.
Από τη μία η θολωμένη από τον Σόιμπλε, Ευρώπη και από την άλλη η ατολμία του πρωθυπουργού για ρήξη με το οπισθοδρομικό κομμάτι του κόμματός του, έχουν κάνει τη χώρα να μοιάζει ξέφραγο αμπέλι. Κουράστηκα να τσακώνονομαι με τους συμπατριώτες μας στο Λονδίνο οι οποίοι τοποθετούνται στους συνδαιτημόνες τους ως υπέρμαχοι της εθνικής κυριαρχίας της μαμάς πατρίδας!
Διατείνονται πως "Καλύτερα να επιστρέψουμε στη δραχμή από αυτόν τον εξευτελισμό". Βεβαίως βεβαίως αφού τελειώσουν τα ψώνια τους στη Regent street και ενώ απολαμβάνουν ένα δροσερό ποτήρι γαλλικό Chablis και μπουκώνουν το στόμα τους με μια φρυγανισμένη φέτα φρεσκοζυμωμένου sourdough (παραδοσιακό ζυμωτό βρετανικό ψωμί με προζύμι).
Τους ρωτάω σε τι νόμισμα πληρώνονται και αφού καταπιούν με δυσκολία για να μην τους καθίσει το ψωμί στο λαιμό με ρωτούν "τί σχέση έχει αυτό;". Φυσικά και έχει απαντώ, ειδικά τώρα που η ισοτιμία με το ευρώ έχει φτάσει 1,40. Και ο νοών νοείτο.
Είναι ξεκάθαρο πια σε όλους. Τυφλωθήκαμε από μια ακατάπαυστη δημαγωγία και εναν λαϊκισμό πού είναι σίγουρος ότι θα έχει ενα μεγάλο κεφάλαιο στις Populistic Studies του μέλλοντος. Ο Τσίπρας κάτι σαν τον Keynes του "παπά".
Παρά του ότι φτάσαμε ένα χείλος πριν το γκρεμό, μείναμε μέσα στην Ευρώπη. Με υποχωρήσεις και ήττες. Με λάθη από όλες τις πλευρές. Η Γερμανία σήμερα με το πληγωμένο σημάδι του δυνάστη θέλει κι αυτή να εξιλεωθεί. Να συνηγορήσει σε ένα γενναιό κούρεμα του χρέους ανακτώντας κάτι απο τα Ευρωπαικά ιδεώδη.
Για να συμβεί αυτό εμείς πρέπει να κάνουμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Που όλοι γνωρίζουνε οτι πρέπει να γίνουν άλλωστε. Η κοινωνία χρειάζεται ένα μικρό όραμα για να πιστέψει. Ένα πλάνο δράσεων. Αλλαγών. Ρεαλιστικων ιδεών που θα επαναπροσδιορίζουν την οικονομία χωρίς να την αγνοούν. Τότε θα βγούμε κερδισμένοι. Ας είναι το τότε, τώρα.
*Ο Νίκος Νυφούδης είναι οικονομολόγος και δημιουργός του The Life Goddess στο Λονδίνο. Ασχολείται ενεργά με την πολιτική και με το Ποτάμι.